VII SA/Wa 1110/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Halina Kuśmirek, , Sędzia WSA Bożena Więch-Baranowska (spr.), Asesor WSA Grzegorz Czerwiński, Protokolant Marzena Godlewska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 stycznia 2006 r. sprawy ze skargi N. S.A. w W. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] maja 2005 r. nr [...] w przedmiocie sprzeciwu do zgłoszenia zamiaru zainstalowania urządzenia reklamowego I. uchyla zaskarżoną decyzję, II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku, III. zasądza od Wojewody [...] na rzecz skarżącego N. S.A. w W. kwotę 500 zł (pięćset złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Prezydent W. decyzją nr [...] wydaną dnia [...] kwietnia 2005 r. na podstawie art. 30 ust. 6 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, po rozpatrzeniu zgłoszenia złożonego dnia 23 marca 2005 r. przez Spółkę Akcyjną N. z siedzibą w W., dotyczącego zainstalowania urządzenia reklamowego na działce nr [...] w pasie drogowym ulicy W., wniósł sprzeciw do dokonanego zgłoszenia. W uzasadnieniu organ podniósł, że prace budowlane związane z budową obiektu będącego przedmiotem zgłoszenia tj. wykonanie fundamentu konstrukcji nośnej, do której mocowana jest tablica reklamowa o wymiarach 6 x 3m, wymagają uzyskania pozwolenia na budowę zgodnie z art. 28 ustawy Prawo budowlane. Odwołanie od tej decyzji wniosła Spółka N. SA, zarzucając organowi naruszenie przy jej wydaniu art. 29 ust. 2 pkt 6 i art. 30 ust. 6 pkt 1 Prawa budowlanego. Odwołująca się podniosła, że ustawienie nośnika reklamowego wymaga jedynie jego instalacji tj. wykonania robót budowlanych polegających na ustawieniu konstrukcji wsporczej i ekranu reklamowego, a nie jak to przyjął organ budowy obiektu budowlanego. Nadto odwołujący się podniósł, że organ administracyjny naruszył art. 107 § 3 kpa, ponieważ nie wyjaśnił na jakiej podstawie doszedł do przekonania, że zgłoszone urządzenie jest trwale związane z gruntem. Po rozpatrzeniu odwołania Wojewoda [...] decyzją znak [...], wydaną dnia [...] maja 2005 r. na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu organ odwoławczy podniósł, że zamierzone prace budowlane objęte zgłoszeniem, polegające na montażu, nie stanowią robót w rozumieniu art. 30 ust. 1 i art. 29 Prawa budowlanego, tj. nie polegają na instalowaniu reklamy na już istniejących obiektach, np. budynkach, słupach, wiaduktach, a polegają na wykonaniu nowego obiektu budowlanego w określonym miejscu. Nadto organ stwierdził, że zamierzona inwestycja o tak dużych rozmiarach nie może korzystać ze zwolnienia z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę. Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wniosła Spółka N. SA. Wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, skarżący zarzucił naruszenie przy jej wydaniu art. 29 ust. 2 pkt 6 Prawa budowlanego oraz art. 107 kpa poprzez nie wyjaśnienie na jakiej podstawie organ doszedł do przekonania, iż zgłoszone urządzenie reklamowe wymaga uzyskania pozwolenia na budowę. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...], wnosząc o jej oddalenie, podtrzymał argumenty zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne kontrolują jedynie legalność zaskarżonych decyzji, a więc prawidłowość zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafność ich wykładni. Uwzględnienie skargi następuje tylko wówczas, gdy Sąd stwierdzi, że doszło do naruszenia prawa (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), przy czym ocena tego nasruszenia następuje w świetle prawa obowiązującego w dacie wydania zaskarżonej decyzji. Skarga zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z treścią art. 29 ust. 2 pkt 6 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (w jego brzmieniu obowiązującym od 24 grudnia 1997 r., po zmianie przez art. 1 pkt 12b ustawy z dnia 22 sierpnia 1997 r., o zmianie ustawy Prawo budowlane, ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym oraz niektórych ustaw – Dz. U. nr 111, poz. 726) instalowanie i remont tablic i urządzeń reklamowych z wyjątkiem reklam świetlnych i podświetlanych, usytuowanych poza obszarem zabudowanym w rozumieniu przepisów o ruchu drogowym nie wymaga pozwolenia na budowę. Zmianą powyższą wyeliminowano z treści art. 29 ograniczenie polegające na ustaleniu, że pozwolenia na budowę nie wymaga jedynie instalowanie i remont tablic i urządzeń reklamowych wykonanych na istniejących obiektach budowlanych. Z porównania treści przepisu art. 29 Prawa budowlanego sprzed i po zmianie obowiązującej od 24 grudnia 1997r. jednoznacznie wynika, że instalacja tablic reklamowych jest możliwa również na gruncie. Taka interpretacja art. 29 ust. 2 pkt 6 w związku z art. 30 ust. 1 Prawa budowlanego prowadzi do wniosku, że instalowanie tablic i urządzeń reklamowych nie tylko na obiektach budowlanych wymaga jedynie zgłoszenia właściwemu organowi, nie zależnie od ich wielkości ani od tego czy są one trwale związane z gruntem, czy też ustawione na konstrukcji naziemnej. Oczywistym jest, że z uwagi na umiejscowienie, wysokość czy konstrukcję inwestycji organ architektoniczno-budowlany posiada uprawnienia do jej kontrolowania pod kątem wymagań i zagrożeń przewidzianych w art. 30 ust. 7 Praw budowlanego, a w przypadku stwierdzenia któregokolwiek z nich do nałożenia na inwestora obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę. Z powyższych względów na podstawie art. 145 § 1 pkt 1a i art. 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270) orzeczono jak w sentencji.