VII SA/Wa 1110/15

Starszy referendarz sądowy - Katarzyna Pakuła -Getka Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na posiedzeniu niejawnym w dniu 15 lipca 2015r. po rozpoznaniu wniosku K. G. o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym w sprawie ze skargi K. G. na uchwałę Rady Gminy [...] z dnia [...] lipca 2007 r. Nr [...] w przedmiocie zaliczenia drogi do kategorii dróg gminnych postanawia: przyznać K. G. prawo pomocy w zakresie całkowitym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata. W dniu 29 czerwca 2015r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wpłynął uzupełniony formularz wniosku o przyznanie prawa pomocy K.G., w których wniósł o zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata. We wniosku przedstawił swoją sytuację finansową i materialną. Do wniosku załączył kserokopię orzeczenia o stopniu niepełnosprawności i kserokopię decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia [...] marca 2015r. potwierdzającej wysokość pobieranej renty, kserokopię potwierdzającą wysokość ponoszonych opłat z dnia 29 grudnia 2014r. W niniejszej sprawie zważono, co następuje: Zgodnie z art. 246 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r. poz. 270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej następuje w zakresie całkowitym – gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania (pkt 1), a w zakresie częściowym – gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (pkt 2). Żądanie zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata lub radcy prawnego jest wnioskiem o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym (art. 245 § 2 p.p.s.a ) Przyjętą regułą jest, iż obowiązkiem stron jest ponoszenie kosztów związanych z udziałem w postępowaniu. Tylko w wyjątkowych przypadkach może być przyznane na wniosek strony prawo pomocy polegające na zwolnieniu z kosztów sądowych bądź ustanowieniu pełnomocnika z urzędu. Przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym następuje w przypadku wykazania przez wnioskującego, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Obejmuje zatem osoby, które ze względu na niskie dochody i szczególną sytuację życiową, mimo poczynionych oszczędności w wydatkach i przy największej staranności nie mogą ponieść tych kosztów. Powołany wyżej przepis wskazuje, że inicjatywa dowodowa zmierzająca do wykazania, iż zachodzą przesłanki pozytywne dla uwzględnienia wniosku spoczywa na wnioskującym o przyznanie prawa pomocy. W niniejszej sprawie stwierdzono, że wnioskodawca w złożonym wniosku wykazał, iż nie jest w stanie samodzielnie ponosić kosztów postępowania sądowego i ustanowić profesjonalnego pełnomocnika z wyboru. Z wniosku o przyznanie prawa pomocy wynika, że wnioskodawca samodzielnie prowadzi gospodarstwo domowe. Podał, że utrzymuje się z dochodu uzyskiwanego z tytułu renty w wysokości 1048,00 złotych brutto (922,21 złotych netto) miesięcznie. W uzasadnieniu wniosku wnioskodawca wskazał, że jest osobą niepełnosprawną, schorowaną, wymienił we wniosku choroby na które choruje. Podał, że nie posiada własnego mieszkania, zamieszkuje w mieszkaniu socjalnym o pow. 24 m². Wnioskodawca wskazał, że ponosi miesięcznie następujące wydatki tj. opłatę za czynsz w wysokości 330,00 złotych, opłatę za energię w wysokości 50,00 złotych, opłatę za telefon i internet w wysokości 50,00 złotych, ubezpieczenie, podatek od nieruchomości w przeliczeniu miesięcznie 40,00 złotych. Ponadto ponosi wydatki na zakup lekarstw ok. 150,00 - 200,00 złotych miesięcznie. Wnioskodawca zaznaczył, że po dokonaniu stałych opłat niewiele pozostaje mu na codzienne utrzymanie. We wniosku wnioskodawca oświadczył, że posiada działkę rolno-budowlaną o we wsi Obrębiec oraz garaż o pow. 26 m². Mając na względzie powyższe uznano, że wnioskodawca kwalifikuje się do przyznania prawa pomocy we wnioskowanym zakresie tj. zwolnienia z kosztów sądowych oraz ustanowienia adwokata z urzędu. Dochód z jakiego utrzymuje się wnioskodawca jest niewielki i nie jest możliwe poczynienie z niego jakichkolwiek oszczędności czy też wydatków niesłużących bieżącemu koniecznemu utrzymaniu. Z tych też względów na podstawie art. 246 § 1 pkt 1 w związku z art. 258 § 2 pkt 7 p.p.s.a orzeczono jak w sentencji postanowienia.