VII SA/Wa 1110/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Mariola Kowalska, Sędziowie sędzia WSA Joanna Gierak-Podsiadły, sędzia WSA Elżbieta Zielińska-Śpiewak (spr.), Protokolant sekr. sąd. Katarzyna Dawejnis, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 lutego 2018 r. sprawy ze skargi [...] na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] marca 2017 r. znak [...] w przedmiocie nakazu usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości oddala skargę [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] decyzją Nr [...] z dnia [...] lutego 2017 r. działając na podstawie art. 66 ust. 1 pkt 3, art. 80 ust. 2 pkt 2, art. 82 ust. 3 pkt 3a i pkt 5 w związku art. 83 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r.- Prawo budowlane (Dz.U. z 2016 r., poz. 290 ze zm.) oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2016 poz. 23 ze zm.), po stwierdzeniu nieodpowiedniego stanu technicznego przejścia pod torami linii [...][...] w km 53+450 na stacji [...] , gmina [...] , powiat [...] , nakazał [...] usunięcie w zakreślonym terminie stwierdzonych nieprawidłowości stanu technicznego przejścia pod torami linii kolejowej [...] w km 53,450 linii na stacji [...] . Stwierdzone nieprawidłowości należało usunąć poprzez: - wymianę uszkodzonej izolacji przeciwwodnej na stropie i ścianach; - naprawę dylatacji w części przelotowej; - wyremontowanie zadaszenia nad schodami do przejścia, w tym wymianę pokrycia oraz wykonanie odwodnienia. Główny Inspektor Nadzoru Budowalnego po rozpatrzeniu odwołania [...] od decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego, decyzją z dnia [...] marca 2017 r. znak: [...] na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Organ odwoławczy ponownie, rozpoznając sprawę nie znalazł podstaw do zmiany, bądź uchylenia zaskarżonej decyzji. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego, uzasadniając swoje stanowisko wyjaśnił, iż plany remontowo-finansowe zarządcy nie mogą stanowić, w aspekcie celu wynikającego z art. 66 ustawy Prawo budowlane, którym jest przede wszystkim zapewnienie bezpiecznego użytkowania i utrzymania w należytym stanie technicznym obiektu budowlanego, argumentu przemawiającego za zmianą decyzji. Skargę do WSA w Warszawie na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego wniosła [...]. Skarżąca podniosła, że wydane decyzje nie odpowiadają prawu, naruszają przepisy prawa materialnego oraz postępowania, bowiem przy ich wydaniu naruszono art. 7 k.p.a. w zw. z art. 66 ustawy Prawo budowlane poprzez uznanie, że decyzja z art. 66 ustawy Prawo budowalne ma w całości charakter związany, co zdaniem Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego przemawia za niemożliwością uwzględniania w decyzji interesu skarżącego. Zdaniem skarżącej decyzja z art. 66 ustawy Prawo budowlane ma charakter związany co do obowiązku wydania przez organ decyzji nakazującej usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości w przypadku zaistnienia przesłanek z art. 66 Prawo budowlane nie oznacza to jednak, że decyzja wydana na tej podstawie jest w całości decyzją związaną, w szczególności co do określenia terminu wykonania nakazanych obowiązków. Skoro więc, decyzja z art. 66 ust. 1 ustawy Prawo budowlane jest, w zakresie ustalenia terminu realizacji nakazanego obowiązku, decyzją podejmowaną w ramach uznania administracyjnego, organ przy ustalaniu przedmiotowego terminu powinien był uwzględnić interes społeczny i słuszny interes obywatela. W związku z powyższym, organ zobowiązany był do wyważenia interesu społecznego i słusznego interesu skarżącej, czego nie uczynił. W przedstawionej ekspertyzie przedmiotowego przejścia wykonanej przez [...] Sp. z o.o. wskazano, że z uwagi na stan obiektu najbardziej uzasadniona ze względów techniczno-ekonomicznych jest przebudowa całego obiektu, natomiast w przypadku remontu rozległość prac byłaby tak duża, że ze względów techniczno-ekonomicznych bezcelowa. Skarżąca podjęła decyzję o dokonaniu przebudowy całego obiektu. Prace toczyć się będą w ramach programu "Prace na liniach kolejowych [...] i [...] na odcinku [...] ". Zgodnie z planowanym harmonogramem prace trwać mają w okresie 2016-2024 r., a roboty budowlane związane z przedmiotowym przejściem pod torami ujęte zostały na rok 2023. W związku z czym, wykonane na podstawie decyzji prace będą pracami w całości straconymi, a ich koszt to około 2 miliony złotych. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie. Podkreślił, że organy nadzoru budowlanego nie mogą opierać swojego rozstrzygnięcia o deklarowane zdarzenia przyszłe, niepewne, lecz obowiązane są uwzględniać wyłącznie obiektywnie ustalony stan prawny i faktyczny. Artykuł 66 ustawy Prawo budowlane nie tworzy dla właściciela czy zarządcy obiektu nowego obowiązku, tylko precyzuje ustawowy obowiązek wynikający z art. 61 tej ustawy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje. Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.) zwana dalej "P.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości po przez kontrolę działalności administracji publicznej przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Kontrola ta dokonywana jest formalnym tj. zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słuszności. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną - art. 134 § 1 P.p.s.a. Badając kontrolowaną decyzję Sąd doszedł do przekonania, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja prawa nie naruszają. Przedmiotem kontroli sądu jest decyzja Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] marca 2017 r. utrzymująca w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lutego 2017 r., którą nakazano [...] usunięcie, w zakreślonym terminie, stwierdzonych nieprawidłowości w stanie technicznym obiektu – przejścia pod torami linii kolejowej [...]. Materialnoprawną podstawę decyzji organu pierwszej instancji stanowi art. 66 ust. 1 pkt. 3 ustawy Prawo budowlane zgodnie z którym, w przypadku stwierdzenia, że obiekt budowlany jest w nieodpowiednim stanie technicznym, właściwy organ nakazuje w drodze decyzji, usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości, określając termin wykonania tego obowiązku. Przy czym adresatem obowiązków określonych na podstawie art. 66 może być wyłącznie właściciel lub zarządca obiektu. W niniejszej sprawie nie jest sporny nieodpowiedni stan techniczny przedmiotowego przejścia pod torami kolejowymi [...] , został on bowiem, w toku postępowania, prawidłowo udokumentowany. Kwestią sporną jest natomiast ustalony przez organ terminu usunięcia tych nieprawidłowości. W pierwszej kolejności podkreślić należy, że decyzje podejmowane na podstawie art. 66 ust. 1 Prawa budowlanego należą do kategorii tzw. decyzji związanych, gdyż w sytuacji wystąpienia chociażby jednej z określonych w tym przepisie przesłanek, organ nadzoru budowlanego jest nie tylko uprawniony, lecz wręcz zobowiązany do wydania decyzji nakazującej usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości. Zatem już sam fakt stwierdzenia nieprawidłowości w zakresie stanu technicznego obiektu obliguje organ nadzoru budowlanego do podjęcia stosownych działań, w tym do wydania decyzji administracyjnej określającej zakres niezbędnych do wykonania robót budowlanych. Decyzje administracyjne są aktami administracyjnymi o ściśle określonej treści, wyznaczanej przez przepisy prawa. Art. 107 § 1 k.p.a. wyznacza główne – obligatoryjne elementy każdej wydanej decyzji. Zgodnie zaś z art. 107 § 2 k.p.a. przepisy szczególne mogą określać także inne składniki, które powinna zawierać decyzja. Obligatoryjnym zatem elementem decyzji wydanej na podstawie art. 66 ustawy Prawo budowlane jest określenie terminu usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości. Organ administracji publicznej wydając decyzję na podstawie art. 66 ust. 1 pkt 3 ustawy Prawo budowlane ma obowiązek określić termin usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości. Określając termin organ winien mieć na uwadze, by był on realny dla zobowiązanej strony. Oceniając realność terminu wykonania obowiązku usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości nie można jednak wydłużać tego terminu z takich przyczyn, jak np. plany remontowo-finansowe zobowiązującego. Wobec tego należy podzielić stanowisko organu wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, zgodnie z którym celem art. 66 ustawy Prawo budowlane jest przede wszystkim zapewnienie bezpiecznego użytkowania i utrzymania w należytym stanie technicznym obiektu budowlanego. W stanie faktycznym niniejszej sprawy organ nie mógł opierać swojego rozstrzygnięcia, a w tym określić późniejszego terminu dopasowanego do planów skarżącego. Przyszłe plany remontowo-finansowe skarżącego mogą być modyfikowane, a ich termin znacznie oddalony w czasie. Uzależnienie zatem nakazu usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości, od realizacji tych planów, mogłoby prowadzić do naruszenia art. 7 k.p.a., poprzez nie uwzględnienie interesu społecznego. Odnosząc się do zarzutów skargi wyjaśnić należy, że stosownie do treści art. 7 k.p.a. organy administracji publicznej podejmują wszelkie koki niezbędne do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Kodeks postepowania administracyjnego nie definiuje tych pojęć. Są to zatem pojęcia nieostre, stanowiące klauzule generalne. Organ administracji publicznej każdorazowo orzekając w danej sprawie decyduje o ich zakresie. Należy zwrócić uwagę, że artykuł 7 k.p.a. wskazuje dwie klauzule generalne o różnym zakresie. Organ zatem uwzględnia interes społeczny, ale w przypadku interesu obywatela musi on być słuszny. Nie każdy, więc interes skarżącego należy uwzględnić, ale tylko taki, który ma być uznany za słuszny. Określenie słuszności interesu strony jest kolejnym elementem ocennym, o którym decyduje organ. Interes ten powinien być przede wszystkim gody ochrony, niestojący w sprzeczności z prawem, ani z zasadami współżycia społecznego. Nie można zatem stwierdzić, że decyzja wydana przez Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego w dniu [...] marca 2017 r. narusza słuszny interes skarżącej. Nie można uznać za słuszny interes strony, którego celem jest obejście prawa, a za takie należy potraktować odłożenie wykonania obowiązków nałożonych decyzją na mocy art. 66 ust. 1 pkt 3 ustawy Prawo budowlane na bliżej nieokreślony termin. Wobec powyższych rozważań odnosząc się do zarzutów skargi stwierdzić należy, iż są one niezasadne. Podsumowując, zdaniem Sądu organ zebrał, rozpatrzył i ocenił materiał dowodowy w sposób prawidłowy i wystarczający dla wydania prawidłowego rozstrzygnięcia z zachowaniem reguł określonych w art. 7 i art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a., czemu dał wyraz w uzasadnieniu odpowiadającym wymogom art. 107 § 3 k.p.a. Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 151 P.p.s.a. orzekł, jak w sentencji.