VII SA/Wa 1111/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Miron po rozpoznaniu w dniu 3 kwietnia 2009 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku D. i M. W. w sprawie ze skargi D. W., M. W., M. W. na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] kwietnia 2007r. znak [...] w przedmiocie odmowy podjęcia postępowania postanawia : przyznać D. i M. W. prawo pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych. W dniu 16 grudnia 2008r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wpłynął wniosek D. i M. W. o zwolnienie od kosztów sądowych złożony na urzędowym formularzu. Po rozpoznaniu tegoż wniosku referendarz sądowy postanowieniem z dnia 13 lutego 2009r. przyznał skarżącym prawo pomocy poprzez zwolnienie od wpisu do skargi, w pozostałym zakresie wniosek został oddalony. Na postanowienie to D. i M. W. złożyli sprzeciw, tym samym straciło ono moc. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje : Przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 ze zm.) przewidują możliwość przyznania stronom postępowania prawa pomocy. Prawo pomocy może być przyznane stronie w zakresie całkowitym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie pełnomocnika (art. 245 § 2 ustawy) lub częściowym (art. 245 § 3 ustawy), przy czym jego przyznanie uzależnione jest od spełnienia przez stronę ustawowo przewidzianych przesłanek. Żądanie zwolnienia od kosztów sądowych jest wnioskiem o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym. Stosownie zaś do treści art. 246 § 1 pkt 2 powołanej ustawy przyznanie osobie fizycznej prawa pomocy w zakresie częściowym następuje wówczas, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Przez pojęcie uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny należy natomiast rozumieć zachwianie sytuacji materialnej i finansowej strony w taki sposób, iż nie jest ona w stanie zapewnić sobie minimum warunków socjalnych. Z nadesłanego wniosku o przyznanie prawa pomocy wynika, że wnioskodawcy wspólnie prowadzą gospodarstwo domowe i utrzymują się z dochodów uzyskiwanych z tytułu świadczeń emerytalnych w łącznej wysokości 2.195,00 złotych brutto miesięcznie. Skarżący są współwłaścicielami działek nr [...] i nr [...] w N. o powierzchni 2488 m². Zarządzeniem referendarza sądowego z dnia 12 stycznia 2009r. D. i M. W. wezwani zostali do złożenia dodatkowych wyjaśnień poprzez podanie, gdzie obecnie zamieszkują, gdyż w piśmie z dnia 23 sierpnia 2007r. wnioskodawcy wskazali, że ich mieszkanie zostało sprzedane w maju 2007r.; jakie wnioskodawcy ponoszą koszty stałe związane z utrzymaniem lokalu, mieszkania lub domu; czy wnioskodawcy podejmują prace dodatkowe, a jeśli tak, to jakie uzyskują z tego tytułu dochody; czy uzyskują pomoc ze strony rodziny lub innych osób, organizacji społecznych lub państwowych, jeśli tak, w jakiej wysokości lub formie; czy wnioskodawcy posiadają pojazdy mechaniczne (osobowe lub ciężarowe). Ponadto zobowiązano wnioskodawców do nadesłania wyciągów z kont bankowych za ostatnie trzy miesiące, jeśli wnioskodawcy je posiadają. W piśmie z dnia 5 lutego 2009r. D. i M. W. wskazali, że ich mieszkanie o powierzchni 57 m² zostało sprzedane na licytacji w maju 2007r., ale nabywca nie wpłacił należnej kwoty, skarżący nadal mieszkają w tym lokalu. Mieszkanie to nie posiada ogrzewania oraz wody. Wnioskodawcy oświadczyli, że nie pracują i nie uzyskują żadnych dodatkowych dochodów oprócz emerytury, nie otrzymują też żadnej pomocy od organizacji społecznych lub państwowych oraz rodziny. D. i M. W. podali ponadto, że nie posiadają żadnych pojazdów mechanicznych i samochodów oraz kont bankowych. Biorąc pod uwagę sytuację finansową skarżących przedstawioną w złożonym wniosku Sąd uznał, iż zachodzą przesłanki do uwzględnienia wniosku o przyznanie prawa pomocy poprzez zwolnienie wnioskodawców od kosztów sądowych. Poniesienie przez D. i M. W. kosztów postępowania uniemożliwiłoby skarżącym zaspokojenie podstawowych potrzeb życiowych. W związku z powyższym Sąd orzekł, jak w sentencji postanowienia, na podstawie art. 246 w zw. z art. 260 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).