VII SA/Wa 1113/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Asesor WSA Grzegorz Czerwiński (spr.), , Sędzia WSA Bożena Więch-Baranowska, Sędzia WSA Agnieszka Wilczewska-Rzepecka, , Protokolant Anna Mężyńska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 lutego 2006 r. sprawy ze skargi E. i T. Ś. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2005 r. znak [...] w przedmiocie odmowy uchylenia w postępowaniu wznowieniowym decyzji ostatecznej dotyczącej nakazu rozbiórki skargę oddala Decyzją z dnia [...] października 2000 roku, Nr [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. na podstawie art.37 ust.l pkt.l ustawy z dnia 24 października 1974 roku Prawo budowlane (Dz. U. Nr 38, poz.229) po rozpoznaniu sprawy z urzędu nakazał E. Ś. i T. Ś. rozbiórkę samowolnie wykonanego obiektu budowlanego o konstrukcji drewnianej obitego dwustronnie płytami pilśniowymi twardymi pełniącego funkcję letniskową zlokalizowanego na działce o nr ew. [...] w miejscowości B. oraz werandy przy istniejącym obiekcie wraz z zadaszeniem nadtarasowym na słupkach drewnianych zlokalizowanej na tej samej działce. W uzasadnieniu decyzji Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego stwierdził, że obiekt budowlany wybudowany został na przełomie lat 1971/1972. Na jego wybudowanie inwestorzy nie posiadali pozwolenia na budowę, a jedynie ustną zgodę od ówczesnych władz Gminy K. W 1977 roku wydana została decyzja nakazująca rozbiórkę tego obiektu lecz po odwołaniu do Urzędu Wojewódzkiego w [...] inwestorzy otrzymali decyzję z dnia [...] grudnia 1977 roku, Nr [...] uchylającą pierwotną decyzję i przekazującą sprawę do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu tej decyzji organ odwoławczy wskazał na możliwość czasowej legalizacji obiektu pod warunkiem opracowania dla całego zespołu domków letniskowych planu realizacyjnego uwzględniającego zagadnienia ochrony środowiska (odprowadzenie ścieków, zaopatrzenie w wodę pitną), uzyskania pozytywnej opinii wydziału Rolnictwa i Leśnictwa (lokalizacja w lesie), wykonania powykonawczej dokumentacji domku letniskowego. Spośród tych warunków wykonano inwentaryzację architektoniczno - budowlaną. Wydział Leśnictwa i Skupu w [...] decyzją z dnia [...] września 1978 roku, Nr [...] odmówił udzielenia zezwolenia na przeznaczenie gruntów leśnych należących do M. R. na cele rekreacyjne. Z załączonej do akt sprawy kopii pisma Urzędu Gminy w K. do Zakładu Energetycznego w [...] (nr [...] z dnia [...] sierpnia 1983 roku) wynika, iż obiekt należący do E. i T. Ś. został pozostawiony do dalszej eksploatacji. Zgodnie z posiadanym wypisem z miejscowego ogólnego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy K. zatwierdzonego Uchwałą Rady Gminy K. Nr [...] z dnia [...] lipca 1991 roku (Dz. Urz. Województwa [...] Nr [...], poz. [...] wraz z późniejszymi zmianami) działka o nr ew. [...] położona jest na terenie oznaczonym symbolem [...] - tereny lasów. Decyzją z dnia [...] stycznia 2001 roku, Nr [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] po rozpoznaniu odwołania E. i T. Ś. utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2000 roku. W uzasadnieniu decyzji Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego podzielił pogląd Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego, iż obiekt zrealizowany został bez pozwolenia na budowę i znajduje się na działce oznaczonej w planie zagospodarowania przestrzennego jako las. Podział terenu na poszczególne działki nie spowodował automatycznie zmiany przeznaczenia tego obszaru. Decyzja Urzędu Wojewódzkiego w [...] z dnia [...] grudnia 1977 roku uchylająca nakaz rozbiórki domku letniskowego nie jest równoznaczna z czasową legalizacją obiektu. Decyzja ta przekazywała sprawę jedynie do ponownego rozpoznania organowi stopnia podstawowego. Wobec nie uzyskania pozytywnej opinii Wydziału Rolnictwa i Leśnictwa sprawa samowolnej budowy obiektu pozostała nierozstrzygnięta. Przepisy prawa budowlanego nie przewidują przedawnienia w stosunku do samowoli budowlanej. To, że w sąsiedztwie powstała tego samego typu zabudowa nie ma wpływu na treść rozstrzygnięcia sprawy. Nie ma takiego znaczenia również fakt płacenia przez inwestorów podatku na rzecz Gminy. W uproszczonym planie zagospodarowania przestrzennego Gminy K. zatwierdzonym zarządzeniem Naczelnika Powiatu w C. z dnia 22 października 1974 roku przedmiotowy teren nie był przewidziany pod zabudowę letniskową. Uwzględniał on jedynie istniejącą, aczkolwiek powstałą bez pozwoleń na zabudowę letniskową. Plan ten świadczy niewątpliwie o podjęciu działań ukierunkowanych na "zalegalizowanie" istniejącej samowolnej zabudowy nie może być brany pod uwagę przy rozpatrywaniu sprawy, gdyż za podstawę rozstrzygnięcia organy administracji winny przyjąć plan zagospodarowania obowiązujący od lipca 1991 roku. Wyrokiem z dnia 17 czerwca 2004 roku, sygn. akt II SA/Gd 543/01 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku oddalił skargę E. i T. Ś. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] czerwca 2004 roku. Pismem z dnia 18 czerwca 2004 roku E. i T. Ś. wystąpili z wnioskiem o wznowienie postępowania podnosząc zarzut, iż dowiedzieli się od Zarządu Stowarzyszenia Właścicieli Domków Letniskowych o istnieniu decyzji Urzędu Wojewódzkiego w [...], Wydział Rolnictwa i Gospodarki Leśnej z dnia [...] grudnia 1987 roku, Nr [...] w której odmawia się udzielenia zezwolenia na zmianę użytkowania gruntów leśnych należących do M. R. położonych na terenie wsi B. - działka o nr ew. [...] o powierzchni 3 ha. W uzasadnieniu decyzji podano, że teren ten stanowi grunt leśny typ "bór świeży" o zadrzewieniu 0,8 ha i należy go utrzymać w stanie dotychczasowym natomiast istniejące tam domki letniskowe należy pozostawić do czasu wyrębu drzewostanu. Nadto Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] wydał decyzję z dnia [...] maja 2001 roku, Nr [...] w sprawie rozbiórki domku letniskowego na działce o nr ew. [...] w B. W decyzji tej Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego powołał się na pismo Naczelnika Gminy K. z dnia [...] lipca 1981 roku, Nr [...], z którego wynika, że adresat otrzymał zgodę na pozostawienie domku do czasu dojścia drzewostanu do wieku rębności oraz, że nie zachodzi przesłanka zaistnienia samowoli budowlanej. Postanowieniem z dnia [...] marca 2005 roku, Nr [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] wznowił postępowanie w sprawie zakończonej własną decyzją z dnia [...] stycznia 2001 roku. Decyzją z dnia [...] kwietnia 2005 roku, Nr [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] odmówił uchylenia własnej ostatecznej decyzji z dnia [...] stycznia 2001 roku. W uzasadnieniu decyzji Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego stwierdził, że decyzja Urzędu Wojewódzkiego w [...], Wydział Rolnictwa i Gospodarki Leśnej z dnia [...] grudnia 1987 roku, Nr [...] nie może być uznawana za zgodę na czasową legalizację obiektu, gdyż nie została wydana przez organ właściwy w sprawie wydawania pozwoleń na budowę. Rozstrzygnięcie wydane zostało nie w oparciu o przepisy prawa budowlanego tylko w oparciu o ustawę z dnia 22 listopada 1973 roku o zagospodarowaniu lasów nie stanowiących własności Państwa (Dz. U. Nr 48, poz.283). Nadto argumenty zawarte w uzasadnieniu decyzji mogą być traktowane jedynie jako stanowisko organu do spraw Rolnictwa, Gospodarki Żywnościowej i Leśnictwa. Decyzja [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] maja 2001 roku Nr [...] dotyczy innego obiektu budowlanego znajdującego się na działce o nr ew. [...] w B., który nie należy do R. M. i B. M. Od powyższej decyzji odwołanie złożyli E. i T. Ś.podnosząc następujące zarzuty: a) nie wzięcia pod uwagę przy rozstrzyganiu sprawy, iż przed przystąpieniem do budowy domku letniskowego uzyskali w Urzędzie Gminy w K. informację, że aby wybudować domek wystarczająca jest zgoda właściciela gruntu, a po zakończeniu budowy należy zgłosić ten faktu w Urzędzie Gminy b) nie wzięcia pod uwagę, iż wiosną 1972 roku po wybudowaniu domku letniskowego zgłosili ten fakt w Urzędzie Gminy co zostało przyjęte do wiadomości, zaakceptowane i odnotowane, c) nie wzięcia pod uwagę, że decyzja Urzędu Wojewódzkiego, Wydziału Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia [...] grudnia 1977 roku zdaniem skarżących jest decyzją legalizującą ich domek letniskowy, d) nie wzięcia pod uwagę, że Urząd Gminy w K. w zaświadczeniu z dnia 19 sierpnia 1983 roku wydanym Zakładowi Energetycznemu w [...] stwierdził, że posiadany domek letniskowy zlokalizowany został na gruncie dzierżawionym od M. R. na podstawie zgody Naczelnika Urzędu Gminy w K. zgodnie z decyzją Urzędu Wojewódzkiego w [...], e) nie wzięcia pod uwagę, że w Rozporządzeniu Wojewody [...] z dnia [...] listopada 1994 roku, Nr [...] w sprawie wyznaczenia obszarów chronionego krajobrazu i określenia granic parków krajobrazowych wprowadzony został zakaz lokalizowania i budowy nowych domków letniskowych nie wynika natomiast z niego obowiązek rozbiórki istniejących budynków pobudowanych przed powstaniem [...] Parku Krajobrazowego, f) nie wzięcia pod uwagę, że decyzja Urzędu Wojewódzkiego w [...], Wydziału Rolnictwa i Gospodarki Leśnej z dnia [...] grudnia 1987 roku, Nr [...] nie została doręczona właścicielom istniejących domków letniskowych co jest naruszeniem art.9 kpa. Nadto Wydział Rolnictwa i Gospodarki Leśnej reprezentował Wojewodę [...] pod którego podlegał Wydział Budownictwa i Architektury i decyzja ta stała się prawem i nakazem dla Naczelnika Gminy w K. zaś nieprzytoczenie przepisów prawa budowlanego nie daje podstaw by decyzję tę traktować jedynie jako stanowisko organu do spraw Rolnictwa Gospodarki Żywnościowej i Leśnictwa, g) nie wzięcia pod uwagę, że wszystkie domki letniskowe, których właściciele należą do Stowarzyszenia Właścicieli Domków Letniskowych w B. winny być traktowane jednakowo i brak jest podstaw do wyróżniającego traktowania jakichkolwiek działek i domków letniskowych, h) nie wzięcia pod uwagę faktu, iż gdyby wiedzieli o możliwości wystąpienia do Naczelnika Gminy K. o wyrażenie zgody na czasowe pozostawienie domku letniskowego to z pewnością by to uczynili, i) naruszenia przez Inspektora Nadzoru Budowlanego art.7 kpa poprzez niepodjęcie wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia sprawy i innego traktowania domku na działce o nr ew. [...] co oznacza, że nie został wzięty pod uwagę społeczny i słuszny interes obywateli czyli ich, j) naruszenia art.8 kpa poprzez brak dbałości o pogłębianie zaufania obywateli do organów państwa, k) nie wzięcie pod uwagę, iż w ich przekonaniu w dacie budowy posiadali pewność, że domek letniskowy budowany był za zgodą władz Gminy K., i uważali, że nie ma konieczności kompletowania "zbędnych papierów", I) nie wzięcie pod uwagę, iż Naczelnik Gminy, a obecnie Wójt Gminy naruszyli art.9 kpa, gdyż nie udzielili im wskazówek co do ewentualnej nielegalności domku letniskowego na działce o nr ew. [...] w B., Decyzją z dnia [...] czerwca 2005 roku, [...] Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego utrzymał w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] kwietnia 2005 roku podzielając zawarte w niej stanowisko. Na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego złożyli E. i T. Ś. podnosząc zarzuty tożsame z zarzutami zawartymi w odwołaniu od decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] kwietnia 2005 roku. Nadto podnieśli zarzut naruszenia prawa materialnego, gdyż w sprawie winno mieć zastosowanie Prawo budowlane z 1974 roku i budowa domku letniskowego winna być oceniana pod kątem zgodności z planem zagospodarowania przestrzennego obowiązującego w dacie jego budowy. Podnieśli również zarzut, że w Urzędzie Gminy K. zaginęła dokumentacja zawiązana z legalizacją ich domku letniskowego. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego podtrzymał swoje stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Wojewódzki Sąd Administracyjny kontroluje zgodność zaskarżonej decyzji z prawem materialnym i procesowym. Zaskarżona decyzja zdaniem Sądu nie narusza prawa. Wznowienie postępowania jest wyjątkiem od zasady trwałości ostatecznych decyzji administracyjnych. Może ono nastąpić jedynie z powodów enumeratywnie wymienionych w art.145 kpa i art.l45a kpa. W niniejszej sprawie jak wynika z akt sprawy skarżący w swoim wniosku wskazali jako podstawę wznowienia nowe fakty, które miałyby ich zdaniem mieć wpływ na rozstrzygnięcie w sprawie wybudowanego przez nich domku letniskowego. Zwrócić należy uwagę na okoliczność, iż decyzja Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] czerwca 2004 roku była przedmiotem oceny Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku, który wyrokiem z dnia 17 czerwca 2004 roku oddalił skargę E. i T. Ś. na tę decyzję. Sąd orzekający w niniejszej sprawie podziela pogląd Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażony w wyroku z dnia 30 kwietnia 1986 roku, sygn. akt SA/Wr 137/86 (ONSA 1986/l/29), iż "Przymiot "prawomocności" wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego dotyczy tylko sfery zgodności z prawem decyzji ostatecznej i nie stwarza przeszkód jej zmiany lub uchylenia w nadzwyczajnym trybie administracyjnym przewidzianym do wzruszenia decyzji prawnie niewadliwych. Dopuszczalne jest wznowienie postępowania administracyjnego zakończonego decyzją ostateczną, co do której sąd administracyjny oddalił skargę, jeżeli po wyroku sądowym zostaną ujawnione lub wystąpią przesłanki do wznowienia, o których mowa w art. 145 § 1 pkt. 1,2,5,7,8 kpa. Wznowienie postępowania przed Naczelnym Sądem Administracyjnym uzasadniają tylko te przesłanki wznowienia spośród wymienionych w art. 401 i 403 k.p.c, które są następstwem zdarzeń powstałych w samym postępowaniu sądowym, nie zaś w postępowaniu administracyjnym, w którym ostatecznie rozstrzygnięto co do istoty sprawę administracyjną". W dalszej części uzasadnienia wyroku Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że "wyrok oddalający skargę zamyka organom administracji państwowej możliwość korzystania z nadzwyczajnych postępowań, właściwych dla uchylenia decyzji ostatecznych wadliwych, ale tylko wówczas, gdy przyczyny tej wadliwości mogły być zbadane przez Naczelny Sąd Administracyjny w toku rozpoznawania skargi. Po wyroku oddalającym skargę niedopuszczalne więc byłoby stwierdzenie nieważności decyzji administracyjnej, albowiem sąd z urzędu powinien ustalić, czy występują okoliczności uzasadniające stwierdzenie nieważności w myśl art. 156 § 1 k.p.a. Żadna z okoliczności wymienionych w tym przepisie (pkt.1-7) nie zmienia swej wartości prawnej z upływem czasu. Jeżeli nie występowały przyczyny nieważności w chwili wydania decyzji, to nie powstaną one również po jej wydaniu, a więc wszystkie mogą być ujawnione w postępowaniu przed sądem administracyjnym. Taki sam charakter mają przesłanki wznowienia postępowania administracyjnego wymienione w art. 145 § 1 pkt.3,4 i 6 kpa. Kwestie dotyczące wyłączenia pracownika i organu (pkt. 3), udziału strony w postępowaniu (pkt.4) oraz uzyskania prawem wymaganego stanowiska innego organu przed wydaniem decyzji (pkt. 6) dotyczą czasu wydania decyzji i powinny być wyjaśnione w toku rozpoznania wniesionej na nią skargi. Pozostałe przesłanki wznowienia postępowania z natury rzeczy mogą ujawnić się (pkt. 1,2 i 5) lub wręcz pojawić się (pkt.7 i 8) także dopiero po rozpoznaniu skargi i wydaniu wyroku ją oddalającego". Wznowienie postępowania administracyjnego w niniejszej sprawie było więc dopuszczalne mimo tego, że decyzje jakie zapadły w tym postępowaniu były przedmiotem kontroli sądu administracyjnego. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego dotyczącym wznowienia postępowania w sprawach, w których zapadło orzeczenie sądu administracyjnego, wypracowany został pogląd, że w takim wypadku wznowienie postępowania z powodu wyjścia na jaw nowych okoliczności faktycznych może nastąpić jedynie wówczas, gdy te nowe okoliczności nie były znane także sądowi administracyjnemu orzekającemu w sprawie. W wyroku z dnia 30 września 1985 roku, sygn. akt SA/Wr 358/85 (OSP 1987/2/27) Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że "Jeżeli po wydaniu wyroku przez Naczelny Sąd Administracyjny (uprawomocnienie się decyzji) zostaną ujawnione istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne, istniejące w czasie wydawania decyzji i jej kontroli przez NSA, a nie znane zarówno organowi, który wydał decyzję, jak i sądowi, to zgodnie z zasadami ekonomii procesowej należy wznowić postępowanie administracyjne z mocy art. 145 § 1 pkt 5 kpa. bez potrzeby wznawiania postępowania sądowego". To, że skarżący w złożonym przez siebie wniosku powołali się na przesłanki wznowieniowe uzasadniało wznowienie postępowania. Nie oznacza to jednak, że podniesione przez skarżących argumenty mogą być podstawą do wyeliminowania w postępowaniu wznowieniowym zapadłych w sprawie decyzji administracyjnych. Na etapie wydawania postanowienia o wznowieniu postępowania organy administracji badają wniosek o wznowienie jedynie pod kątem spełnienia wymogów formalnych. Merytoryczna ocena zawartych we wniosku argumentów następuje natomiast w dalszej części postępowania. Odnosząc się do podniesionych przez skarżących zarzutów stwierdzić należy, iż zarzut nie wzięcia pod uwagę przy rozstrzyganiu sprawy tego, że skarżący przed przystąpieniem do budowy domku letniskowego zostali poinformowani w Urzędzie Gminy, iż by rozpocząć budowę wystarczy zgoda właściciela gruntu oraz zgłoszenie zakończenia budowy nie może być podstawą uchylenia zaskarżonej decyzji. Jak wynika z treści skargi znajdującej się w aktach sprawy Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodek Zamiejscowy w Gdańsku, sygn. akt II SA/Gd 543/01 okoliczność ta była przez skarżący podnoszona przed tym sądem. Nie można więc traktować twierdzenia skarżących jako nowego faktu, który mógłby mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia. Okoliczność zgłoszenia zakończenia budowy domku letniskowego Gminy również nie może skutkować uchyleniem w postępowaniu wznowieniowym decyzji nakładającej na skarżących obowiązek rozbiórki tego obiektu. Zauważyć bowiem należy, iż nawet gdyby skarżący takiego zgłoszenia dokonali to nie skutkowało to legalizacją samowolnie wybudowanego obiektu. Co więcej w 1977 roku wydana została decyzja nakazująca skarżącym rozbiórkę zrealizowanego przez nich domku letniskowego, która została uchylona do ponownego rozpoznania. Nie sposób więc twierdzić, iż inwestycja zrealizowana przez skarżących została zalegalizowana. Za pozbawione podstaw uznać należy twierdzenie skarżących, iż decyzja Urzędu Wojewódzkiego, Wydziału Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia [...] grudnia 1977 roku jest decyzją legalizującą ich domek letniskowy. Decyzja ta uchylała jedynie decyzję organu pierwszej instancji do ponownego rozpoznania po to by organ pierwszej instancji rozważył możliwość czasowej legalizacji ich domku letniskowego. Nie może skutkować uchyleniem w postępowaniu wznowieniowym decyzji nakładającej na skarżących obowiązek rozbiórki ich domku letniskowego okoliczność, iż Urząd Gminy w K. w zaświadczeniu z dnia 19 sierpnia 1983 roku wydanym Zakładowi Energetycznemu w [...] stwierdził, że posiadany przez skarżących domek letniskowy zlokalizowany został na gruncie dzierżawionym od M. R. na podstawie zgody Naczelnika Urzędu Gminy w K. zgodnie z decyzją Urzędu Wojewódzkiego w [...]. Okoliczność ta była podnoszona przez skarżących w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku. Sądowi temu znane było też pismo Urzędu Gminy w K. z dnia 19 sierpnia 1983 roku, gdyż jego kopia znajduje się w aktach sprawy na k - 13.Kopia tego pisma znajduje się również w aktach administracyjnych. Nie jest to więc ani nowy fakt, ani nowy dowód w sprawie, a co za tym idzie pismo to nie może mieć wpływu na treść rozstrzygnięcia jakie zapadło w postępowaniu wznowieniowym. Nie ma dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczność, iż z Rozporządzenia Wojewody [...] z dnia [...] listopada 1994 roku, Nr [...] w sprawie wyznaczenia obszarów chronionego krajobrazu i określenia granic parków krajobrazowych nie wynika obowiązek rozbiórki budynków istniejących przed powstaniem [...] Parku Krajobrazowego. Podstawą wydania nakazu rozbiórki domku letniskowego należącego do skarżących była bowiem niezgodność inwestycji z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, a nie z wymienionym wyżej rozporządzeniem. Okoliczność, iż decyzja Urzędu Wojewódzkiego w [...], Wydziału Rolnictwa i Gospodarki Leśnej z dnia [...] grudnia 1987 roku, Nr [...] nie została doręczona właścicielom istniejących domków letniskowych może być jedynie podstawą do wznowienia postępowania w sprawie, w której decyzja ta zapadła. Nie można też traktować wymienionej decyzji jako decyzji legalizującej domek letniskowy należący do skarżących. O tym co jest przedmiotem rozstrzygnięcia decyzji rozstrzyga jej osnowa. Z osnowy tej decyzji wynika natomiast, iż przedmiotem jej rozstrzygnięcia była kwestia zmiany przeznaczenia gruntów leśnych na cele rekreacyjne. Na mocy tej decyzji zmiana taka nie została dokonana. Decyzja ta nie może być traktowana jako rozstrzygnięcie organu administracji legalizujące dokonaną przez skarżących samowolną budowę domku letniskowego. Zarzut skarżących, iż wszystkie domki letniskowe powinny być traktowane jednakowo nie ma znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy. Organ administracji rozpoznając sprawę kieruje swoje rozstrzygnięcie do konkretnego podmiotu. To, że jeden z właścicieli domków letniskowych uzyskał pismo organów administracji, które potraktowane zostało jako pozwolenie na czasowe użytkowanie domku nie oznacza, że tych którzy takiego pozwolenia nie otrzymali należy traktować tak samo, jakby pozwolenie takie posiadali. Byłoby to działanie irracjonalne i pozbawione jakichkolwiek podstaw prawnych. To, że właściciele domków letniskowych powołali Stowarzyszenie nie oznacza, iż sytuacja prawna wszystkich członków Stowarzyszenia musi być taka sama. To nie Stowarzyszenie jest właścicielem domków tylko poszczególni jego członkowie. Organy administracji wydając rozstrzygnięcia w sprawie muszą więc uwzględniać okoliczności faktyczne i prawne związane z poszczególnymi właścicielami domków, które mogą się między sobą różnić. Zarzut nie wzięcia przez organy administracji pod uwagę faktu, iż gdyby skarżący wiedzieli o możliwości wystąpienia do Naczelnika Gminy K. o wyrażenie zgody na czasowe pozostawienie domku letniskowego to z pewnością by to uczynili nie może być podstawą uchylenia w postępowaniu wznowieniowym decyzji nakazującej rozbiórkę domku letniskowego. Z niefrasobliwością skarżących w dbaniu o swoje interesy żaden przepis prawa nie wiąże możliwości uchylenia decyzji administracyjnej. Przy ocenie prawidłowości rozstrzygnięć organów administracji może być brane pod uwagę to co skarżący mogliby ewentualnie uczynić. Twierdzenie, iż organy administracji naruszyły art.7 kpa poprzez niepodjęcie wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia sprawy jest twierdzeniem gołosłownym i wyrazem jedynie własnych poglądów skarżących co do oceny materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie. Bezpodstawne jest też twierdzenie skarżących, iż organy administracji nie wzięły pod uwagę przy rozstrzyganiu sprawy interesu społecznego oraz ich słusznego interesu jako obywateli. Norma art. 7 kpa nie może być rozumiana w ten sposób, że na jej podstawie można wydawać decyzje podważające obowiązujące normy prawa materialnego regulujące daną dziedzinę życia społecznego. Twierdzenie skarżących, iż w dacie budowy byli przekonani, że domek letniskowy budowany był za zgodą władz Gminy K., i uważali, że niema konieczności kompletowania "zbędnych papierów" nie ma znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy dotyczącej rozbiórki należącego do nich domku letniskowego. Nie jest ważne czy skarżący w dacie realizacji inwestycji byli przekonani, że realizują budowę legalnie tylko to czy budowa ta rzeczywiście była legalna. Przepisy prawa nie wiążą z przekonaniem inwestorów o legalności inwestycji skutków prawnych w postaci legalności tej inwestycji. Okoliczność ta w świetle przepisów prawa jest obojętna. Nieudzielanie skarżącym przez organy administracji wskazówek co do ewentualnej nielegalności ich domku letniskowego nie może mieć znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy. Nie zmienia to bowiem podstawowego faktu ustalonego w sprawie, iż inwestycja zrealizowana została bez pozwolenia na budowę. Nie można też przyjąć, że ewentualne niedopełnienie przez organy administracji obowiązku informowania skarżących o statusie prawnym ich domku letniskowego jest nową okolicznością faktyczną w sprawie skoro już w 1977 roku skarżący otrzymali decyzję nakazującą dokonanie rozbiórki ich domku. Już wówczas skarżący mieli świadomość, że status prawny ich domku letniskowego jest wątpliwy. Nie byłaby więc to dla nich okoliczność nowa, a tym samym nie może ona stanowić podstawy uchylenia w postępowaniu wznowieniowym decyzji rozbiórkowej. Tego typu zarzut mógłby być ewentualnie podstawą do uchylenia decyzji rozbiórkowej w zwykłym postępowaniu. Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku, którym Sąd ten dokonał kontroli decyzji nakazującej rozbiórkę nie został jednak przez skarżących zaskarżony i stał się prawomocny. W skardze do tego Sądu skarżący opisywali treść udzielonych im przez organy administracji pouczeń odnośnie możliwości realizacji przez nich inwestycji. Okoliczność ta nie spowodowała jednak uchylenia przez Sąd zaskarżonej decyzji. Brak jest też podstaw do przyjęcia, iż w toku postępowania wznowieniowego organy administracji naruszyły zasadę pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa wymienioną w art.8 kpa. Chybiony jest podniesiony przez skarżących zarzut, iż w sprawie powinno być stasowane Prawo budowlane z 1974 roku. Jak wynika bowiem z treści decyzji nakazujących rozbiórkę należącego do skarżących domku letniskowego zarówno organ pierwszej instancji jak i organ odwoławczy stosowały właśnie ustawę z Prawo budowlane z 1974 roku. Zarzut, iż przy ocenie zgodności zrealizowanej inwestycji winien być brany pod uwagę plan zagospodarowania przestrzennego obowiązujący w dacie realizacji tej inwestycji nie może być podstawą uchylenia w postępowaniu wznowieniowym decyzji nakazującej rozbiórkę domku letniskowego. W wyroku z dnia 19 maja 1999 roku, sygn. akt IV SA 196/96 Naczelny Sąd Administracyjny wyraził pogląd, że "Z uwagi na zapis zawarty w przepisie art. 37 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane z 1974 roku, istotnym dla rozstrzygnięcia sprawy jest to, jaki plan obowiązywał w dacie budowy przedmiotowego obiektu, a nie to jaki plan będzie obowiązywał w przyszłości". Zauważyć jednak należy, iż organy administracji wydając decyzję nakazującą skarżącym dokonanie rozbiórki domku letniskowego za podstawę orzeczenia przyjęły plan zagospodarowania obowiązujący w dacie wydawania decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku dokonując oceny zgodności z prawem decyzji rozbiórkowej zaakceptował pogląd prawny organów administracji, że podstawą oceny czy inwestycja jest zgodna z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego winien być plan obowiązujący w dacie wydania decyzji. Rozstrzygnięcie Sądu nie zostało zaskarżone i wyrok stał się prawomocny. Stanowisko Wojewódzkiego Sądu Administracyjny w Gdańsku wiąże organy administracji jak również inne sądy dopóki pozostaje w obrocie prawnym. Pogląd prawny Sądu straciłby moc wiążącą tylko wówczas, gdyby po wznowieniu postępowania nastąpiła zmiana stanu prawnego. Taka sytuacja jednakże w niniejszej sprawie nie nastąpiła. Z powyższych względów na podstawie art. 151 Ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2000 roku Nr 153 poz. 1270 ze zm.) Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji wyroku.