VII SA/Wa 1116/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bogusław Cieśla, , Sędzia WSA Jolanta Augustyniak - Pęczkowska, Sędzia WSA Krystyna Tomaszewska (spr.), Protokolant Katarzyna Zychora, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 września 2010 r. sprawy ze skargi J. C. i T. C. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] kwietnia 2010 r. znak [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji skargę oddala [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego po wszczęciu na wniosek J. C. i T. C. postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] z dnia [...] maja 2009 r. znak: [...], nakazującej rozbiórkę dokonanej samowolnie rozbudowy obiektu budowlanego - szopy drewnianej usytuowanej na działce nr [...] w miejscowości [...] oraz doprowadzenie do należytego stanu i porządku terenu po wykonanej rozbiórce, decyzją z dnia [...] lutego 2010 r., odmówił stwierdzenia nieważności w/w decyzji. W uzasadnieniu organ wskazał, że Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego [...] postanowieniem z dnia [...] grudnia 2005 r. znak: [...] wydanym na podstawie art. 48 ust. 2 i ust. 3 Prawa budowlanego z 1994r. wstrzymał T. i J. C. prowadzenie robót budowlanych przy rozbudowie szopy drewnianej zobowiązując do przedłożenia w zakreślonym terminie dokumentów pozwalających na legalizację samowoli budowlanej. Zobowiązani nie przedłożyli w określonym czasie wszystkich wymaganych dokumentów dlatego też decyzją z dnia 22 maja 2009 r Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego [...], na podstawie art. 48 ust. 1 w związku z art. 48 ust. 4 Prawa budowlanego nakazał rozbiórkę dokonanej samowolnie rozbudowy szopy. Zdaniem organu pierwszej instancji podnoszone przez skarżących we wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji naruszenia art. 35 kpa pozostają bez wpływu na prawidłowość rozstrzygnięcia sprawy podobnie jak zarzut braku wyłączenia pracownika organu, którego wcześniejsza decyzja została uchylona przez organ II instancji. W ocenie organu kontrolowana decyzja nie jest obarczona żadną z wad wymienionych w art. 156 § 1 kpa. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego po rozpatrzeniu odwołania T. i J. C. decyzją znak: [...] z dnia [...] kwietnia 2010 r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Organ odwoławczy podzielił stanowisko organu I instancji, iż kontrolowana decyzja rozbiórkowa nie jest obarczona żadną z wad enumeratywnie wymienionych w art. 156 § 1 Kpa. Z ustaleń organu wynika, że kwestionowana decyzja rozbiórkowa nie była zaskarżona do organu odwoławczego. W ocenie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego w sposób bezsporny zostało wykazane, że przedmiotowa rozbudowa szopy drewnianej została wykonana przez p. C. w latach 1999– 2000 bez wymaganego pozwolenia na budowę. Wynika to z oświadczenia p. J. C. złożonego do protokołu oględzin z dnia [...] marca 2003 r oraz oświadczenia sąsiada A. P. Potwierdzeniem przyjętej daty rozbudowy szopy jest również kopia znajdującego się w aktach sprawy planu zagospodarowania przedmiotowej działki na którym widnieją uzgodnienia datowane na rok 1989 ( akta PINB, nr karty 66-68) i w którym to planie brak jest przedmiotowej szopy. Powyższe dowody zaprzeczają późniejszym twierdzeniom J. C., iż rozbudowa obiektu miała miejsce w latach 70 – tych. Organ odwoławczy uznał, iż z uwagi na parametry rozbudowanego obiektu (2,80 x 10,40 m i 2,10 x 3,80 m ) jego budowa nie była w dacie realizacji zwolniona z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę. Budowa obiektu budowlanego lub jego części bez wymaganego pozwolenia na budowę wypełnia hipotezę art. 48 Prawa budowlanego z 1994 r. i tym samym uzasadnia prowadzenie postępowania w tym trybie. W przypadku stwierdzenia samowoli budowlanej polegającej na budowie obiektu lub jego części bez wymaganego prawem pozwolenia na budowę, jeśli nie zachodzą okoliczności wymienione w art. 48 ust 1 Prawa budowlanego z 1994r., właściwy organ, zobowiązany jest wydać postanowienie oparte na treści art. 48 ust. 2 i 3 ustawy - Prawo budowlane. W przypadku niewykonania obowiązków określonych w ww. postanowieniu wydanym na podstawie art. 48 ust. 2 i 3 Prawa budowlanego, organ zobowiązany jest wydać decyzję o nakazie rozbiórki. Tak sytuacja zaistniała w tej sprawie, gdyż skarżący nie przedłożyli omawianych dokumentów. W związku z powyższym, organ odwoławczy stwierdził, iż w przedmiotowej sprawie wydając decyzję z dnia [...] maja 2009 r., znak: [...], w przedmiocie nakazu rozbiórki organ powiatowy nie naruszył prawa w ogóle, a tym bardziej w stopniu rażącym, w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 kpa. Skargę na powyższą decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożyli T. C. i J. C. wnosząc o jej uchylenie. Skarżący zarzucili wadliwe ustalenie daty budowy szopy podnosząc, iż szopę pobudował w latach 70 – tych ojciec skarżącej natomiast skarżący wykonali w 1992 r remont więźby dachowej. Zdaniem skarżących powyższa okoliczność wynika z mapy sytuacyjnej sporządzonej przez biegłego sądowego na zlecenie Sądu Rejonowego [...] oraz opisu technicznego i wyceny wykonanej w 1986 r. Skarżący powołali się również na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 28 maja 2004 r, sygn.akt. II S.A./Lu 679/03. Skarżący przyznali, że nie przedłożyli dokumentów niezbędnych do zalegalizowania gdyż już wcześniej udowodnili, że " legalizacja danego obiektu była i nie zachodziła konieczność do spełnienia tego warunku ponieważ żadnej rozbudowy nie było". Ponadto zarzucili wydanie decyzji rozbiórkowej z naruszeniem przepisów dotyczących terminów załatwienia sprawy oraz podnieśli, iż ich zdaniem organ nadzoru stopnia powiatowego którego decyzja została już raz uchylona przez organ nadzoru stopnia wojewódzkiego powinien wyłączyć się od dalszego orzekania w sprawie. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga jest niezasadna gdyż zaskarżona decyzja prawa nie narusza. Przede wszystkim należy podkreślić, iż postępowanie prowadzone na podstawie art. 156 §1 kpa jest nadzwyczajnym trybem postępowania, a jego celem nie jest merytoryczne rozstrzygnięcie sprawy lecz przeprowadzenie weryfikacji decyzji z jednego punktu widzenia, a mianowicie czy decyzja jest dotknięta jedną z wad kwalifikowanych wskazanych w art. 156 §1 pkt 1-7 kpa. Wśród przesłanek enumeratywnie wymienionych w art. 156 §1 kpa jest rażące naruszenie prawa, które określa się jako oczywiste naruszenie przepisu prawa, a przy tym takie, które koliduje z zasadą praworządnego działania organów administracji publicznej. Obowiązkiem organu stwierdzającego nieważność decyzji jako wydanej z rażącym naruszeniem prawa jest wyraźne wskazanie, jaki konkretny przepis został naruszony i dlaczego naruszenie to ma w ocenie organu charakter rażący. W rozpatrywanej sprawie, organ odwoławczy prawidłowo ustalił, iż kontrolowana w trybie nadzoru decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w P. z dnia [...] maja 2009 r. znak: [...], nakazująca skarżącym rozbiórkę dokonanej samowolnie rozbudowy obiektu budowlanego - szopy drewnianej nie jest dotknięta żadną z wad określonych w art. 156 §1 kpa. Decyzja rozbiórkowa została wydana wskutek niewykonania przez skarżących obowiązków określonych w postanowieniu wydanym na podstawie art. 48 ust 2 i 3 Prawa budowlanego w szczególności przedłożenia zaświadczenia o zgodności budowy z ustaleniami planu zagospodarowania przestrzennego oraz projektu budowlanego i oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego [...] w postanowieniu wydanym na podstawie art. 48 ust 2 i ust 3 Prawa budowlanego, a następnie w decyzji rozbiórkowej szczegółowo uzasadnił przyjęty tryb postępowania. Organ nadzoru budowlanego stopnia powiatowego nie dał wiary oświadczeniom skarżących, iż przedmiotowa szopa została pobudowana przez ojca skarżącej w latach 70 –tych na podstawie pozwolenia na budowę natomiast skarżący dokonali jej remontu w 1992 r na podstawie zgłoszenia. Skarżący nie przedstawili pozwolenia na budowę ani zgłoszenia, które wprowadzone zostało dopiero ustawą z dnia 7 lipca 1994 r Prawo budowlane. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego [...] na podstawie oświadczenia A. P., wcześniejszego oświadczenia skarżącego zawartego w protokole oględzin z dnia [...].03.2003 r oraz na podstawie dokumentów w postaci mapy sytuacyjnej wykonanej przez biegłego sądowego z dnia [...].10. 1986 r i planu zagospodarowania działki wykonanego przez K. K. w listopadzie 1989 r przyjął datę budowy szopy na lata 2000 – 2001 i swoje stanowisko w tej kwestii szczegółowo uzasadnił. W postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji rozbiórkowej organy obu instancji odniosły się do zarzutów skarżących dotyczących daty budowy szopy stwierdzając, iż organ nadzoru budowlanego stopnia powiatowego w sposób bezsporny wykazał datę popełnionej samowoli budowlanej. Stanowisko organów prowadzących postępowanie nadzorcze w kwestii przyjętej daty popełnionej samowoli budowlanej nie stoi w sprzeczności z wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 28 maja 2004 r, sygn.akt. II S.A./Lu 679/03 na który powołują się skarżący. Przedmiotowym wyrokiem uchylona została wcześniejsza decyzja Lubelskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego utrzymująca w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] nakazującą skarżącym rozbiórkę samowolnie wybudowanej szopy. Powodem uchylenia zaskarżonej decyzji był brak dokładnych ustaleń wskazujących na budowę szopy. Po przeprowadzeniu uzupełniającego postępowania dowodowego organ ustalił datę budowy szopy na lata 1999 – 2001 i prowadził postępowanie w trybie art. 48 Prawa budowlanego zakończone kwestionowaną decyzją, która nie została zaskarżona w trybie zwykłym. W postępowaniu nadzorczym organ nie przeprowadza postępowania dowodowego i merytorycznie nie rozstrzyga sprawy lecz dokonuje weryfikacji decyzji rozbiórkowej w świetle przesłanek wskazanych w art. 156 §1 kpa. W ocenie sądu weryfikacja decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] z dnia [...] maja 2009 r. znak: [...], nakazująca rozbiórkę dokonanej samowolnie rozbudowy obiektu budowlanego - szopy drewnianej została przeprowadzona w sposób prawidłowy. Podnoszony przez skarżących zarzut przewlekłości postępowania pozostaje bez wpływu na prawidłowość rozstrzygnięcia. Wbrew zarzutowi skarżących fakt uchylenia decyzji organu I instancji w postępowaniu odwoławczym i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez ten organ nie powoduje konieczności wyłączenia tego organu z prowadzenia postępowania. W świetle powyższych wywodów, Wojewódzki Sąd Administracyjny nie stwierdził, aby zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem prawa, a zatem stosownie do art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r – prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz 1270 ze zm), skargę oddalił.