VII SA/Wa 1118/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Leszek Kamiński (spr.), , Sędzia WSA Agnieszka Wilczewska - Rzepecka, Sędzia WSA Elżbieta Zielińska – Śpiewak, Protokolant Katarzyna Zychora, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 września 2009 r. sprawy ze skargi G. P. na postanowienie Krajowej Rady Izby Architektów Rzeczypospolitej Polskiej z dnia [...] maja 2009 r. nr [...] w przedmiocie przekazania wniosku według właściwości. skargę oddala [...] Okręgowa Izba Architektów postanowieniem z dnia [...] marca 2009 r. zgodnie z art. 65 § 1 w związku z art. 17 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r, Nr 98, poz. 1071, ze zm.), zw. dalej k.p.a., przekazała według właściwości do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...], zw. dalej SKO, pismo (zawiadomienie) G. P. z dnia 5 lutego 2009 r. Organ wskazał, że z treści tego pisma wynika, iż jest to zawiadomienie o nieprawidłowościach i naruszeniach prawa budowlanego przy tworzeniu dokumentacji potrzebnej do wydania pozwolenia na budowę zakładu kosmetyków, artykułów toaletowych oraz środków myjących i czyszczących dla firmy "D." S.A. w gminie S., oraz o nieprawidłowościach i naruszeniach prawa budowlanego i ustaw o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym i o gospodarce nieruchomościami przy wydaniu decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, dotyczącej pozwolenia na budowie budynku zakładu przetwórstwa mięsa na nieruchomości nr [...] obręb R. gmina S. ul. B. W zawiadomieniu G. P. podniósł między innymi, że wspomniane decyzje umożliwiają zabudowę obiektami o charakterze produkcyjno - magazynowym, w sytuacji, w której studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy przewiduje na tym terenie jedynie zabudowę mieszkaniową jednorodzinną. Natomiast plan miejscowy uchwalony przez radę gminy S., umożliwiający zabudowę działek objętych wspomnianymi decyzjami zabudową o przeznaczeniu produkcyjno-magazynowym został unieważniony rozstrzygnięciem nadzorczym Wojewody [...] z dnia [...] marca 2007 r., ze względu na istotne naruszenie prawa. Organ wskazał, że zgodnie z art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80,. poz. 717, ze zm.), decyzje o warunkach zabudowy jako element polityki przestrzennej gminy wchodzą w zakres zadań własnych gminy, dla której właściwym organem wyższego stopnia jest samorządowe kolegium odwoławcze. Mając na uwadze ww. przepisy oraz treść złożonego wniosku, organ przekazał sprawę do SKO w [...]. G. P. zaskarżył powyższe postanowienie zażaleniem z dnia 9 marca 2009 r.. W dniu [...] marca 2009 r. SKO w [...] zwróciło zawiadomienie G. P. do [...] Okręgowej Izby Architektów, podnosząc, że z treści pisma wynika, iż jest to skarga na architekt E. G., a nie wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji. W związku z powyższym Kolegium uznało się za organ niewłaściwy do rozpoznania skargi dotyczącej uprawnień zawodowych uzasadniając, że sprawa nie ma charakteru sprawy administracyjnej i nie powinna być przekazana do Kolegium w trybie art. 65 k.p.a. Krajowa Rada Izby Architektów postanowieniem z dnia [...] maja 2009 r. stwierdziła, że zażalenie G. P. nie zasługuje na uwzględnienie, wskazując, że z treści zawiadomienia z dnia 5 lutego 2009 r. wynika, że jest to pismo informujące o nieprawidłowościach i naruszeniach prawa przy tworzeniu dokumentacji i wydaniu przedmiotowych decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. W zażaleniu z dnia 9 marca 2009 r. wyraźnie wskazuje, że domaga się dokonania oceny czy projekty decyzji sporządzone przez arch. E. G., jak również decyzje wydane zgodnie z tymi projektami, zostały sporządzone zgodnie z prawem czy z naruszeniem prawa. Z uwagi na powyższe organ II instancji stwierdził, że Okręgowa Rada [...] Okręgowej Izby Architektów trafnie wskazała, że organem, który posiada kompetencje w zakresie stwierdzenia nieważności przedmiotowych decyzji jest SKO w [...], jako organ wyższego stopnia w stosunku do Burmistrza Miasta i Gminy S. organu, który wydał przedmiotowe decyzje. Krajowa Rada Izby Architektów nie posiada zaś kompetencji do stwierdzenia czy akt administracyjny jest zgodny z prawem. Zauważyła, że SKO przedwcześnie zwróciło zawiadomienie G. P. uznając się za organ niewłaściwy w sprawie. SKO powinno wstrzymać się z rozstrzygnięciem do czasu uzyskania informacji o ostateczności postanowienia [...] Okręgowej Izby Architektów. Przy czym postanowienie [...] Okręgowej Izby Architektów zostało wydane w dniu [...] marca 2009 r., natomiast SKO zwróciło zawiadomienie G. P. przy piśmie z dnia 10 marca 2009 r., zatem nie powinien budzić wątpliwości SKO fakt, że postanowienie Rady [...] Okręgowej Izby Architektów nie jest ostateczne, natomiast gdyby SKO podtrzymało swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie, nie powinno zawracać pisma do [...] Okręgowej Izby Architektów, lecz powinno zwrócić się do właściwego organu o rozstrzygnięcie sporu kompetencyjnego. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na ww. postanowienie Krajowej Rady Izby Architektów z dnia [...] maja 2009 r. złożył G. P. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał swoje stanowisko i wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dna 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że wykonywana kontrola polega na weryfikacji decyzji lub postanowienia organu administracji publicznej z punktu widzenia obowiązującego prawa materialnego i procesowego. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, a zaskarżone postanowienie nie narusza przepisów prawa. Właściwość organu, do którego wpływa pismo, należy oceniać przez jego treść, nie zaś tytuł, czy intencje wnioskodawcy. W piśmie z dnia 5 lutego 2009 r. G. P. zawiadomił o nieprawidłowościach i naruszeniach ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym i gospodarce nieruchomościami podczas wydawania decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, a w konsekwencji naruszeniach prawa budowlanego przy tworzeniu dokumentacji potrzebnej do wydania pozwolenia na budowę, wskazując w piśmie szereg nieprawidłowości związanych z procesem inwestycyjnym. W szczególności wskazywał na nieprawidłowości w decyzjach wydanych przez Burmistrza Miasta i Gminy S. dotyczących środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia oraz decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Ponadto wskazał na nieprawidłowe wydanie decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu drugiej inwestycji. Jak powiedziano na wstępie o tym jaki charakter nosi pismo decyduje treść pisma, co wynika z zasady ograniczonego formalizmu. Przy ocenie skierowanego do organu pisma należy badać jego treść, a nie kierować się jego formą zewnętrzną (np. tytułem). Osoba wnosząca pismo nie ma obowiązku wykazania się znajomością prawa, wiadomościami o zakresie działania organów administracji publicznej lub organizacji społecznych, ciężar kwalifikacji prawnej spoczywa zatem na adresacie pisma. Z treści pisma z dnia 5 lutego 2009 r. wprost wynika, że dotyczy ono merytorycznych kwestii związanych z procesem inwestycyjnym, w szczególności z prawidłowością wydania decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Jak słusznie wskazały organy administracji kwestie te należą do zadań własnych samorządu gminnego - w tym przypadku organem właściwym do wydania przedmiotowych decyzji jest Burmistrz Miasta i Gminy S. Art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym stanowi, że kształtowanie i prowadzenie polityki przestrzennej na terenie gminy, należy do zadań własnych gminy, wydawanie zaś decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu należy do burmistrza. Natomiast zgodnie z przepisem art. 17 k.p.a. organami wyższego stopnia w rozumieniu kodeksu są w stosunku do organów jednostek samorządu terytorialnego samorządowe kolegia odwoławcze. Z tego względu [...] Okręgowa Izba Architektów zasadnie uznała się za niewłaściwą do rozpoznania niniejszego pisma i zgodnie z treścią art. 65 k.p.a. przekazała je do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...]. Skarżący w zażaleniu z dnia 9 marca 2009 r. wskazuje, że domaga się od Okręgowej Rady [...] Okręgowej Izby Architektów dokonania oceny czy projekty decyzji sporządzone przez arch. E. G., a co za tym idzie również, czy decyzje wydane zgodnie z tymi projektami, zostały sporządzone "zgodnie z prawem czy z naruszeniem prawa". Okręgowa Rada [...] Okręgowej Izby Architektów, a za nią Krajowa Rada dokonała prawidłowej oceny, że nie są właściwe do rozpoznawania pisma o takim charakterze. Należy wskazać, że aby rozpatrywać kwestie naruszenia prawa przez architekta, a w konsekwencji odpowiedzialność przed organami korporacji, w pierwszej kolejności właściwy organ winien zbadać zasadność merytorycznych zarzutów wydanych rozstrzygnięć administracyjnych, a po stwierdzeniu naruszeń tego rodzaju, można dopiero rozważać ewentualną odpowiedzialność dyscyplinarną konkretnych osób. Z tego względu zasadna była ocena organu samorządu architektów, iż z uwagi na zasadę stabilności decyzji administracyjnych do czasu ostatecznego stwierdzenia nieważności decyzji nie ma podstaw, aby przyjmować, że decyzja wdana została w sposób nieprawidłowy, zatem nie ma podstaw do wysnuwania samodzielnie przez Izbę Architektów wniosków, że architekt naruszył prawo. Sprawą otwartą pozostanie, czy skarżący - gdy sprawa trafi już do organu właściwego - podtrzyma wniosek o wszczęcie postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności tych decyzji, a organ oceni, czy posiada on przymiot strony. Wynik tej analizy nie stoi na przeszkodzie rozważenia przez właściwy organ możliwości wszczęcia z urzędu takiego postępowania, w związku z okolicznościami podniesionymi w przedmiotowym piśmie. W tym stanie rzeczy Sąd uznał, że organy nie naruszyły prawa, wobec czego na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r., Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r., Nr 153, poz. 1270, ze zm.), Sąd orzekł jak w sentencji.