VII SA/Wa 112/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mirosława Pindelska, , Sędzia WSA Bożena Więch – Baranowska (spr.), Sędzia WSA Mirosława Kowalska, Protokolant st. ref. Anna Tomaszek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 kwietnia 2013 r. sprawy ze skargi K. O. i M. O. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] listopada 2012 r. nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki skargę oddala. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] decyzją nr [...] wydaną [...] listopada 2011r. na podatnie art. 51 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane odmówił wydania K. i M. O. nakazu rozbiórki zabudowy stanowiska parkingowego. W uzasadnieniu decyzji organ podał, że w toku postępowania ustalono, iż K. i M. O. w obrębie stanowiska parkingowego nr [...] w garażu podziemnym budynku mieszkalnego wielorodzinnego przy ul. [...] w [...], przeprowadzili roboty budowlane polegające na wzniesieniu ścianki działowej oraz dwuskrzydłowej bramy garażowej konstrukcji stalowej. Roboty budowlane zrealizowano w 2007 roku bez zgody organu architektoniczno - budowlanego. Ponieważ w/w roboty budowlane wykonano bez wymaganego zgłoszenia zamiaru budowy postanowieniem nr [...] z dnia [...] września 2011 roku Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] wstrzymał prowadzenie robót budowlanych oraz zobowiązał inwestora – K. i M. O. do przedstawienia inwentaryzacji robót budowlanych. Inwestor przedłożył żądaną dokumentację w dniu .. października 2011 roku, z zachowaniem terminu wykonania nałożonego obowiązku. W wyniku analizy przedstawionej dokumentacji technicznej nie stwierdzono występowania przesłanek wskazujących, aby przedmiotowa zabudowa naruszała obowiązujące przepisy Rozdziału X Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 roku w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, regulującego wymogi techniczne, jakie spełniać powinny garaże dla samochodów osobowych. Sporządzona inwentaryzacja robót budowlanych została również pozytywnie zaopiniowana pod względem obowiązujących norm ochrony przeciwpożarowej. Odwołanie od tej decyzji złożyli E. i W. D. właściciele sąsiedniego stanowiska parkingowego ( nr [...]) w garażu. Po rozpatrzeniu odwołania [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją nr [...] wydaną [...] listopada 2012r. na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 kpa. – uchylił w całości decyzję organu I instancji i na podstawie art. 51 ust 1 pkt 1 Prawa budowlanego nakazał K. i M. O. rozbiórkę zabudowy przedmiotowego stanowiska parkingowego. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy podkreślił, że ustawa Prawo budowlane – z 1994r., przewiduje możliwość legalizacji samowolnie wykonanych robót budowlanych, z tym że nie mogą one naruszać obowiązujących przepisów Prawa budowlanego, w tym również przepisów techniczno - budowlanych. W niniejszej sprawie możliwość legalizacji nie zachodzi, ponieważ roboty budowlane wykonane przy zabudowie przedmiotowego stanowiska parkingowego naruszają warunki techniczne, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Omawiane naruszenie ma charakter nieusuwalny i nie może zostać wyeliminowane na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2 ustawy. Organ podkreślił, że z zgodnie z § 104 ust. 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznym, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie: "Stanowiska postojowe w garażu powinny mieć co najmniej szerokość 2.3 m i długość 5,0 m, z zachowaniem odległości między bokiem samochodu a ścianą lub słupem - co najmniej 0,5 m". Maksymalna szerokość pojazdu przewidziana przepisami w/w rozporządzenia wynosi 2,55 m nie uwzględniając wymiarów elementów dodatkowych umieszczonych na bokach pojazdów, takich jak np. lusterka. Wymiary przedmiotowej zabudowy stanowiska wynoszą przy wjeździe 2,48 m oraz 2,89 m w pozostałej części stanowiska. Powyższe ustalenia wskazują na fakt, iż zabudowa stanowiska parkingowego nr [...]w garażu podziemnym budynku mieszkalnego wielorodzinnego przy ul. [...] w [...]narusza warunki techniczne, gdyż nie zapewnia minimalnej odległości samochodu od ścian, która winna wynosić co najmniej 0,50 m. Przyjmując bowiem maksymalną szerokość pojazdu tj. 2,55 m stanowisko parkingowe na szerokości bramy wjazdowej nie zapewnia w ogóle zachowania jakiejkolwiek odległości od ścian natomiast w pozostałej części stanowiska odległość od boków pojazdu w stosunku do ścian może wynosić po obu stronach maksymalnie 0,17 m. Wskazać również należy, iż bez znaczenia pozostaje rodzaj pojazdu. Zabudowa stanowiska musi uwzględniać maksymalną szerokość pojazdu 2,55 m. Ponadto omawiana zabudowa stanowiska postojowego w garażu budynku wielorodzinnego ogranicza możliwość parkowania stanowiska nr [...] należącego do E. i W. D.. Zabudowa stanowiska parkingowego nie spełnia wymagań przewidzianych w przepisach prawa oraz nie zapewnia poszanowania uzasadnionych interesów osób trzecich występujących w obszarze jej oddziaływania, co uzasadnia zastosowanie art. 51 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego i orzeczenie jej rozbiórki. Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wnieśli K. i M. O. – wnosząc o jej uchylenie. W odpowiedzi na skargę [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wnosząc o jej oddalenie podtrzymał argumenty przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i sporów o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej (§1). Kontrola, o której mowa w §1 sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (§2). Oznacza to, że badaniu w postępowaniu sądowoadministracyjnym podlega prawidłowość zastosowania przepisów prawa w odniesieniu do istniejącego w sprawie stanu faktycznego oraz trafność wykładni tych przepisów. Zgodnie natomiast z treścią art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270), zwanej dalej p.p.s.a., sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej, nie będąc przy tym związane zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, co pozwala i obliguje do wzięcia pod uwagę z urzędu wszelkich naruszeń prawa. Biorąc pod uwagę powyższą regulację należy uznać, że zaskarżone rozstrzygnięcie organu odwoławczego nie narusza prawa. Przedmiotem kontroli sądu w niniejszej sprawie jest decyzja [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego wydana dnia [...] listopada 2012r. uchylająca w całości decyzję organu I instancji i nakazująca na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane rozbiórkę dokonanej zabudowy stanowiska parkingowego w garażu podziemnym budynku mieszkalnego wielorodzinnego przy ul. [...] w [...] Podstawę materialnoprawną rozstrzygnięcia zawartego w tej decyzji stanowiły przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (tekst jedn.: Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz. 118, ze. zm.). Zgodnie z art. 51 ust. 1 pkt 1 tej ustawy, przed upływem 2 miesięcy od dnia wydania postanowienia, o którym mowa w art. 50 ust. 1, właściwy organ w drodze decyzji: 1) nakazuje zaniechanie dalszych robót budowlanych bądź rozbiórkę obiektu budowlanego lub jego części, bądź doprowadzenie obiektu do stanu poprzedniego albo 2) nakłada obowiązek wykonania określonych czynności lub robót budowlanych w celu doprowadzenia wykonywanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem, określając termin ich wykonania, albo 3) w przypadku istotnego odstąpienia od zatwierdzonego projektu budowlanego lub innych warunków pozwolenia na budowę - nakłada, określając termin wykonania, obowiązek sporządzenia i przedstawienia projektu budowlanego zamiennego oraz w razie potrzeby - wykonania określonych czynności lub robót budowlanych w celu doprowadzenia wykonywanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem: przepisy dotyczące projektu budowlanego stosuje się odpowiednio do zakresu tych zmian. Powołany przepis dotyczy zatem trzech alternatywnych przypadków prowadzenia postępowania legalizacyjnego(naprawczego): 1. samowolnych robót budowlanych, których nie można zalegalizować, 2. samowolnych robót budowlanych podlegających legalizacji, 3. istotnego odstąpienia od zatwierdzonego projektu budowlanego lub warunków pozwolenia na budowę. Jeśli zatem w wyniku prowadzonego postępowania wyjaśniającego organ ustali, że nastąpiło nie dające się usunąć naruszenie prawa, to organ ten obowiązany jest wydać decyzję zakazującą prowadzenie dalszych robót bądź rozbiórkę obiektu lub jego części, albo może nakazać przywrócenie obiektu do stanu poprzedniego. Jeśli natomiast w wyniku przeprowadzenia takiego postępowania okaże się, że jest możliwe doprowadzenie prowadzonych robót do stanu zgodnego z prawem, a nie występuje istotne odstępstwo od projektu budowlanego albo warunków pozwolenia na budowę, wówczas właściwy organ jest zobowiązany nałożyć obowiązek wykonania określonych czynności lub robót budowlanych. W rozpoznawanie sprawie organ słusznie uznał, ze dokonana przez inwestorów zabudowa stanowiska postojowego w garażu podziemnym budynku wielorodzinnego, spowodowała naruszenie § 104 ust. 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002r. – w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie – a więc przepisu bezwzględnie obowiązującego, przy czym naruszenie to nie da się usunąć poprzez nałożenie obowiązku wykonania czynności lub robót budowlanych. Jak stanowi w/w przepis § 104 ust.3 rozporządzenia stanowisko postojowe w garażu jednoprzestrzennym( bez ścian wewnętrznych) powinno, mieć co najmniej szerokość 2,3 m i długość -5,0m, z zachowaniem odległości między bokiem samochodu a ścianą lub słupem –co najmniej 0,5m. . Ponieważ miejsce postojowe skarżących znajduje się w bezpośrednim sąsiedztwie ściany garażu, a nadto wykonali oni zabudowę, która stanowi drugą ścianę – biorąc pod uwagę szerokość miejsca – tj. 2,46m ( przy wjeździe), 2,48 ( w jego początkowej części) i 2,89 ( w części dalszej) należy uznać, iż dokonanie zabudowy narusza § 104 ust. 3 rozporządzenia. Przy czym usadowienie wykonanej ściany oddzielającej miejsce postojowe skarżących ( nr [...]) i miejsce nr [...] – ma również wpływ na prawidłowość korzystania z sąsiedniego miejsca postojowego nr [...]. Z powyższych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak, w sentencji