VII SA/Wa 1124/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Włodzimierz Kowalczyk (spr.), , , po rozpoznaniu w dniu 20 listopada 2017 r. na posiedzeniu niejawnym zażalenia [....] na postanowienie w przedmiocie zwrotu kosztów postępowania sądowego zawarte w punkcie II wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 31 lipca 2017 r. sygn. akt VII SA/Wa 1124/17 w sprawie ze skarg [....] i Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad z siedzibą w W. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [....] sierpnia 2012 r. nr [....] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji dotyczącej pozwolenia na budowę postanawia: I. uchylić zaskarżone postanowienie zawarte w punkcie II wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 31 lipca 2017 r. sygn. akt VII SA/Wa 1124/17; II. zasądzić od Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego na rzecz skarżących łączną kwotę 2217,00 (słownie: dwa tysiące dwieście siedemnaście) złotych, w tym na rzecz: 1. S.K. i M. K. solidarnie kwotę 440 (czterysta czterdzieści) złotych, 2. K.B. i L. B. oraz H. A. solidarnie kwotę 440 (czterysta czterdzieści) złotych, 3. E. P. kwotę 440 (czterysta czterdzieści) złotych, 4. D. P. kwotę 440 (czterysta czterdzieści) złotych, 5. E.T.-K. kwotę 440 (czterysta czterdzieści) złotych oraz solidarnie na rzecz ww. skarżących uiszczoną opłatę skarbową od pełnomocnictwa w kwocie 17 (siedemnaście) zł - tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego; III. zwrócić solidarnie na rzecz skarżących: M. K., D. P., E. P., E.T.-K., H. A., K. B., L. B. i S. K. ze Skarbu Państwa - Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie nienależnie uiszczony wpis sądowy od zażalenia w kwocie 100 zł (słownie: sto złotych). IV. oddalić wniosek o zasądzenie kosztów postępowania zażaleniowego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 31 lipca 2017 r. sygn. akt VII SA/Wa 1124/17 po rozpoznaniu sprawy ze skarg [....] i Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad z siedzibą w Warszawie na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [....] sierpnia 2012 r. nr [....] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji dotyczącej pozwolenia na budowę - uchylił zaskarżoną decyzję w części utrzymującej w mocy decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [....] marca 2009 r., znak: [....] (pkt I.) oraz zasądził od Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego na rzecz [....] solidarnie kwotę 440 zł (czterysta czterdzieści złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego (pkt II. wyroku). Zażalenie na postanowienie w przedmiocie zwrotu kosztów postępowania sądowego zawarte w punkcie II wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 31 lipca 2017 r. sygn. akt VII SA/Wa 1124/17 wnieśli: [.....], reprezentowani przez radcę prawnego K. J. Wraz z zażaleniem uiszczono wpis od zażalenia w kwocie 150 zł. Zaskarżonemu postanowieniu pełnomocnik skarżących zarzucił obrazę przepisów prawa materialnego, tj.: a) art. 200, art. 202 § 1 i art. 205 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi oraz § 15 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych w zw. z § 14 ust. 1 lit. c) ww. rozporządzenia - przez ich niewłaściwe zastosowanie i przyznanie na rzecz skarżących wnioskowanych przez nich zwrotów kosztów postępowania w wysokości nie odpowiadającej przepisom. W związku z powyższym pełnomocnik skarżących wniósł o: 1) zmianę orzeczenia w skarżonym zakresie i zasądzenie od Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego na rzecz skarżących kwoty 2.985 zł, oraz 2) zasądzenie od organu na rzecz skarżących zwrotu kosztów postępowania zażaleniowego, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W uzasadnieniu zażalenia pełnomocnik skarżących podniósł, że skoro skarżący uiścili na poczet rozpoznania skargi wpis w wysokości pięciokrotności wpisu od pojedynczego skarżącego oraz w sposób analogiczny opłaty skarbowe od pełnomocnictw, a nadto korzystali z pomocy pełnomocnika profesjonalnego, którego wynagrodzenie nie może być mniejsze niż pięciokrotność (tylu skarżących reprezentował pełnomocnik) stawki minimalnej w wysokości 480 zł - to wynika stąd, że Sąd winien był zasądzić zwrot kosztów postępowania w wysokości 2.985 zł (5 x 100 zł + 5 x 17 zł + 5 x 480 zł). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zażalenie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 195 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369), dalej: p.p.s.a., jeżeli zażalenie zarzuca nieważność postępowania lub jest oczywiście uzasadnione, wojewódzki sąd administracyjny, który wydał zaskarżone postanowienie, może na posiedzeniu niejawnym, nie przesyłając akt Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu, uchylić zaskarżone postanowienie i w miarę potrzeby rozpoznać sprawę na nowo. Stosownie do treści art. 200 p.p.s.a. w razie uwzględnienia skargi przez sąd pierwszej instancji przysługuje skarżącemu od organu, który wydał zaskarżony akt lub podjął zaskarżoną czynność albo dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania, zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw. Z kolei zgodnie z art. 205 § 2 p.p.s.a. do niezbędnych kosztów postępowania strony reprezentowanej przez adwokata lub przez radcę prawnego zalicza się ich wynagrodzenie, jednak nie wyższe niż stawki opłat określone w odrębnych przepisach i wydatki jednego adwokata lub radcy prawnego, koszty sądowe oraz koszty nakazanego przez sąd osobistego stawiennictwa strony. Przepisy ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie regulują szczegółowych zasad ustalania wysokości przysługujących stronie należności, odsyłając w tym zakresie do przepisów odrębnych. W przypadku jeśli strona reprezentowana jest przez radcę prawnego zastosowanie mają przepisy rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. z 2013 r., poz. 490). Powyższe rozporządzenie weszło w życie z dniem 5 października 2002 r. i zostało uchylone z dniem 1 stycznia 2016 r. Zatem obowiązywało na dzień złożenia skargi (12 września 2012 r.). Stosownie do § 21 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2015 r., poz. 1804 – obowiązującego od dnia 1 stycznia 2016 r.) do spraw wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie rozporządzenia stosuje się przepisy dotychczasowe do czasu zakończenia postępowania w danej instancji. Mając na uwadze powyższe, w niniejszej sprawie należało zastosować przepisy rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. Stosownie do § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 28 września 2002 r., stawka minimalna wynagrodzenia pełnomocnika w postępowaniu przed sądami administracyjnymi w sprawie tego rodzaju wynosi 240 zł. Natomiast zgodnie z § 14 ust. 2 pkt 2 lit. d) rozporządzenia, w postępowaniu zażaleniowym stawki minimalne w postępowaniu przed sądami administracyjnymi w drugiej instancji wynoszą 120 zł. Mając na uwadze powyższe Sąd zasądził od Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego na rzecz skarżących łączną kwotę 2217,00 (słownie: dwa tysiące dwieście siedemnaście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego, w tym na rzecz: 1. S. K. i M. K. solidarnie kwotę 440 (czterysta czterdzieści) złotych, 2. K. B. i L. B. oraz H. A. solidarnie kwotę 440 (czterysta czterdzieści) złotych, 3. E. P. kwotę 440 (czterysta czterdzieści) złotych, 4. D. P. kwotę 440 (czterysta czterdzieści) złotych, 5. E.T.-K. kwotę 440 (czterysta czterdzieści) złotych oraz solidarnie na rzecz ww. skarżących uiszczoną opłatę skarbową od pełnomocnictwa w kwocie 17 (siedemnaście) złotych. Na powyższą kwotę składa się: uiszczony wpis sądowy od skargi w kwocie 200 zł oraz koszty zastępstwa procesowego za prowadzenie sprawy w pierwszej instancji w kwocie 240 zł. W związku z powyższym Sąd zasądził od Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego na rzecz: 1. S. K. i M. K. solidarnie kwotę 440 zł (wpis od skargi w kwocie 200 zł oraz koszty zastępstwa procesowego 240 zł); 2. K. B. i L. B. oraz H. A. solidarnie kwotę 440 zł (wpis od skargi w kwocie 200 zł oraz koszty zastępstwa procesowego 240 zł); 3. E.P. kwotę 440 zł (wpis od skargi w kwocie 200 zł oraz koszty zastępstwa procesowego 240 zł); 4. D. P. kwotę 440 zł (wpis od skargi w kwocie 200 zł oraz koszty zastępstwa procesowego 240 zł); 5. E.T.-K. kwotę 440 zł (wpis od skargi w kwocie 200 zł oraz koszty zastępstwa procesowego 240 zł). Sąd zasądził od Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego na rzecz skarżących również uiszczoną opłatę skarbową od pełnomocnictwa udzielonego przez skarżących pismem z dnia 27 września 2016 r. w kwocie: 17 (słownie: siedemnaście) złotych (karta 641 i 647 akt sądowych) . W niniejszej sprawie zasadne było zwrócenie solidarnie skarżącym: [....] nienależnie uiszczony wpis sądowy od zażalenia w kwocie 100 zł (pkt III sentencji postanowienia). Wskazać należy, że w dniu 30 sierpnia 2017 r. pełnomocnik skarżących uiścił wpis od zażalenia w kwocie 150 zł. Natomiast zarządzeniem z dnia 3 października 2017 r. zwrócona została skarżącym kwota 50 zł. Zgodnie z art. 227 § 2 p.p.s.a. od zażaleń w przedmiocie kosztów sądowych nie pobiera się opłat sądowych. Odnosząc się do złożonego wniosku pełnomocnika skarżących o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania zażaleniowego, Sąd zauważa, że zgodnie z art. 209 p.p.s.a. wniosek strony o zwrot kosztów sąd rozstrzyga w każdym orzeczeniu uwzględniającym skargę oraz w orzeczeniach, o których mowa w art. 201, art. 203 i art. 204 p.p.s.a. Sąd nie jest zatem uprawniony do zasądzenia zwrotu kosztów postępowania zażaleniowego w orzeczeniu, które nie jest jednym z orzeczeń, o których mowa w art. 209 p.p.s.a. Brak jest w tym przepisie podstawy do zamieszczenia orzeczenia o zwrocie kosztów postępowania w innych rozstrzygnięciach kończących postępowanie w danej instancji, niż wymienione w omawianym artykule. W szczególności dotyczy to orzeczeń wydawanych w postępowaniu zażaleniowym, gdyż art. 197 § 2 p.p.s.a. nie zawiera odesłania do odpowiedniego stosowania przepisów o zwrocie kosztów postępowania między stronami w postępowaniu zażaleniowym. Przepisy, z których wynika obowiązek ponoszenia określonego ciężaru, nie mogą być interpretowane w sposób rozszerzający (por. uchwała NSA z 4 lutego 2008 r., sygn. akt I OPS 4/07, postanowienie NSA z 30 stycznia 2004 r., sygn. akt FZ 504/04, postanowienie NSA z 14 września 2004 r., sygn. akt FZ 266/04, postanowienie NSA z 15 lutego 2007 r., II FZ 12/07). Uwzględniając powyższy stan faktyczny i prawny, działając na podstawie art. 195 § 2 w zw. z art. 190, art. 200, art. 227 § 2 p.p.s.a., Sąd postanowił, jak w sentencji.