VII SA/Wa 1126/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agnieszka Wilczewska - Rzepecka, , Sędzia WSA Włodzimierz Kowalczyk (spr.), Sędzia WSA Izabela Ostrowska, Protokolant st. ref. Katarzyna Zychora, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 stycznia 2016 r. sprawy ze skargi J. S. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] marca 2015 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę Zaskarżoną decyzją z dnia [...] marca 2015 r. Wojewoda [...] działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (j.t.. Dz. U. z 2013 r. poz. 267) po rozpatrzeniu odwołania J. S. od decyzji Starosty [...] z dnia [...].02.2015r. nr [...] zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej R. D. pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego na działce nr ewidencyjny [...] w miejscowości [...] - utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, iż z zebranego materiału dowodowego wynika, iż R. D. złożył wniosek do Starostwa Powiatowego w [...] o wydanie pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego na działce nr ew. [...] położonej przy ul. [...] w [...]. W związku z lokalizacją ww. budynku w odległości 1.5 m od granicy działki o nr ew. [...] będącej własnością Państwa S. i M. O. i 2,5 m od granicy działki o nr ew. [...] będącej własnością K. i S. N. organ I instancji zawiadomieniem z dnia 27.08.2012 r. poinformował strony o wszczęciu postępowania administracyjnego w przedmiotowej sprawie. Zawiadomienie skierowane do Państwa S. i M. O. zostało zwrócone przez Urząd Pocztowy do nadawcy - Starostwa Powiatowego w [...] z adnotacją, że "adresat zmarł". W tej sytuacji organ pierwszej instancji dokonał sprawdzenia w zasobach geodezyjnych i stwierdził, że nie dokonano zmian uwidaczniających następców prawnych zmarłej strony – S. i M. O. Starosta [...] pismem z dnia 08.01.2014 r. wystąpił do Burmistrza Miasta i Gminy [...] o udzielenie informacji, kto jest zameldowany bądź zamieszkuje w [...] przy ul. [...]. Urząd Miasta i Gminy [...] pismem z dnia 09.01.2014 r. wskazał osoby zameldowane tj. Panią H. O. i J. S. W związku z powyższym organ I instancji pismem z dnia 16.01.2014 r. zwrócił się do ww. osób o wskazanie prawnych następców po zmarłych właścicielach nieruchomości o nr ew. [...]. Z uzyskanych informacji wynika, iż nie jest uregulowana sprawa własności po zmarłych właścicielach. Starosta [...] postanowieniem z dnia [...].06.2014 r. zawiesił postępowanie w sprawie złożonego w dniu 25.07.2012 r. wniosku przez R. D. o zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego na działce nr ewidencyjny [...] do czasu wskazania następcy prawnego tej nieruchomości, który jest stroną wnioskowanego postępowania. Następnie w dniu 21.08.2014 r. wpłynęło Z. K. (matki Pana R. D. - inwestora) wraz z kopią postanowienia Sądu Rejonowego w [...] [...] Wydział Cywilny sygn. akt [...] Ns [...] z dnia [...] czerwca 2014 r. Starosta [...] pismem z dnia 08.09.2014r. zawiadomił, iż podjęto postępowanie administracyjne w sprawie wniosku z dnia 25.07.2014 r. R. D. o wydanie pozwolenia na budowę przedmiotowej inwestycji stwierdzając jednocześnie, iż w jego ocenie stroną tego postępowania jest J. S., która zamieszkuje całe życie na działce nr [...] położonej przy ul. [...] w [...]. Następnie organ I instancji decyzją z dnia [...].10.2014 r. nr [...] zatwierdził projekt budowlany i udzielił R. D. pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego na działce nr ewidencyjny [...] w miejscowości [...], gmina [...]. Z projektu zagospodarowania działki nr [...] wynika, iż projektowany budynek został zlokalizowany w odległości 1,5 m od granicy działki nr [...] oraz 2.5 m od granicy działki nr ew. [...], stanowiącej współwłasność Państwa S. i K. N. Od powyższej decyzji J. S. złożyła odwołanie do Wojewody [...], który po rozpatrzeniu sprawy decyzją NR [...] z dnia [...] listopada 2014 r. uchylił zaskarżoną decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji. Z uzasadnienia decyzji Wojewody [...] wynika, że Starosta [...] nie wydał postanowienia o podjęciu zawieszonego postępowania. Zatem decyzja organu pierwszej instancji z dnia [...].10.2014 r. nr [...] została wydana z naruszeniem przepisów prawa, tj. w czasie, gdy postępowanie w tej sprawie było zawieszone. Starosta [...] wypełniając zalecenie Wojewody [...], postanowieniem z dnia [...].12.2014 r. podjął zawieszone postępowanie. Następnie organ I instancji, decyzją z dnia [...].02.2015 r. nr [...] zatwierdził projekt budowlany i udzielił R. D. pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego na działce nr ewidencyjny [...] w miejscowości [...], gmina [...]. Od powyższej decyzji Pani J. S. złożyła ponownie odwołanie do Wojewody [...] podważając stanowisko Starosty [...] w przedmiocie ustalenia spadkobierców po zmarłych – M. O. i S. O. w osobie jedynie J. S. Ponadto nie zgadza się na usytuowanie ww. obiektu w odległości 1,5m od granicy działki, przy której został zlokalizowany budynek mieszkalny, w którym zamieszkuje. Organ odwoławczy następnie wskazał, że zgodnie z zapisem zawartym w art. 32 ust. 4, ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2013r. poz. 1409 j.t.) pozwolenie na budowę może być wydane wyłącznie temu. kto spełnia dwa podstawowe kryteria, a mianowicie: 1) złożył wniosek w tej sprawie w okresie ważności decyzji o warunkach zabudowy zagospodarowania terenu, jeżeli jest ona wymagana zgodnie z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym; 2) złożył oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Z akt przedmiotowej sprawy wynika, iż ww. warunki zostały spełnione. Zgodnie natomiast z treścią przepisu art.35 ust.l ww. ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza: 1) zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia • 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko; 2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno- budowlanymi; 3) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt lb. a także zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7; 4) wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7. Organ drugiej instancji dokonując analizy przedmiotowych akt stwierdził, iż w przypadku przedmiotowej sprawy warunki wynikające z wyżej przytoczonych przepisów zostały również spełnione. Odnosząc się do zarzutów zawartych w odwołaniu wyjaśniono, iż o tym, czy inwestycja może powstać na danym terenie, decydują stosowne organy na podstawie obowiązujących przepisów w tym miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego miasta [...] zatwierdzonym uchwałą nr [...] z dnia [...] września 2005 r. (Dz. Urz. Woj. [...]., Nr [...], poz. [...]) z dnia [...].11.2005 r. ww. działka inwestora położona jest w terenach zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej i zagrodowej oznaczonej na rys. planu symbolem MNU-3. Tak więc lokalizacja budynku mieszkalnego jednorodzinnego na tym terenie zgodna jest z ww. miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Odnośnie usytuowania przedmiotowego budynku w odległości 1.5m od granicy działki skarżącej należy wskazano, iż zgodnie z § 12 ust. 3, pkt.1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75 poz. 690 ze zm.) w zabudowie jednorodzinnej, uwzględniając przepisy odrębne oraz zawarte w § 13, 60 i 271-273, dopuszcza się sytuowanie budynku ściana bez otworów okiennych lub drzwiowych bezpośrednio przy granicy z sąsiednią działka budowlana lub w odległości mniejszej niż określona w ust. 1 pkt 2, lecz nie mniejszej niż 1.5 m. na działce budowlanej o szerokości mniejszej niż 16 m. Z projektu zagospodarowania działki wynika, iż nieruchomość na której R.D. zamierza wybudować budynek mieszkalny jednorodzinny posiada szerokość 12,5m, dlatego też inwestor przy sytuowaniu budynku na działce o takiej szerokości, mógł skorzystać z możliwości usytuowania budynku w odległości 1.5m od granicy działki skarżącej oraz odległości 2,5m od granicy działki [...]. Wskazano także, iż na działce nr ew. [...]. przy granicy nieruchomości od strony działki R. D., istnieje budynek mieszkalny, w którym zamieszkuje skarżąca J. S.. Zasada równości wobec prawa to ogólna zasada wpływająca na kształt wolności i praw każdego człowieka i obywatela, która wyrażona została w art. 32 Konstytucji i stanowi, iż wszyscy są wobec prawa równi i wszyscy mają prawo do równego traktowania przez władze publiczne. Dlatego za niezasadny uznano zarzut skarżącej, iż R. D. lokalizując budynek w odległości 1.5m od granicy działki, przy której (w bardzo bliskiej odległości) znajduje się budynek mieszkalny, działa na szkodę sąsiadów. Organ rozpatrując przedmiotową sprawę nie dopatrzył się również naruszenia powołanego w odwołaniu art. 5 ust.1 "pkt 6" obecnie pkt 9 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane, w myśl którego obiekt budowlany wraz ze związanymi z nim urządzeniami budowlanymi należy, biorąc pod uwagę przewidywany okres użytkowania, projektować i budować w sposób określony w przepisach, w tym techniczno-budowlanych, oraz zgodnie z zasadami wiedzy technicznej, zapewniając poszanowanie, występujących w obszarze oddziaływania obiektu, uzasadnionych interesów osób trzecich, w tym zapewnienie dostępu do drogi publicznej. Zdaniem skarżącej do grona osób trzecich należą spadkobiercy, których należy ustalić, a co w chwili obecnej, jak pisze w odwołaniu J. S. jest niemożliwe ze względów finansowych. Organ odwoławczy nadto wskazał, że z postanowienia Sądu Rejonowego w [...] [...] Wydział Cywilny sygn. Akt. [...] Ns [...] z dnia [...] czerwca 2014 r. wynika m.in., że " spadek po M. O. i S. O. został prawidłowo objęty przez przynajmniej jednego ze spadkobierców tych osób i wskazał, że w jego ocenie jest to ...J. S., która zamieszkuje całe życie na działce nr [...]" położonej przy ul. [...] w [...], gmina [...], dlatego też ustanowienie kuratora spadku w tym przypadku nie jest zasadne. W orzecznictwie sądowym objecie spadku we władanie i zarząd choćby przez jednego ze spadkobierców uznaje się za wystarczający. W ocenie organu II instancji brak ustalenia wszystkich spadkobierców nie stanowił podstawy do odmowy udzielenia R. Dz. pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego w sytuacji, gdy Pani J. S. jest jednym ze spadkobierców działki nr [...] położonej przy ul. [...] w [...]. W myśl art. 28 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane stronami w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę są: inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. W tej sytuacji uznano, że J. S. jest stroną prowadzonego postępowania i jak wynika z materiału dowodowego brała w nim czynny udział na każdym jego etapie. Odnosząc się do prowadzonego postępowania stwierdzono, iż organ podjął wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli w sposób budzący zaufanie do wiedzy publicznej. Wskazano także, że decyzja o pozwoleniu na budowę nie ma charakteru uznaniowego. Zgodnie z treścią art. 4 ww. Prawa budowlanego "każdy ma prawo zabudowy nieruchomości gruntowej, jeżeli wykaże prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, pod warunkiem zgodności zamierzenia budowlanego z przepisami''. Jak wynika z treści art. 35 ust.4 ustawy Prawo budowlane, w razie spełnienia wymagań określonych w art.35 ust.1 oraz w art.32 ust. 4 tej ustawy, właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. A zatem w razie spełnienia przez inwestora wymagań określonych w art.32 ust. 4 ustawy, a także po dokonaniu określonych w art.35 ust. 1 sprawdzeń, właściwy organ administracji architektoniczno - budowlanej ma obowiązek wydać decyzję o pozwoleniu na budowę. W postępowaniu o udzielenie pozwolenia na budowę, ocenie podlega głównie badanie, czy dochodzi czy może dojść do naruszenia interesu osób trzecich, a więc interesu właścicieli, użytkowników wieczystych lub zarządców nieruchomości, w aspekcie dopuszczalności tej zabudowy i ewentualnego naruszenia norm i warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać/ budynki. Jak wykazano powyżej interes stron postępowania nie został naruszony. Pozwolenie na budowę zwłaszcza na obszarach zurbanizowanych, w wielu wypadkach musi uwzględniać sprzeczne interesy, z jednej strony inwestora, a z drugiej strony jak ma to miejsce w przypadku przedmiotowej sprawy, użytkownika działki sąsiedniej. Okoliczność, iż po zrealizowaniu przedmiotowej inwestycji mogą powstać dla skarżącej określone uciążliwości i utrudnienia w porównaniu z dotychczasowymi warunkami korzystania z nieruchomości - nie podważają legalności decyzji o pozwoleniu na budowę, skoro uciążliwości te same przez się nie mogą prowadzić do wniosku, że organ pierwszej instancji dopuścił się naruszenia prawa. Reasumując Wojewoda [...] wskazał że, zaskarżona decyzja Starosty [...] z dnia [...].02.2015 r. nr [...] zatwierdzająca projekt budowlany i udzielająca R. D. pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego na działce nr ewidencyjny [...] w miejscowości [...], gmina [...] nie narusza prawa. Skargę na tę decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego złożyła J. S.. Powtórzyła w skardze zarzuty sformułowane w odwołaniu od decyzji organu I instancji. W szczególności podniosła, że w sprawie nie brali udziału wszyscy spadkobiercy po M. O. i S. O.. Tym samym naruszono w toku postępowania ich prawa. Pond to wskazywała, że realizacja inwestycji spowoduje negatywne konsekwencje dla jej budynku mieszkalnego, przede wszystkim poprzez negatywne oddziaływanie warunków atmosferycznych. Wskazywała również, że w jej ocenie R. D. nie jest właściwym inwestorem. W odpowiedzi na skargę organ wnosił o jej oddalenie podtrzymując argumentacje zawartą w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje; Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.). W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania administracyjnego, albo też przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz. U. z 2012 r. poz. 270, powoływanej dalej jako "p.p.s.a."). Uwzględnienie skargi następuje również w przypadku stwierdzenia, że zaskarżony akt jest dotknięty jedną z wad wymienionych w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji w omówionym zakresie, tj. wynikającym z powołanych wyżej ustaw, Sąd nie stwierdził naruszenia prawa. Postępowanie administracyjne w niniejszej sprawie prowadzone było na podstawie ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2013 r. poz. 1409 z późn. zm., powoływanej w dalszej części uzasadnienia jako "ustawa"). Przedmiotem skargi jest natomiast decyzja o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego. Przepisy art. 28, art. 32 ust. 1-4a, art. 33 ust. 1-3, art. 34 ust. 1-4 i art. 35 ust. 1 ustawy określają katalog warunków, jakie powinien spełnić inwestor aby uzyskać tego rodzaju decyzję. Przed jej wydaniem szczegółowemu sprawdzeniu przez organ podlega, zgodnie z art. 35 ust. 1 ustawy, projekt budowlany pod względem kompletności i wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń, a także zgodności z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego, z wymaganiami ochrony środowiska, jak również projekt zagospodarowania działki lub terenu pod względem zgodności z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi. Konstrukcja przepisów prawa materialnego wskazuje, że decyzja w sprawie pozwolenia na budowę nie ma charakteru uznaniowego; przeciwnie - jest decyzją związaną. Oznacza to, że jeżeli inwestor nie spełnił określonych prawem wymogów, nie może zostać wydane rozstrzygnięcie uwzględniające jego wniosek o pozwolenie na budowę, natomiast jeśli spełnił wszystkie warunki - organ ma obowiązek wydać decyzję o zatwierdzeniu projektu architektoniczno-budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę. Wynika to zresztą wprost z treści art. 35 ust. 4 ustawy, który stanowi, że w razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4 tej ustawy, właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Zgodnie z art. 32 ust. 4 ustawy pozwolenie na budowę może być wydane wyłącznie temu, kto złożył wniosek w okresie ważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli jest ona wymagana zgodnie z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym i złoży oświadczenie pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Z przepisu art. 33 ust. 2 ustawy wynika, że do wniosku o pozwolenie na budowę należy dołączyć cztery egzemplarze projektu budowlanego wraz z opiniami, uzgodnieniami, pozwoleniami i innymi dokumentami wymaganymi przepisami szczególnymi oraz zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7, aktualnym na dzień opracowania projektu, a także oświadczenie i decyzję wymienione w cyt. wyżej art. 32 ust. 4 ustawy (pkt 1-3). Zgromadzony w sprawie materiał dowodowy wykazuje, że inwestor wywiązał się z obowiązków wynikających z art. 33 ust. 2 ustawy przedkładając wraz z wnioskiem cztery egzemplarze projektu budowlanego, oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Inwestycja planowana jest zgodna z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Ponadto, co wynika z akt sprawy, projekt budowlany przedmiotowego zamierzenia został sporządzony przez osoby posiadające wymagane uprawnienia i legitymujące się aktualnym na dzień opracowania projektu zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7. Projekt zagospodarowania terenu jest zgodny z obowiązującymi przepisami, w tym techniczno - budowlanymi, projekt budowlany jest kompletny, zawiera niezbędne uzgodnienia oraz informacje dotyczące bezpieczeństwa i ochrony zdrowia. Podkreślić należy, że inwestycja jest zgodna z § 12 ust. 3, pkt.1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75 poz. 690 ze zm.), który o przepis dopuszcza sytuowanie budynku w odległości 1,5 m na działce budowlanej o szerokości mniejszej niż 16 m. Stwierdzić zatem należy, że w takiej sytuacji, tj. wobec spełnienia wymagań określonych w art. 35 ust. 1 oraz art. 32 ust. 4 ustawy, organ, zgodnie z treścią art. 35 ust. 4 ustawy, nie mógł odmówić inwestorowi wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Jak już wyżej wskazano, ostatnio powołany przepis, nie dopuszcza żadnej uznaniowości, ani też możliwości wprowadzenia jakichkolwiek dalszych warunków, od których spełnienia zależałoby wydanie takiego pozwolenia. Trzeba też wskazać, że zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 9 ustawy obiekt wraz ze związanymi z nim urządzeniami budowlanymi należy projektować i budować w sposób określony w przepisach, w tym techniczno - budowlanych, zapewniając poszanowanie występujących w obszarze oddziaływania obiektu, uzasadnionych interesów osób trzecich. Projekt zagospodarowania działki inwestora, jak słusznie wskazał Wojewoda w kwestionowanej decyzji, zgodny jest z przepisami techniczno-budowlanymi. Skoro przy sytuowaniu projektowanego budynku respektowane były normy techniczno - budowlane, to w rezultacie nie może być mowy o naruszeniu uzasadnionych interesów osób trzecich. Taki właśnie pogląd prezentowany jest konsekwentnie w orzecznictwie sądowoadministracyjnym. Niezależnie od tego trzeba wskazać, że budynek Skarżącej, jest położony w znacznym zbliżeniu do działki inwestycyjnej i chociażby z zasady równości wobec prawa wynika, że inwestor R. D. nie powinien być gorzej traktowany jak właściciele działki sąsiedniej. Odnosząc się do zarzutu braku udziału w postępowaniu niektórych stron postępowania wskazać należy, że Sąd w warunkach niniejszej sprawy nie mógł uwzględnić faktu braku udziału w postępowaniu administracyjnym innych stron postępowania, w tym wypadku innych oprócz Skarżącej spadkobierców po M. O. i S. O. przede wszystkim z tego względu, iż tylko podmiot, który uznaje, że bez swej winy nie brał udziału w postępowaniu jest uprawniony do podnoszenia tego zarzutu, co powoduje zaistnienie przesłanki wznowieniowej określonej w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Inne podmioty nie mogą się skutecznie na tę okoliczność powoływać. Wyjaśnić należy, iż przesłanka wznowieniowa polegająca na niezapewnieniu stronie udziału w postępowaniu administracyjnym bez jej winy (art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a.) wiąże się ściśle z art. 147 k.p.a., stosownie do którego wznowienie postępowania z tej przyczyny następuje tylko na żądanie strony. Takie rozwiązanie ustawowe powoduje, że tylko od woli strony, która została pominięta w postępowaniu zależy, czy skorzysta z prawa do żądania wznowienia, ewentualnie podniesienia zarzutu zaistnienia przesłanki wznowieniowej w skardze wniesionej do sądu administracyjnego. Inne podmioty nie mają prawa do zastępowania uprawnionej strony i korzystania z zarzutu wystąpienia podstaw do wznowienia, powołując się na to, że nie wszystkie podmioty, które powinny brać udział w postępowaniu, zostały do udziału w nim dopuszczone. Powyższy pogląd jest obecnie dominujący w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego. Potwierdzeniem tego stanowiska jest wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 czerwca 2011 r. sygn. akt II OSK 990/10 publikowany w zbiorze LEX nr 898486, w którym przyjęto, że zasadą jest, iż prawami procesowymi rozporządza strona. Dlatego też jeżeli strona, która została pozbawiona udziału w postępowaniu administracyjny nie wniesie skargi, nie można wbrew jej stanowisku uznać, że zaistniała w sprawie okoliczność uzasadniająca wznowienie postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. i w związku z tym uchylić zaskarżoną decyzję z przyczyny wskazanej w art. 145 § 1 pkt 1 lit. b p.p.s.a. Wobec powyższego zarzut Skarżącej dotyczący pominięcia jej siostry w toku postępowania administracyjnego. Dlatego na podstawie art. 151 cytowanej ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skarga została oddalona.