VII SA/Wa 1129/16

Starszy referendarz sądowy - Katarzyna Pakuła - Getka Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na posiedzeniu niejawnym w dniu 18 października 2016r. po rozpoznaniu wniosku H. W. o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym w sprawie ze skargi H. W. na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] marca 2016r., nr [...] w przedmiocie nałożenia obowiązku wpłacenia zaliczki na poczet wykonania zastępczego postanawia: cofnąć prawo pomocy przyznane H. W. postanowieniem starszego referendarza sądowego z dnia 25 sierpnia 2016r. w zakresie obejmującym ustanowienie adwokata. Postanowieniem z dnia 25 sierpnia 2016r. starszy referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie przyznał H. W. prawo pomocy w zakresie częściowym poprzez ustanowienie adwokata, w pozostałym zakresie wniosek oddalono. Pismem z dnia 7 października 2016r. (data wpływu do Sądu 10 października 2016r.) wnioskodawca oświadczył, że cofa wniosek o przyznanie pełnomocnika z urzędu. W niniejszej sprawie zważono co następuje: Zgodnie z art. 249 ustawa z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016r., poz. 718 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a przyznanie prawa pomocy może być cofnięte w całości lub w części, jeżeli okaże się, że okoliczności, na podstawie których je przyznano, nie istniały lub przestały istnieć. Wskazać należy, że w doktrynie i orzecznictwie sądowoadministracyjnym przyjmuje się, że przepis ten należy interpretować szeroko, nie ograniczając pojęcia "okoliczności" wyłącznie do oceny sytuacji majątkowej strony. Strona, której udzielono prawa pomocy, może sama zrzec się tego uprawnienia, a zatem złożyć wniosek o cofnięcie przyznanego prawa pomocy (v.T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz. Warszawa 2005, str. 636, postanowienie WSA w Krakowie z dnia 14 lutego 2014r., sygn. akt III SA/Kr 869/12, postanowienie WSA w Warszawie z dnia 20 maja 2015r. sygn. akt VII SA/Wa 2640/13, postanowienie WSA w Opolu z dnia 26 marca 2014r. sygn. akt I SA/Op 590/13. W postanowieniu WSA w Opolu z dnia 26 marca 2014r. sygn. akt I SA/Op 590/13 i WSA w Poznaniu z dnia 5 czerwca 2013r., sygn. akt III SA/Po 904/12 podkreślono przy tym, że "prawo pomocy przyznawane jest wyłącznie na wniosek (art. 243 § 1 p.p.s.a.), który tym samym jest formalnoprawnym warunkiem przyznania prawa pomocy, stanowiąc o dopuszczalności jego przyznania. Nawet przy zaistnieniu przesłanek przyznania prawa pomocy, jego przyznanie nie jest możliwe z urzędu bez złożenia wymaganego wniosku przez stronę postępowania. W konsekwencji rezygnacja z przyznanego prawa pomocy, będąca w istocie cofnięciem wniosku o prawo pomocy po jego przyznaniu, oznacza brak formalnoprawnej podstawy przyznanego prawa pomocy. Taką rezygnację z przyznanego prawa pomocy należy więc traktować jako zmianę okoliczności będących podstawą przyznania prawa pomocy w rozumieniu art. 249 p.p.s.a.". Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy, należy wskazać, że skarżący w piśmie z dnia 7 października 2016r. cofnął wniosek o przyznanie pełnomocnika z urzędu. Powyższe oznacza, że zrezygnował z przyznanego mu postanowieniem starszego referendarza sądowego z dnia 25 sierpnia 2016r. prawa pomocy w zakresie obejmującym ustanowienie adwokata z urzędu. W tej sytuacji uznano, że nastąpiła zmiana okoliczności będących podstawą przyznania prawa pomocy, skutkująca cofnięciem przyznanego prawa pomocy we wskazanym zakresie zgodnie z art. 249 p.p.s.a. Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 249 w związku z art. z art. 258 § 2 pkt 7 p.p.s.a orzeczono jak w sentencji postanowienia.