VII SA/Wa 113/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Miron (spr.), Sędzia WSA Izabela Ostrowska, Sędzia WSA Halina Emilia Święcicka, Protokolant st. ref. Jakub Szczepkowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 listopada 2014 r. sprawy ze skargi Wspólnoty Mieszkaniowej [...] w [...] na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2013 r., nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku; III. zasądza od Wojewody [...] na rzecz Wspólnoty Mieszkaniowej [...] w [...] kwotę 760 zł. (siedemset sześćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Wojewoda [...], po rozpatrzeniu odwołania Wspólnoty Mieszkaniowej [...] w [...] utrzymał w mocy decyzję Prezydenta [...] z dnia [...] marca 2012 r., Nr [...], zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą pozwolenia na budowę Inwestorowi - [...] Sp. z o. o. z siedzibą w [...], dla inwestycji polegającej na przebudowie i rozbudowie kamienicy z lokalami usługowymi w parterze wraz z budową garażu w poziomie piwnic i zadaszeniem wewnętrznego dziedzińca na poziomie pierwszej kondygnacji, zlokalizowanej na działkach ew. nr [...] i [...] z obrębu [...], przy ul. [...]w [...]. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ odwoławczy wskazał, że Prezydent [...] decyzją z dnia [...] marca 2012 r.. Nr [...]zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na realizację inwestycji polegającej na przebudowie i rozbudowie kamienicy z lokalami usługowymi w parterze wraz z budową garażu w poziomie piwnic i zadaszeniem wewnętrznego dziedzińca na poziomie pierwszej kondygnacji, zlokalizowanej na działkach ew. nr [...] z obrębu [...], przy ul. [...] w [...]. Od ww. decyzji odwołanie w ustawowym terminie wniosła Wspólnota Mieszkaniowa [...] w [...]. Odwołujący zarzucił przedmiotowej decyzji naruszenie przepisów prawa materialnego - tj. art. 5, art. 28 ust 2, art. 32 ust. 4 pkt 2 i art. 35 Prawa budowlanego: §152 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2002 r., Nr 75 poz. 690 z późn. zm.) oraz przepisów prawa procesowego - tj. art. 7. art. 8 i art. 77 k.p.a. Organ II instancji po rozpoznaniu przedmiotowego odwołania, decyzją z dnia [...] września 2012 r., Nr [...] utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Powyższa decyzja została zaskarżona przez Wspólnotę [...] w [...] do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu ww. skargi, wyrokiem z dnia 19 czerwca 2013 r., sygn. akt: VII SA/Wa 2796/12 uchylił zaskarżoną decyzję organu II instancji. Powyższy wyrok uprawomocnił się z dniem 10 sierpnia 2013 r. Organ II instancji mając na uwadze wskazania zawarte w uzasadnieniu wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 19 czerwca 2013 r., sygn. akt: VII SA/Wa 2796/12, co do tego, że organ odwoławczy z naruszeniem zasad postępowania nie przeprowadził ponownej kompleksowej analizy zgromadzonego materiału dowodowego i nie odniósł się do zarzutów podniesionych w odwołaniu, co mogło mieć wpływ na wynik sprawy oraz że organ odwoławczy nie ustosunkował się do podniesionych zarzutów stwierdzając ogólnikowo, że zarzuty podniesione w odwołaniu nie znalazły potwierdzenia w zebranym materiale dowodowym. (...) dokonał ponownej analizy zgromadzonego materiału dowodowego jak i analizy dokumentacji projektowo-technicznej i stwierdził, iż projektowana inwestycja objęta decyzją Prezydenta [...] z dnia [...] marca 2012 r., polega na przebudowie i rozbudowie kamienicy z lokalami usługowymi w parterze wraz z budową garażu w poziomie piwnic i zadaszeniem wewnętrznego dziedzińca na poziomie pierwszej kondygnacji zlokalizowanej na działkach ew. nr [...] i [...] z obrębu [...], przy ul. [...] w [...]. Organ II instancji orzekł w decyzji, że wniosek wraz z dokumentacją projektową czyni zadość wymogom określonych w przepisach prawa. W szczególności Inwestor wypełnił wszystkie obowiązki nałożone przepisem art. 32 pkt 1 i 2 oraz art. 35 ust. 1 i art. 33 ust. 4 Prawa budowlanego. Złożył prawidłowo wypełnione oświadczenie o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, projekt zagospodarowania działki został sporządzony zgodnie z art. 34 ustawy - Prawo budowlane spełniając wymagania § 8 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 2003 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz. U. Nr 120, poz. 1133) i jest zgodny z przepisami techniczno-budowlanymi. Projekt budowlany został sporządzony przez osoby posiadające odpowiednie uprawnienia budowlane, posiada informację dotyczącą bezpieczeństwa i ochrony zdrowia. Ponadto projekt budowlany jest zgodny z decyzją Prezydenta [...] z dnia [...] listopada 2008 r., Nr [...], o warunkach zabudowy oraz został uzgodniony przez Prezydenta [...] Konserwatora Zabytków - postanowieniem z dnia [...] lutego 2012 r., Nr [...]. Zdaniem organu II instancji z projektu budowlanego wynika , że roboty budowlane nim objęte nie ingerują w części wspólne w tym w budynek skarżącej Wspólnoty - przy ul. [...]. Organ II instancji zaznaczył, że roboty budowlane objęte przedmiotowym wnioskiem Inwestora obejmują m.in. przebudowę piwnic poprzez ich pogłębianie i podbicie istniejących fundamentów. Podbicie fundamentów ma się odbyć metodą według szczegółowych rysunków konstrukcyjnych zawartych w projekcie budowlanym. Według organu II instancji powyższe prace przewidziane są w oddaleniu od ścian wspólnych budynków sąsiednich w obszarze nie kolidującym z sąsiadami. Organ II instancji podkreślił, że z dokumentacji projektowej wynika, że budynek skarżącej Wspólnoty jest oddalony od projektowanego wykopu na odległość 6,5 m, a przyjęte przez Inwestora rozwiązania techniczne mają zabezpieczyć nieruchomości sąsiednie przed negatywnym wpływem robót budowlanych. Organ II instancji powołując się na ekspertyzę sporządzoną przez rzeczoznawcę budowlanego - mgr inż. M. W., (legitymującego się stosownymi uprawnieniami budowlanymi) w przedmiocie wpływu inwestycji dotyczącej remontu i przebudowy budynku przy ul. [...]na stan budynku sąsiedniego przy ul. [...], który wskazał, że "Roboty związane z remontem i przebudową, jak wynika z analiz niniejszej Opinii nie wpłyną na nośność i stateczność elementów konstrukcji budynku [...], z uwagi na jego znaczne oddalenie, przekraczające strefę S wpływu wykopu pod garaż podwórzowy (p. 7) oraz dostateczną nośność fundamentów". Zdaniem organu II instancji zgodnie z powyższym opracowaniem "przy właściwej jakości robót oraz geodezyjnym monitorowaniu budynków, ogólny wpływ nie będzie odbiegał od standardu remontu budynków w zwartej zgodnie z oświadczeniami projektantów w wystarczający sposób zabezpieczają teren inwestycji i nieruchomości sąsiednie przed negatywnym oddziaływaniem inwestycji. Organ II instancji podkreślił również, że w postępowaniu w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę, obowiązkiem organów administracji jest zbadanie, czy w wyniku realizacji inwestycji dojść może do naruszenia interesów osób trzecich, ale wyłącznie w zakresie ewentualnego naruszenia norm Prawa budowlanego i warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki. Zdaniem organu II instancji jeżeli decyzja o pozwoleniu na budowę (bądź decyzja o pozwoleniu na wznowienie robót budowlanych) nie wykazuje żadnej sprzeczności z powyższymi wymogami, to spowodowane realizacją inwestycji dolegliwości dla otoczenia nie mogą zostać zakwalifikowane jako naruszające uzasadnione interesy osób trzecich. Nie chodzi bowiem o wszelkie utrudnienia, jakie może przynieść planowane przedsięwzięcie, a jedynie o takie, które dotyczyć mogą naruszeń interesów prawnych, a nie interesów faktycznych, innych osób. Organ II instancji dalej argumentując wskazał, że ochrona takich interesów w procesie inwestycyjnym nie może prowadzić do sytuacji, w której to osoby trzecie, a nie inwestorzy - właściciele nieruchomości, na której mają powstać planowane inwestycje, decydować będą o dopuszczalności wybudowania obiektów budowlanych, miejscu posadowienia takich obiektów, rodzaju obiektu budowlanego i nawet z naruszeniem ogólnego interesu społecznego. Organ II instancji nie podzielił też zarzutów odwołania w przedmiocie naruszenia prawa procesowego - w szczególności z akt sprawy organów I instancji wynika, że skarżący miał zapewniony udział w postępowaniu na każdym jego etapie. Odnosząc się do pozostałych zarzutów odwołania organ II instancji podkreślił fakt, że w świetle poczynionych przez organ I instancji wyjaśnień, nie znalazły one potwierdzenia w zebranym materiale dowodowym. Skargę do Wojewódzkiego Sąd Administracyjnego w Warszawie złożyła Wspólnota Mieszkaniowa [...] w [...]. Skarżąca Wspólnota decyzji Wojewody [...] zarzuciła naruszenie art. 7 k.p.a., art. 8 k.p.a. art. 11 k.p.a. art. 77 k.p.a. oraz z naruszenie art. 5, 28 ust. 2, art. 32 ust. 4 pkt. 2 art. 35 Prawa budowlanego, § 152, § 309-311, § 323, 324, § 326 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie a nadto zaskarżona decyzja została wydana z: naruszeniem art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2012 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270, ze zm.., dalej: p.p.s.a.) Skarżący zaznaczył, że sprawa niniejsza w przeszłości była już przedmiotem rozpoznania ze strony Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Wyrokiem z dnia 19 czerwca 2013 r. w sprawie sygn. akt VII SA/Wa 2796/12, Sąd uchylił w całości decyzję Wojewody [...] z dnia [...] września 2012 r., nr [...] i zawarł w uzasadnieniu wyroku ocenę prawną i zapatrywania co do dalszego prowadzenia postępowania. Z uwagi na treść art. 153 p.p.s.a. ocena prawna i zapatrywania zawarte w uzasadnieniu do tego wyroku były wiążące dla Wojewody [...] przy ponownym rozpoznawaniu sprawy. Według skarżącego tak jak w poprzednim postępowaniu Wojewoda [...] do konkretnych zarzutów zawartych odwołaniu skarżącej i powtórzonych w skardze skarżącej Wspólnoty do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, odnosi się w sposób wielce ogólny, nie dokonując żadnej pogłębionej analizy materiału dowodowego i przytaczając tak jak poprzednio, iż zarzuty podniesione przez skarżącą Wspólnotę nie są zasadne. Skarżący twierdzi, iż Wojewoda [...] ponownie powołuje się na okoliczność, iż dokumentacja budowlana została sporządzona przez osoby mające odpowiednie uprawnienia lub stwierdza, iż zarzuty skarżącej Wspólnoty nie są zasadne w świetle materiału dowodowego. Wedle twierdzeń skarżącej Wspólnoty odniesienie się przez Wojewodę [...] do ich konkretnych według zasady nie bo nie, nie ma nic wspólnego z rozpoznaniem sprawy wedle przepisów postępowania im ilustracyjnego i urąga wręcz przepisom prawa. Skarżąca Wspólnota w całości podtrzymuje wszystkie swoje zarzuty jakie podnosiła do decyzji Wojewody [...] z dnia [...] września 2012 r., a także do decyzji z dnia [...] listopada 2013 r. nr [...]. Twierdzi, iż Wojewoda [...] nadal bezkrytycznie przyjmuje twierdzenia zawarte ekspertyzie inż. W.. We wniesionym odwołaniu Wspólnota wskazała, że projekt zakłada pogłębienie istotne piwnic i wykonanie garażu zamkniętego - nawet wedle wersji projektu zmodyfikowanej tj. ograniczenia budowy garażu do podwórza budynku przy ul. [...]- co nie eliminuje negatywnego wpływu inwestycji na budynki sąsiednie w tym na budynek przy ul. [...]. Projektowane prace związane z pogłębieniem piwnic, w ocenie skarżącej, nie będą wykonywane w żadnym oddaleniu od wspólnej ściany budynków przy ul. [...] i [...], lecz wręcz przeciwnie, będą w bezpośredniej bliskości części wspólnej obu budynków i na tę część będą oddziaływać skoro projekt proponuje wzmocnienie istniejących fundamentów w postaci palisady z mikrofali. Odpowiadając na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wspólnota Mieszkaniowa przy ul. [...] przyłączyła się do skargi. (k. 234) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga jest zasadna i prowadzi do uchylenia zaskarżonej decyzji jednakże głównie z przyczyn innych niż wskazane w jej uzasadnieniu. Mając na uwadze treść art. 153 p.p.s.a. w pierwszej kolejności należy podkreślić, że niniejsza sprawa była przedmiotem oceny Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, który wyrokiem z dnia 19 czerwca 2013 r. w sprawie VII SA/Wa 2796/12 uchylił kontrolowaną wówczas decyzję Wojewody [...]. W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia Sąd wskazał, że organ odwoławczy nie ustosunkował się do podniesionych w odwołaniu zarzutów stwierdzając ogólnikowo, że nie znalazły one potwierdzenia w zebranym materiale dowodowym. Wobec powyższego, w ocenie Sądu orzekającego dnia 19 czerwca 2013 r. w sprawie nie został dokładnie wyjaśniony stan faktyczny w rozumieniu art. 7 k.p.a., jak również nie został wyczerpująco rozpatrzony cały materiał dowodowy zgodnie z art. 77 k.p.a., a ponadto zaskarżona decyzja nie odpowiada wymogom art. 107 § 3 k.p.a. co uzasadniało konieczność wyeliminowania jej z obrotu prawnego. A zatem obowiązkiem organu wynikającym zarówno z zasad określonych przez ustawodawcę w art. 7, 77 § 1 i 80 oraz 15 k.p.a. jak i w art. 153 p.p.s.a., który wskazuje, że ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd i organ, którego działanie (lub bezczynność) było przedmiotem zaskarżenia było należyte wyjaśnienie okoliczności sprawy, w tym odniesienie się do wszystkich zarzutów zawartych w odwołaniu. Organ odwoławczy uchybił ww. obowiązkom. I tak skarżąca Wspólnota podniosła m.in., że roboty budowlane wykonywane będą w obrębie wspólnej ściany obu budynków wskazując, że nie wyraziła ona zgody na wykonywanie robót ingerujących w części wspólne obu budynków, dlatego inwestor nie ma prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane w rozumieniu art. 32 ust 4 pkt 2 Prawa budowlanego. Skarżąca Wspólnota wskazywała, iż projekt budowlany zakłada istotne pogłębienie piwnic w tylnej oficynie budynku inwestora przy wspólnej ścianie. Jej zdaniem o wykonywaniu robót w obrębie części wspólnej obu budynków świadczy zapis zawarty w projekcie budowlanym, z którego wynika, iż "w przypadku ściany wspólnej zaprojektowano wzmocnienie istniejących fundamentów w postaci palisady z mikrofali, która umożliwi pogłębienie piwnic w pobliżu tej ściany". W ocenie skarżącej projektowane prace związane z pogłębieniem piwnic w bezpośredniej bliskości części wspólnej obu budynków będą oddziaływać na część wspólną co także wynika z projektu budowlanego przewidującego, że "projektowane rzędne poziomu posadzki – 3,62 lokalnie – 5,15 (w miejscu stanowisk garażowych) spowodują obniżenie w stosunku do istniejącej posadzki piwnicy o około 0,80 do 2,40 m, zagraża to naruszeniu nośności gruntu pod ławami fundamentowymi". Organ odwoławczy uznał zarzut ten za niezasadny powołując się na zapisy zawarte w ekspertyzie rzeczoznawcy M. W., z których miałoby wynikać, iż roboty budowlane prowadzone będą w znacznym oddaleniu od budynku przy ul. [...]. Tymczasem słusznie przypomniała skarżąca Wspólnota, że w aktach sprawy znajduje się również ekspertyza uprawnionego rzeczoznawcy J. S.. Z wniosków zawartych w tej opinii wynika, że projekt konstrukcyjny budynku przy ul. [...] przewiduje wyburzanie ścian nośnych i działowych oraz stropów powiązanych ze ścianą wspólną budynku przy ul [...] (pkt 2 wniosków opinii). Powyższe wskazywałoby, że będą wykonywane roboty budowlane przy omawianej ścianie. Dowodu tego w żaden sposób nie ocenił organ odwoławczy, a zgodnie z treścią art. 80 k.p.a. daną okoliczność można uznać za udowodnioną jedynie na podstawie całokształtu materiału dowodowego. Podkreślenia w tym miejscu także wymaga, iż pomiędzy stronami postępowania (inwestorem oraz Wspólnotami) istnieje spór co do charakteru ścian budynku inwestycyjnego oraz Wspólnot: przy ul. [...],[...] i [...]. Zarówno z opinii rzeczoznawcy M. W. i rzeczoznawcy J. S., jak i przede wszystkim z projektu budowlanego wynika – wbrew niejednoznacznemu twierdzeniu organu – że budynki te mają wspólne ściany. Sąd nie może natomiast ocenić zasadności zarzutu skarżącej Wspólnoty, iż cała ściana wspólna budynku inwestycyjnego oraz Wspólnoty przy ul. [...] położona jest w granicach geodezyjnych działki stanowiącej własność tej ostatniej Wspólnoty. Ta okoliczność nie wynika z akt sprawy, a przede wszystkim z projektu budowlanego, Projekt zagospodarowania działki wskazuje, że budynki graniczą ze sobą przy czym brak jest potwierdzenia ażeby omawiana ściana w całości położona była na nieruchomości przy ul. [...]. Jeśli skarżąca Wspólnota zarzuca wadliwość ustaleń w tym zakresie, to uzasadnienie tego zarzutu musiałaby poprzeć stosowną dokumentacją lub orzeczeniami, które wskazywałyby na inny przebieg granic, niż wynikające z map przyjętych do zasobu geodezyjnego, a na których naniesiono projekt zagospodarowania terenu. Niezależnie od powyższego wskazać jednak należy, że kluczowym zagadnieniem wymagającym wyjaśnienia w niniejszej sprawie jest nie to, czy budynki posiadają wspólne ściany, choć niewątpliwie okoliczność ta nie pozostaje bez znaczenia dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy lecz to czy i ewentualnie jakie roboty budowlane będą realizowane przy tych ścianach wspólnych. Ta właśnie priorytetowa dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczność nie została przez organ odwoławczy wyjaśniona w należyty sposób. I tak organ stwierdził, w odniesieniu do zarzutów odwołania, iż bezpośrednio przy ścianie wspólnej z budynkiem stanowiącym własność Wspólnoty [...] nie będą prowadzone żadne roboty budowlane. Jednocześnie organ wskazał, że roboty dotyczyć będą m.in. przebudowy piwnic poprzez ich pogłębienie i podbicie fundamentów ale roboty te będą prowadzone w oddaleniu od ścian wspólnych. Powyższe twierdzenie organu, co do robót budowlanych dotyczących podbicia i pogłębiania fundamentów od strony ul. [...] znajduje oparcie w aktach sprawy. Analiza projektu architektoniczno – budowlanego w szczególności rysunku 1K – Rzutu fundamentów wskazuje, że inwestor nie przewiduje wykonywania prac budowlanych przy ścianie wspólnej z budynkiem przy ul. [...] na wysokości fundamentów. Uszło natomiast uwadze organu, że na tym samym Rzucie naniesione są i zakreślone kolorem niebieskim fragmenty konstrukcji, które będą wymagały "podbicia ręcznego". Jedynie pobieżna analiza wskazywałaby, że roboty te będą wykonywane m.in. przy ścianie wspólnej z nieruchomością przy ul. [...]. Ta okoliczność nie została wyjaśniona przez organ. Organ nie odniósł się także – co trafnie zauważyła skarżąca Wspólnota do opinii rzeczoznawcy J.S.. Wprawdzie opinia ta została dołączona dopiero do skargi na decyzję z dnia [...] września 2012 r. jednakże ponownie rozpoznając sprawę organ posiadał ten dokument i winien odnieść się do jej treści. Tym samym uszło uwadze organu, że zgodnie z twierdzeniem ww. rzeczoznawcy, a wbrew twierdzeniom organu, roboty budowlane będą wykonywane także przy stropach m.in. poprzez ich wzmocnienie, a te oparte są o "ściany wspólne". Ta okoliczność wynika również z części rysunkowej przedłożonego do zatwierdzenia projektu architektoniczno – budowlanego (Rzut I pietra i Rzut II piętra). Kwestia ta – zakresu robót budowlanych na innych poziomach niż poziom fundamentów - nie została zatem również wyjaśniona przez organ administracji, a ma ona kluczowe znaczenie, gdy weźmie się pod uwagę treść złożonego oświadczenia o prawie dysponowania gruntem na cele budowlane. Gdyby bowiem wyjaśnienia organu doprowadziły do ustalenia, że inwestor wykonywać będzie roboty budowlane w ścianie stanowiącej współwłasność dwóch podmiotów, to do skutecznego złożenia oświadczenia o prawie do dysponowania gruntem na cele budowlane niezbędna będzie zgoda Wspólnoty przy ul. [...]oraz przy ul. [...]. Pomimo zmian zapisów ustawy, które wskazywałyby, że organ zwolniony jest z badania prawdziwości złożonego przez inwestora oświadczenia o prawie dysponowania gruntem na cele budowlane albowiem inwestor ponosi odpowiedzialność karną taką jak za składanie fałszywych zeznań, to w orzecznictwie sądów administracyjnych dominuje pogląd, który w pełni podziela Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę, iż w sytuacji kwestionowania prawdziwości tego oświadczenia przez jedną ze stron (współwłaściciela), organ ma obowiązek kwestię tę wyjaśnić. Podsumowując organ nie wyjaśnił w należyty sposób jakie roboty budowlane będą prowadzone bezpośrednio przy ścianie wspólnej z nieruchomością przy ul. [...]i [...], a jeśli roboty te będą ingerowały w ścianę wspólną, to czy złożone oświadczenie o prawie do dysponowania gruntem na cele budowlane jest oświadczeniem prawidłowym w rozumieniu art. 32 ust. 4 pkt 2 Prawa budowlanego. Tym samym Sąd uznał, że zaskarżona decyzja została wydana co najmniej przedwcześnie, bez należytego wyjaśnienia okoliczności sprawy, a zatem z naruszeniem art. 78, 77 § 1, 80 i 107 § 3 k.p.a. oraz art. 153 p.p.s.a. co uzasadniało jej uchyleniem. Odnosząc się natomiast do pozostałych zarzutów Sąd ocenił, że jedynie częściowo są one uzasadnione. I tak wskazać należy, że wbrew twierdzeniom skarżącej organ odwoławczy odniósł się do zarzutu braku sprawdzenia zgodności projektu budowlanego z decyzją o warunkach zabudowy, w której zostały ustalone wymagania dotyczące ochrony interesów osób trzecich m.in. przed uciążliwościami powodowanymi przez hałas, wibracje, zakłócenia elektryczne, promieniowanie, zanieczyszczenie powietrza, wody i gleby wskazując iż nie doszukał się wskazanych przez skarżącego sprzeczności. Podkreślił, iż przedmiotowa inwestycja nie będzie naruszała uzasadnionych interesów osób trzecich. Sąd stwierdził, że dokonana przez organ odwoławczy ocena we wskazanych zakresie jest prawidłowa. Ewentualne niedogodności wystąpić mogą jedynie na etapie realizacji inwestycji, co jednak nie może uzasadniać twierdzenia o naruszeniu uzasadnionych interesów osób trzecich. Gdyby przyjąć przeciwną tezę za prawidłową, to brak byłoby możliwości zrealizowania jakiejkolwiek inwestycji w bliskim sąsiedztwie już istniejącego obiektu bo niewątpliwie taka inwestycja w fazie realizacji będzie powodowała niedogodności dla sąsiedniej nieruchomości. Natomiast w świetle wskazanych wyżej uchybień organu przedwczesna jest ocena, czy doszło do naruszenia interesów Wspólnot poprzez ewentualną realizację robót budowlanych przy ścianie wspólnej. Ta okoliczność będzie konsekwencją ustaleń co do zakresu robót budowlanych jak wyżej. Niezależnie jednak od wyniku tych ustaleń w ocenie Sądu powyższa okoliczność nie uzasadnia twierdzenia o niezgodności projektu budowlanego z decyzją o warunkach zabudowy, co słusznie podkreślił Wojewoda [...]. Organ odniósł się również do pozostałych zarzutów zawartych w odwołaniu i ocena ta, za wyjątkiem podniesionej wyżej kwestii, została dokonana prawidłowo. Jednocześnie Sąd oddalił wnioski dowodowe skarżącej Wspólnoty o zwrócenie się do PINB dla [...] o nadesłanie akt postępowania i protokołów oględzin robót budowlanych, które w tych aktach się znajdują na okoliczność że roboty budowlane będą wykonywane przy ścianie wspólnej budynku. Niezależnie od tego, że Sąd administracyjny przeprowadza jedynie dowody uzupełniające z dokumentów i tylko w zakresie, który jest niezbędny do wyjaśnienia istotnych wątpliwości, a taka okoliczność w niniejszej sprawie nie wystąpiła, wskazać należy, że dowód ten, niezależnie od zawartych w nim treści, nie mógł przyczynić się do rozstrzygnięcia sprawy, skoro zadaniem Sądu w niniejszej prawie jest zadanie prawidłowości decyzji udzielającej pozwolenia na budowę, a nie to czy roboty budowlane wykonywane są zgodnie z tym pozwoleniem. Nawet jeżeli protokoły zawierać będą zapisy co do zgodności wykonanych robót z pozwoleniem na budowę to nie będą one wiążące dla Sądu rozpoznającego niniejszą sprawę. W tym stanie rzeczy Sąd uchylił zaskarżoną decyzję jako wydaną z naruszeniem wskazanych wyżej przepisów postępowania. Rozpoznając ponownie sprawę organ dokona wnikliwiej analizy zakresu robót budowlanych opisanych w projekcie budowlanym w celu wyjaśnienia czy roboty polegające na ręcznym podbijaniu fundamentów będą ingerowały w ścianę wspólną z budynkami przy ul. [...] oraz czy dokonywane będą wyburzenia stropów powiązanych ze ścianą wspólną budynku przy ul. [...] i [...], a jeśli tak to oceni, czy złożone oświadczenie o prawie do dysponowania gruntem na cele budowlane jest prawidłowe. Mając powyższe na uwadze – działając w oparciu o art. 145 § 1 pkt 1 lit. c oraz 152 p.p.s.a. orzeczono jak na wstępie. Rozstrzygnięcie o kosztach zostało oparte o treść art. 200 i 205 tej ustawy.