VII SA/Wa 1130/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Leszek Kamiński, Sędzia WSA Bogusław Cieśla (spr.), Sędzia WSA Paweł Groński, Protokolant st. ref. Jakub Szczepkowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 października 2011 r. sprawy ze skargi K. U. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] marca 2011 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji; II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku; III. zasądza od Wojewody [...] na rzecz K. U. kwotę 500 (pięćset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Starosta Powiatowy w S. decyzją z dnia [...] lutego 2011 r. na podstawie art. 35 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. Nr 156 poz. 1118 z 2006 r. ze zm.) oraz art.104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 Kodeks postępowania administracyjnego po rozpatrzeniu wniosku K. U. odmówił zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego na działce nr [...] przy ul. [...] w M. - ze względu na niezgodność lokalizacji z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta M. W uzasadnieniu organ wskazał, że w dniu [...].01. 2011 r. K. U. złożyła wniosek o zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego na działce nr [...] w granicy z działką nr [...] przy ul. [...] w M., gmina M. Po dokonaniu analizy ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta M. (zatwierdzonego uchwałą Rady Miejskiej w M. w dniu [...].09.2005 r. i ogłoszonego w Dzienniku Urzędowym Województwa [...] w dniu [...].11.2005 r.), organ stwierdził, że działka inwestorki nr [...] położona jest w strefie zabudowy jednorodzinnej i zagrodowej. Na działkach, których szerokość terenu pod zabudowę jest mniejsza niż 12 m, dopuszcza się aby budynek był usytuowany ścianą zewnętrzną bez otworów bezpośrednio przy granicy działki budowlanej, przy równoczesnym spełnieniu następujących warunków: długość tej ściany nie będzie większa niż 12 m, na działce sąsiedniej istnieje lub będzie równocześnie zlokalizowany budynek bezpośrednio przy tej granicy. Z dokumentacji technicznej dołączonej do wniosku wynikało, że objęta inwestycją działka nr [...], jest węższa niż 12 m, projektowany budynek mieszkalny jednorodzinny zlokalizowany ma być w granicy z działką sąsiednią o nr [...], będącą własnością A. C. Sąsiednia działka nie jest zabudowana, ani żaden z obiektów nie sąsiaduje z projektowanym budynkiem mieszkalnym. Przedłożony projekt zagospodarowania, obejmował działkę sąsiednią nr [...] - mimo, że jak stwierdził organ, inwestor nie dysponuje tą działką do celów budowlanych. Na działce sąsiedniej został przedstawiony obiekt określony w opisie jako "budynki planowane perspektywicznie". W tym kontekście organ stwierdził, że deklarowanie przez inwestora, iż na sąsiedniej działce we wskazanym miejscu zostanie zlokalizowany "budynek planowany perspektywicznie" nie może być uznane za spełnienie wymogu planu miejscowego dotyczącego "równoczesnego zlokalizowania budynku przy tej granicy". W związku z tym organ architektoniczno - budowlany postanowieniem z dnia [...].02.2011 r. nałożył na inwestora obowiązek uzupełnienia wniosku w terminie do dnia 18.02.2011 r. W dniu 14.02.2011 r. K. U. złożyła pisemne wyjaśnienia, z których wynikało, że na sąsiedniej działce nr [...] na wysokości zaplanowanego przez nią budynku mieszkalnego, równocześnie zlokalizowano budynek, który może być realizowany przez właściciela tej działki w okresie późniejszym. W odniesieniu do tych wyjaśnień organ stwierdził, że inwestor nie usunął niezgodności z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta M. W rejestrze pozwoleń na budowę brak jest bowiem decyzji o pozwoleniu na budowę budynku mieszkalnego na działce nr [...], we wskazanej lokalizacji. Nie wpłynął również wniosek o wydanie pozwolenia na budowę takiego budynku. K. U. wniosła odwołanie od decyzji Starosty S. z dnia [...].02.2011r . domagając się jej uchylenia. W uzasadnieniu odwołania wskazała, że z decyzji odmawiającej udzielenia pozwolenia na budowę wynika, że niezgodność z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta M., polega na braku decyzji o pozwoleniu budowlanym dla budynku mieszkalnego we wskazanej lokalizacji na działce nr [...]. Tymczasem powoływany miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego dopuszcza usytuowanie budynków przy granicy na działkach, których szerokość terenu pod zabudowę jest mniejsza niż 12 m, przy równoczesnym spełnieniu następujących warunków: a) długość tej ściany nie będzie większa niż. 12m, b) na działce sąsiedniej istnieje lub będzie równocześnie zlokalizowany budynek bezpośrednio przy tej granicy, c) budynek nie będzie przylegał do granicy więcej niż jedną ścianą. Wymogi zostały zdaniem inwestorki przez nią spełnione, ponieważ działka nr [...] jest działką o szerokości 10 m, na sąsiedniej działce nr [...] na wysokości projektowanego budynku mieszkalnego, zlokalizowany został równocześnie budynek który może być realizowany w okresie późniejszym. Projektowany budynek przylegał będzie do granicy jedną ścianą. W zapisach planu brak jest warunków wskazanych przez Starostwo Powiatowe, które były podstawą do odmowy wydania pozwolenia na budowę. Zapis w planie, dotyczący tego aby na działce sąsiedniej istniał lub był równocześnie zlokalizowany budynek bezpośrednio przy tej granicy, nie obliguje do jednoczesnego wystąpienia o pozwolenie na budowę budynku na działce sąsiedniej, lecz wskazuje na możliwość lokalizacji budynku na działce sąsiedniej, w taki sposób że umożliwi to sąsiadowi dobudowę do projektowanego budynku mieszkalnego na działce nr ew. [...]. Przedstawiony do wniosku projekt zagospodarowania dotyczył działki nr [...], jej teren oznaczono literami [...]. Natomiast na działce sąsiedniej nr ew. [...], na wysokości projektowanego budynku, wskazano miejsce potencjalnej lokalizacji budynku - celem spełnienia zapisu planu miejscowego zagospodarowania przestrzennego miasta M. Zdaniem odwołującej się nie można zmusić właściciela działki sąsiedniej do jednoczesnej budowy. Działka inwestycyjna posiada powierzchnię 145 m2 , szerokość 10m, w tym 5m od krawędzi jezdni znajduje się linia zabudowy, dlatego nie ma możliwości innej lokalizacji, jak przy granicy działki sąsiedniej. Poza tym podniosła, że obowiązujące warunki techniczne dopuszczają lokalizację budynków przy granicy bez zgody sąsiada, w przypadku, gdy działka jest wąska, do szer. 16 m. W przedmiotowej sprawie działka ma jedynie 10 m szerokości. Wojewoda [...] decyzją z dnia [...].03.2011 r. na podstawie art. 138 § 1 pkt. 1 k.p.a., po rozpatrzeniu odwołania K. U. od decyzji Starosty S. z dnia [...].02.2011 r. odmawiającej zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę - utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu organ II instancji podał, że zgodnie z treścią art. 35 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2010 r. Nr 243, poz. 1623) przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza m. in.: 1) zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska; 2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanym; 3) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń; Natomiast zgodnie z art. 32 ust. 4 ustawy Prawo budowlane pozwolenie na budowę może być wydane wyłącznie temu, kto: 1) złożył wniosek w tej sprawie w okresie ważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli jest ona wymagana zgodnie z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym; 2) złożył oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Z przytoczonych przepisów wynika, iż właściwy organ architektoniczno-budowlany obowiązany jest w pierwszej kolejności zbadać zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Tylko w przypadku pozytywnych ustaleń w tym zakresie organ weryfikuje spełnienie pozostałych warunków, o których mowa w art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego. Oznacza to, że projekt budowlany musi być bezwzględnie zgodny z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, który określa przeznaczenie terenu, sposób zagospodarowania i warunki zabudowy terenu. Działka objęta projektowaną inwestycją o nr [...] położona jest, zgodnie z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta M., zatwierdzonego Uchwałą Rady Miejskiej w M. Nr [...] z dnia [...] września 2005 r. ogłoszoną w Dz. Urz. Woj. [...] Nr [...], poz. [...], na terenach przeznaczonych na realizację i utrzymanie zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej z usługami nieuciążliwymi. Teren oznaczony na rysunku planu symbolem [...], obejmujący przedmiotową działkę, ze względu na zasady zagospodarowania ustalono jako teren zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej i zagrodowej. Przedmiotowy plan zagospodarowania przestrzennego miasta M. w § 45 ustala szczegółowe warunki, zasady i standardy kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu m.in. w pkt 3 stanowi, że na działkach, których szerokość terenu pod zabudowę jest mniejsza niż 12m, dopuszcza się aby budynek był usytuowany ścianą zewnętrzną bez otworów bezpośrednio przy granicy działki budowlanej, przy równoczesnym spełnieniu następujących warunków: a) długość tej ściany nie będzie większa niż 12m, b) na działce sąsiedniej istnieje lub będzie równocześnie zlokalizowany budynek bezpośrednio przy tej granicy, c) budynek nie będzie przylegał do granicy więcej niż jedną ścianą. Przepis art. 6 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. Nr 80, poz. 717 ze zmianami), zapewnia każdemu, kto ma tytuł prawny do gruntu, prawo swobodnego jego zagospodarowania, które może być ograniczone tylko przez ustawę i chroniony prawem interes publiczny oraz osób trzecich. Ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego kształtują wraz z innymi przepisami prawa, sposób wykonywania prawa własności nieruchomości. Uprawnienie właściciela do swobodnego zagospodarowania nieruchomości może być ograniczone ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego jako prawa miejscowego, jeśli wynikają wprost z tego planu. Problem takich ograniczeń zatem sprowadza się do ustalenia treści postanowień planu. W sprawie tej inwestor zlokalizował projektowany budynek mieszkalny na działce nr [...], której szerokość wynosi 10m, w granicy z działką nr [...] będącą własnością A. C., nanosząc bez wiedzy właściciela nieruchomości, na projekcie zagospodarowania, budynek mogący potencjalnie powstać na tej działce i lokalizując go w granicy działki. Zdaniem organu takie działanie inwestora nie może być uznane za "równoczesne zlokalizowanie budynku przy tej granicy". Odpowiadając na zarzuty odwołania organ II instancji wskazał, że ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego mogą zawierać przepisy techniczno-budowlane, komplementarne (wzajemnie uzupełniające się) w stosunku do przepisów zawartych w rozporządzeniach wykonawczych do Prawa budowlanego. Ponieważ miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego jest aktem prawa miejscowego, to do wykładni planu należało stosować metody właściwe dla wykładni aktów normatywnych, co powoduje, że zapisy szczegółowe obowiązującego planu, mają znaczenie pierwszorzędne i to one winny decydować o pozwoleniu na budowę. W omawianej sprawie, ze względu na niezgodność lokalizacji projektowanego budynku mieszkalnego z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, organ nie miał podstaw do wydania decyzji udzielającej pozwolenia na budowę wnioskowanej inwestycji. K. U. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Wojewody [...] z dnia [...].03.2011r. domagając się jej uchylenia. W uzasadnieniu skargi wskazała, że powoływany miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego dopuszcza usytuowanie budynków przy granicy działki. Wymogi planu zostały przez nią spełnione, gdyż jej działka nr [...] jest działką wąską o szerokości 10m. Na działce sąsiedniej nr [...] na wysokości projektowanego budynku mieszkalnego, równocześnie zlokalizowany został budynek, który może być realizowany w okresie późniejszym, jej budynek przylegał będzie do granicy jedną ścianą. W zapisach planu brak jest wymagań które były podstawą do odmowy wydania pozwolenia na budowę. Wymóg aby na działce sąsiedniej istniał lub był równocześnie zlokalizowany budynek bezpośrednio przy tej granicy, nie obliguje do jednoczesnego wystąpienia o pozwolenie na budowę budynku na działce sąsiedniej, lecz stanowi tylko o możliwość lokalizacji budynku na działce sąsiedniej. Realizacji budynku przez właściciela działki sąsiedniej jest jego wyborem, a plan zagospodarowania nie obliguje sąsiada do budowy we wskazanym miejscu, przewidując tylko możliwość takiej lokalizacji. Skarżąca podniosła kwestię braku zawiadomienia przez organ I instancji właściciela działki sąsiedniej i naruszenia tym samym zasad wynikających z art. 7, 10 i 77 kodeksu postępowania administracyjnego. Jednocześnie inwestorka wskazała, że właścicielka działki sąsiedniej została przez nią poinformowana o przedmiotowej sprawie. Sąsiadka wyraziła zgodę (z dnia 4.01.2011r. - załączona do skargi ) na usytuowanie budynku przy granicy jej działki, jak również zadeklarowała, że w przyszłości będzie chciała dobudować tam swój budynek. Skarżąca zarzuciła także, iż organ odwoławczy bardzo ogólnikowo rozpatrzył odwołanie, nie ustosunkował się do jej wyjaśnień i błędnie zinterpretował przedstawiony projekt zagospodarowania jak również zapisy planu zagospodarowania przestrzennego miasta M. Podniosła, że obowiązujące warunki techniczne dopuszczają lokalizację budynków przy granicy działki bez zgody sąsiada, w przypadku gdy działka inwestycyjna jest działką wąską do szerokości do 16m. W przedmiotowej sprawie działka ma jedynie 10m szerokości, w związku z czym brak było podstaw do odmowy wydania pozwolenia na budowę. Wojewoda [...] w odpowiedzi na skargę wnosił o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do dyspozycji art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej jedynie pod względem zgodności z prawem, a więc prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni. Uwzględnienie skargi następuje w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych wad w prowadzonym postępowaniu (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm. – zwanej dalej p.p.s.a.). Skargę należało uwzględnić. Organy architektoniczno-budowlane odmówiły skarżącej wydania pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego usytuowanego bezpośrednio przy granicy z działką sąsiednią, powołując się na sprzeczność takiej lokalizacji z obowiązującym na terenie Gminy M., miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, zatwierdzonym Uchwałą Rady Miejskiej w M. Nr [...] z dnia [...] września 2005 r. ogłoszoną w Dzienniku Urzędowym Województwa [...] Nr [...], poz. [...]. Dlatego kwestią podstawową w tej sprawie była ocena czy zamiar inwestycyjny skarżącej sprzeczny jest ze wskazanym wyżej planem. Nie budzi wątpliwości, że powoływany miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, dopuszcza usytuowanie budynków mieszkalnych przy granicy działki. W pkt. 3 ppkt 1b planu jest zapis, "na działkach, których szerokość terenu pod zabudowę jest mniejsza niż 12,00m dopuszcza się aby budynek był usytuowany ścianą zewnętrzną bez otworów bezpośrednio przy granicy działki budowlanej, przy równoczesnym spełnieniu następujących warunków: a) długość tej ściany nie będzie większa niż. 12m, b) na działce sąsiedniej istnieje lub będzie równocześnie zlokalizowany budynek bezpośrednio przy tej granicy, c) budynek nie będzie przylegał do granicy więcej niż jedną ścianą. Przedmiotowa inwestycja spełnia powyższe wymogi w zakresie: szerokości działki nr [...], która wynosi 10m oraz tego, że projektowany budynek przylegać miał do granicy jedną ścianą. Sporne było natomiast, czy spełniony został wymóg, aby na działce sąsiedniej (nr [...]) na wysokości projektowanego budynku mieszkalnego, równocześnie zlokalizowany był budynek bezpośrednio przy tej granicy. Niewątpliwie w dacie złożenia przez K. U. wniosku o pozwolenie na budowę, na działce nr [...], nie istniał budynek bezpośrednio przy granicy, dlatego w ocenie organu, zapis planu należało rozumieć jako wymóg złożenia przez właściciela działki nr [...], co najmniej wniosku o wydanie pozwolenia na budowę tak zlokalizowanego budynku. Zdaniem Sądu, w niniejszej sprawie językowa wykładnia zapisów obowiązującego planu miejscowego zagospodarowania przestrzennego miasta M., jakkolwiek stosowana jako podstawowa, stała się niewystarczająca. Należało bowiem pamiętać, iż plan uchwalony został w roku 2005, kiedy przepisy techniczne przewidujące możliwość wybudowania budynku mieszkalnego bezpośrednio w granicy z działką sąsiednią miały inne brzmienie, niż obecnie. Trzeba było zatem sięgnąć do innych metod wykładni, w tym do wykładni systemowej i celowościowej. Zmieniający się system prawa budowlanego, w tym zwłaszcza określenie technicznych warunków realizacji budynku mieszkalnego na wąskiej działce, spowodowało konieczność wykładni dynamicznej, adekwatnej do całego systemu przepisów budowlanych jakie istnieją w dacie orzekanie przez organy. Gdyby bowiem uwzględnić brzmienie obecnie obowiązującego przepisu § 12 ust. 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie ( Dz. U. z 2002 r., Nr 75, poz. 690 ze zm. ), który stanowi , że w zabudowie jednorodzinnej, uwzględniając przepisy odrębne oraz zawarte w § 13, 60 i 271-273, dopuszcza się sytuowanie budynku ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych bezpośrednio przy granicy z sąsiednią działką budowlaną lub w odległości mniejszej niż określona w ust. 1 pkt 2, lecz nie mniejszej niż 1,5 m, na działce budowlanej o szerokości mniejszej niż 16 m, to okazałoby się, że stosowanie językowej wykładni przepisów obowiązującego planu miejscowego miasta M. doprowadzi do naruszenia zasad sprawiedliwości i równości wobec prawa. Kiedy zabudowie podlegałaby działka o szerokości 13 metrów (zatem szersza niż działka skarżącej), to nie miałby zastosowania przepis planu miejscowego, dający możliwość usytuowania budynków w granicy, bowiem ogranicza on taką zabudowę do działek o szerokości do 12 metrów. Jednocześnie właściciel działki o szerokości 13 m, mógłby uzyskać pozwolenie na budowę w granicy, z powołaniem się na aktualnie obowiązujący przepis § 12 ust. 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie ( skoro działka ma mniej niż 16 metrów). Przy takiej interpretacji zapisów planu, doszłoby do nierówności względem prawa polegającej na tym, że w określonych warunkach, właściciel mający działkę o szerokości w przedziale od 12 do 16 metrów, mogłyby uzyskać pozwolenie budowlane na budowę w granicy na zasadach ogólnych, a skarżąca jak właścicielka działki o szerokości jedynie 10 metrów, pozwolenia budowlanego nie mogłaby otrzymać albowiem dotyczyłyby ją zasady wynikające z planu miejscowego. W ocenie sądu, biorąc pod uwagę okoliczności sprawy, zapis planu, aby na działce sąsiedniej "był równocześnie zlokalizowany budynek bezpośrednio przy tej granicy" nie może być rozumiany jako obligujący sąsiada, co najmniej do jednoczesnego wystąpienia o pozwolenie na budowę, lecz jako odnoszący się do potencjalnej możliwości lokalizacji budynku na działce sąsiedniej w granicy. Oczywiście właściciel działki sąsiedniej nie jest zobligowany wskazaniem inwestora, chodzi tylko o potencjalną możliwość takiej lokalizacji. Wprawdzie organ II instancji przytoczył przepis art. 6 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. Nr 80, poz. 717 ze zmianami), zapewniający każdemu, kto ma tytuł prawny do gruntu, prawo swobodnego jego zagospodarowania, które może być ograniczone tylko przez ustawę i chroniony prawem interes publiczny oraz osób trzecich, jednak nie wyprowadził z niego prawidłowych konstatacji. Oczywiście uprawnienie właściciela do swobodnego zagospodarowania nieruchomości może być ograniczone ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego jako prawa miejscowego, przy czym w tej sprawie pamiętać należy, że zapisy planu w momencie jego uchwalania wychodziły naprzeciw możliwości realizacji uprawnień właścicielskich, o których mowa w art. 6 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Aktualnie zmiana przepisu § 12 ust. 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie powoduje, że oparcie się jedynie na językowej wykładni zapisów planu, powodowałaby sprzeczność a nie komplementarność regulacji w stosunku do przepisów zawartych w rozporządzeniu wykonawczym z 12 kwietnia 2002r. Trzeba pamiętać o tym, iż każde ograniczenie prawa własności, w tym także uzasadnione ochroną praw osób trzecich, jest rozwiązaniem wyjątkowym. Wątpliwości interpretacyjne dotyczące zakresu tego ograniczenia należy wykładać na korzyść zasady swobody zagospodarowania terenu. Należy również stwierdzić, że słuszny był zarzut skarżącej dotyczący naruszenia przepisów art. 7, 10 i 77 kodeksu postępowania administracyjnego, poprzez brak zawiadomienia właścicielki działki sąsiedniej o wniosku inwestorki, który dotyczył usytuowania budynku mieszkalnego w granicy działki. Fakt, że właścicielka działki sąsiedniej została poinformowana o przedmiotowej sprawie przez skarżącą, wadliwości postępowania organu nie konwaliduje. Przy ponownym rozpoznaniu wniosku skarżącej o wydanie pozwolenia budowlanego, organ przeprowadzi postępowanie, uwzględniając wskazania i wykładnię przepisów przedstawioną wyżej przez Sąd oraz przy udziale prawidłowo ustalonych stron postępowania. W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł jak w sentencji wyroku na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c, art. 152 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.