VII SA/Wa 1130/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Ostrowska po rozpoznaniu w dniu 9 sierpnia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. W. na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lutego 2016 r., znak [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności postanowienia postanawia odrzucić wniosek o przywrócenia terminu do wniesienia skargi Postanowieniem z dnia [...] lutego 2016 r. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego utrzymał w mocy postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowalnego z dnia [...] grudnia 2015 r. nr [...] odmawiające stwierdzenia nieważności postanowienia Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] lutego 2015 r. nr [...] nakładające na M. W. grzywnę w celu przymuszenia. Powyższe postanowienie zostało doręczone pełnomocnikowi skarżącej (radcy prawnemu) w dniu 9 marca 2016 r. Odbiór przesyłki pełnomocnik potwierdził własnoręcznym podpisem (zpo w aktach administracyjnych). Wskazać jednocześnie należy, że postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego zawierało prawidłowe pouczenie o terminie i trybie zaskarżenia postanowienia. W dniu 2 kwietnia 2016 r. (data stempla pocztowego) pełnomocnik profesjonalny strony skarżącej wniósł bezpośrednio do Sądu skargę na ww. decyzję. Skarga wpłynęła do WSA w Warszawie 6 kwietnia 2016r., a Sąd przekazał skargę do organu w dniu 13 kwietnia 2016 r. pod sygnaturą VII KO/Wa 87/16, informując o tym fakcie pełnomocnika skarżącej. Pełnomocnik skarżącej odebrał osobiście w dniu 19 kwietnia 2016 r. pismo Sądu informujące o przekazaniu skargi do organu. W dniu 16 maja 2016 r. do Sądu wpłynęła przekazana przez organ skarga M. W. wraz z udzieloną na nią odpowiedzią, w której organ wniósł o odrzucenie skargi z uwagi na przekroczenie terminu do jej wniesienia. Zarządzeniem z dnia 19 maja 2016 r. Sąd wezwał pełnomocnika skarżącej do uzupełnienia braków skargi poprzez nadesłanie stosownego pełnomocnictwa do reprezentowania strony skarżącej oraz doręczył pełnomocnikowi odpis odpowiedzi na skargę. Powyższą korespondencję pełnomocnik skarżącej odebrał w dniu 6 czerwca 2016 r. (zpo k. 8 akt sądowych). W dniu 9 czerwca 2016 r. pełnomocnik skarżącej nadesłał żądane pełnomocnictwo, natomiast w dniu 15 czerwca 2016 r. złożył pismo, w którym wniósł o stwierdzenie, że "skarga moja z dnia 31 marca 2016 r. wysłana na poczcie w dniu 2 kwietnia 2016 r. złożona została w sposób prawidłowy i otrzymała dalszy bieg w postępowaniu sądowy". W piśmie tym pełnomocnik wyjaśnił, że zaskarżone postanowienie otrzymał w dniu 9 marca 2016 r. i na tej podstawie w dniu 31 marca 2016 r. napisał skargę do WSA w Warszawie zaznaczając w niej, że skarga ma trafić do Sądu, ale za pośrednictwem GINB. Skarga została wysłana na poczcie w dniu 2 kwietnia 2016 r. czyli w 23 dniu od otrzymania. Pełnomocnik oświadczył, że dopiero teraz (w dniu 6 czerwca 2016 r.) dowiedział się, że jego skarga trafiła do Sądu zamiast do organu tj. GINB. Jednocześnie pełnomocnik wskazał, że w marcu 2016 r. minęło mu 51 lat wykonywania zawodu radcy prawnego i nigdy nie zdarzył mu się taki przypadek. Podniósł, że przez tydzień po Wielkanocy został bez pomocy swojej aplikantki i sam musiał wysłać korespondencję, a nie czuł się dobrze, bo przechodził grypę. W związku z treścią pisma, zarządzeniem z dnia 1 lipca 2016 r. wezwano pełnomocnika skarżącej do wskazania, czy ww. pismo stanowi wniosek formalny, a jeśli tak to jaki i w jakim trybie złożony. Na udzielenie odpowiedzi zakreślono pełnomocnikowi termin 7 dni. W dniu 14 lipca 2016 r. pełnomocnik skarżącej złożył pismo, w którym wskazał "wnoszę formalny wniosek w trybie art. 49 § 1 p.p.s.a. o konwalidowanie mojego błędnego zaadresowania koperty pocztowej w związku z art. 86 § 1 p.p.s.a.". Wobec powyższego pismo nadane przez pełnomocnika skarżącej w dniu 15 czerwca 2016 r. potraktowane zostało jako wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Przywrócenie terminu jest instytucją procesową mającą na celu ochronę jednostki przed negatywnymi skutkami uchybienia terminu do dokonania czynności w postępowaniu sądowym. Zgodnie z art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. W art. 87 p.p.s.a. wskazano przesłanki do przywrócenia terminu dla czynności procesowej, które łącznie musi spełnić strona wnioskująca o przywrócenie terminu. W świetle § 1 i § 2 art. 87 p.p.s.a., pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu, zaś w piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Stosownie do § 3 wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania są przedmiotem skargi. Ponadto, równocześnie z wnioskiem, strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie (art. 87 § 4 p.p.s.a.). Oznacza to, że sąd może przywrócić termin do wniesienia skargi jedynie pod warunkiem wniesienia za pośrednictwem organu wniosku o jego przywrócenie w ciągu siedmiu dni od ustania przyczyny uchybienia terminu z równoczesnym dopełnieniem czynności, dla której termin był określony oraz uprawdopodobnieniem przez wnioskodawcę braku winy w uchybieniu terminu. W okolicznościach faktycznych niniejszej sprawy istotne jest uregulowanie przepisu art. 88 p.p.s.a., gdzie ustawodawca jasno wskazał, że spóźniony lub z mocy ustawy niedopuszczalny wniosek o przywrócenie terminu sąd odrzuci na posiedzeniu niejawnym. Wniosek o przywrócenie terminu jest spóźniony, jeżeli został wniesiony po upływie terminu określonego w art. 87 § 1 p.p.s.a., to jest po upływie siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminowi. Wniosek strony skarżącej uznać należy za spóźniony, bowiem jego wniesienie nastąpiło z naruszeniem ustawowego terminu, określonego w omawianym art. 87 § 1 p.p.s.a. Wskazać należy, że pełnomocnikowi skarżącej przesłano do wiadomości pismo Sądu, w którym Sąd poinformował o przekazaniu skargi do organu celem udzielenia na nią odpowiedzi. Już z pisma tego pełnomocnik profesjonalny strony skarżącej mógł wywnioskować, że skoro skarga została złożona do Sądu z uchybieniem trybu, to data pisma Sądu może wskazywać na dzień, kiedy Sąd przekaz skargę do organu, co jest równoznaczne z datą wniesienia skargi. Niemniej jednak nawet, gdyby ustanie przyczyn uchybienia terminowi do wniesienia skargi liczyć od daty, kiedy pełnomocnik otrzymał odpowiedź organu na skargę, to wskazać należy, że pełnomocnik skarżącej pokwitował odbiór odpowiedzi na skargę w dniu 6 czerwca 2016 r. a dopiero w dniu 15 czerwca 2016 r. (czyli 9 dnia) wystąpił z wnioskiem o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. W związku z powyższym wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi został wniesiony z uchybieniem siedmiodniowego terminu wskazanego w art. 87 § 1 p.p.s.a., zatem jako spóźniony podlega odrzuceniu. Z powyższych względów, Sąd na podstawie art. 88 p.p.s.a. orzekł jak w postanowieniu.