VII SA/Wa 1130/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Włodzimierz Kowalczyk (spr.), , , po rozpoznaniu w dniu 1 grudnia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprzeciwu Stowarzyszenia [ ] od zarządzenia starszego referendarza sądowego z dnia 20 września 2017 r. pozostawiającego bez rozpoznania wniosek Stowarzyszenia [....] o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi R. K., Fundacji [...], Stowarzyszenia [....], Stowarzyszenia [ ], Stowarzyszenia [ ] na decyzję Ministra Infrastruktury i Budownictwa z dnia [....] marca 2017 r. znak: [....] w sprawie zezwolenia na realizację inwestycji drogowej postanawia: utrzymać w mocy zaskarżone zarządzenie. Stowarzyszenie [.....] zwróciło się o zwolnienie skarżącego Stowarzyszenia od obowiązku ponoszenia kosztów sądowych i ustanowienie pełnomocnika z urzędu. Wniosek ten nie został złożony na urzędowym formularzu PPPr. Pismem z dnia [....] sierpnia 2017 r., wykonując zarządzenie starszego referendarza sądowego z tego samego dnia, ww. stowarzyszenie zostało zobowiązane do złożenia wniosku o przyznanie prawa pomocy na urzędowym formularzu PPPr. Pouczono ww. Stowarzyszenie, że każdy z podmiotów powinien złożyć osobny wniosek na osobnym formularzu PPPr, który zawierałby dane tylko i wyłącznie jednego podmiotu. Zbiorcze złożenie wniosku na jednym formularzu przez kilku skarżących podmiotów uniemożliwia rozpoznanie wniosku, gdyż nie przedstawia danych konkretnego podmiotu (karta 38 akt sądowych). Ww. pismo wnioskujące Stowarzyszenie odebrało w dniu 17 sierpnia 2017 r. W wyznaczonym terminie nadesłano formularz PPPr z dnia [....] sierpnia 2017 r. przedstawiający sytuację materialną czterech stowarzyszeń, tj: [.....] (karta 58 akt sądowych sprawy). Mając na uwadze powyższe, zarządzeniem z dnia 20 września 2017 r. starszy referendarz sądowy zarządził wniosek złożony przez Stowarzyszenie [.....] o przyznanie prawa pomocy pozostawić bez rozpoznania z uwagi na nienadesłanie wniosku na urzędowym formularzu PPPr w wyznaczonym terminie (art. 257 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). Odpis zarządzenia został doręczony ww. Stowarzyszeniu w dniu 3 października 2017 r. W sprzeciwie (pismo z dnia [....] października 2017 r. – karta 89) od zarządzenia z dnia 20 września 2017 r. skarżące Stowarzyszenie wniosło o przyznanie prawa pomocy w żądanym zakresie. Ww. Stowarzyszenie ponownie nadesłało formularz PPPr z dnia 3 października 2017 r. przedstawiający sytuację materialną stowarzyszeń: [....]. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 260 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369) – zwanej dalej p.p.s.a., w brzmieniu obowiązującym po dniu 15 sierpnia 2015 r., rozpoznając sprzeciw od postanowienia o odmowie przyznania prawa pomocy, sąd wydaje postanowienie, w którym zaskarżone zarządzenie lub postanowienie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy. Wniesienie sprzeciwu wstrzymuje wykonalność zarządzenia lub postanowienia, a sąd orzeka jako sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu (art. 260 § 2 p.p.s.a.). Na podstawie art. 257 p.p.s.a. wniosek o przyznanie prawa pomocy, który nie został złożony na urzędowym formularzu lub którego braków strona nie uzupełniła w zakreślonym terminie, pozostawia się bez rozpoznania. Z akt sprawy wynika, że prawidłowo skarżące Stowarzyszenie, w wykonaniu zarządzenia z dnia 3 sierpnia 2017 r., zostało wezwane do złożenia wniosku o przyznanie prawa pomocy na urzędowym formularzu PPPr, w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, pod rygorem pozostawienia tego wniosku bez rozpoznania. Pouczono ww. Stowarzyszenie, że każdy z podmiotów powinien złożyć osobny wniosek na osobnym formularzu PPPr, który zawierałby dane tylko i wyłącznie jednego podmiotu. Zbiorcze złożenie wniosku na jednym formularzu przez kilku skarżących podmiotów uniemożliwia rozpoznanie wniosku, gdyż nie przedstawia danych konkretnego podmiotu (karta 38 akt sądowych). Ww. pismo wnioskujące Stowarzyszenie odebrało w dniu 17 sierpnia 2017 r. W rozpoznawanej sprawie nie ulega wątpliwości, że pomimo prawidłowego wezwania w wyznaczonym terminie skarżące Stowarzyszenie nie wykonało wezwania i nie nadesłało formularza PPPr. Zauważyć należy, że wprawdzie w wyznaczonym terminie nadesłano formularz PPPr z dnia [....] sierpnia 2017 r. ale na ww. formularzu ponownie przedstawiono sytuację materialną czterech stowarzyszeń, tj: [....] (karta 58 akt sądowych sprawy). Mając na uwadze powyższe Sąd stwierdza, że zbiorcze złożenie wniosku na jednym formularzu przez kilku skarżących podmiotów uniemożliwia rozpoznanie wniosku, gdyż nie przedstawia danych konkretnego podmiotu. Jednocześnie Sądu wskazuje, że skarżące Stowarzyszenie nadesłało formularz PPPr z dnia [....] października 2017 r. na nieobowiązującym druku. Dotychczasowe rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie określenia wzoru i sposobu udostępnienia urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy w postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz sposobu dokumentowania stanu majątkowego, dochodów lub stanu rodzinnego wnioskodawcy (Dz. U. z 2003 r. Nr 227 poz. 2245) wraz z załącznikami w postaci wzoru urzędowego formularza PPF oraz PPPr utraciło moc obowiązująca z dniem 15 sierpnia 2015 r. na podstawie ustawy z dnia 9 kwietnia 2015 r. o zmianie ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2015 r. poz. 658). Z uwagi na powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 260 § 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, postanowił, jak w sentencji.