VII SA/Wa 1130/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Bogusław Cieśla, Sędziowie: sędzia WSA Izabela Ostrowska, asesor WSA Michał Podsiadło (spr.), , Protokolant: ref. Tomasz Bilewski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 lipca 2024 r. sprawy ze skargi L. Sp. z o. o. z siedzibą w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia 14 lutego 2024 r. znak: KOC/5607/Ar/23 w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy oddala skargę 1. Zaskarżoną decyzją z 14 lutego 2024 r. znak: KOC/5607/Ar/23, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Warszawie utrzymało w mocy decyzję Zarządu Dzielnicy Ś. m.st. Warszawy z [...] maja 2022 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy. 2. Rozstrzygnięcie to wydano w następujących okolicznościach. 2.1. Po rozpoznaniu wniosku S. Sp. z o.o. z siedzibą w P. (dalej: inwestora) Zarząd Dzielnicy [...] m.st. Warszawy (dalej: Zarząd Dzielnicy, organ I instancji), decyzją z [...] maja 2022 r. nr [...], wydaną na podstawie art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2021 r. poz. 735, ze zm.; dalej: k.p.a.) oraz art. 59 ust. 1, art. 60 i art. 61 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2022 r. poz. 503; dalej: u.p.z.p.), ustalił warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku wielorodzinnego z usługami w parterze oraz dwukondygnacyjnym garażem podziemnym, o wskaźniku wielkości powierzchni zabudowy do powierzchni terenu inwestycji: 0,60 i 7 kondygnacjach zlokalizowanej na działce nr [...] w obrębie [...], przy ul. [...] w Dzielnicy [...] w Warszawie. 2.2. Po rozpoznaniu odwołania wniesionego przez L. sp. z o.o. z siedzibą w Warszawie (dalej: strona skarżąca), Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Warszawie (dalej: SKO, organ odwoławczy, Kolegium) decyzją z 24 sierpnia 2022 r. znak KOC/4764/Ar/22 utrzymało w mocy ww. decyzję organu I instancji. Następnie na skutek skargi strony skarżącej, prawomocnym wyrokiem z 10 maja 2023 r. sygn. akt VII SA/Wa 2324/22, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił ww. decyzję Kolegium. Sąd stwierdził, że sprawa nie została należycie rozpatrzona przez organ odwoławczy, a to pozostaje w sprzeczności z dyspozycją art. 7, art. 77 § 1, art. 15, art. 11 oraz art. 107 § 3 k.p.a. Zdaniem Sądu, uzasadnienie decyzji nie spełnia wymogów ustawy w zakresie oceny prawidłowości sporządzenia analizy urbanistycznej, prawidłowości dokonanych na jej podstawie ustaleń okoliczności faktycznych sprawy dotyczących, m.in. wyznaczonych linii zabudowy, wskaźnika powierzchni zabudowy, szerokości elewacji frontowej na tym terenie. Organ odwoławczy nie wypowiedział się również co do prawidłowości przeprowadzonego postępowania przez organ I instancji i dokonanych uzgodnień. Sąd wskazał, że rozpoznając sprawę ponownie, organ odwoławczy powinien rozpatrzeć wniesione odwołanie, odnieść się do podnoszonych przez spółkę zarzutów dotyczących m.in. prawidłowości sporządzenia analizy urbanistycznej i ustalenia wskaźników zabudowy na jej podstawie i przedstawić w tym zakresie własne oceny i rozważania. 2.3. Po ponownym rozpoznaniu sprawy, Kolegium wydało zaskarżoną decyzję z 14 lutego 2024 r. znak: KOC/5607/Ar/23, na mocy której utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. 2.3.1. W uzasadnieniu tej decyzji, SKO stwierdziło, że obszar analizowany został wyznaczony w sposób zgodny z § 3 ust. 2 rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1588 z późn. zm.; dalej: r.n.z.) na odległość nie mniejszą niż 180,9 m, z uwagi na to, że szerokość frontu przedmiotowej działki z którego odbywa się główne wejście wynosi 60,3 m. W związku z tym, w celu przeprowadzenia analizy wokół terenu objętego wnioskiem wyznaczono granicę obszaru analizowanego przyjmując minimalny dopuszczalny promień równy 180,9 m, w każdą stronę od wszystkich granic działki, co w rozpoznawanej sprawie jest prawidłowe, ponieważ obejmuje obszar stanowiący urbanistyczną całość pozwalający na ustalenie czy planowana inwestycja spełnia warunki z art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. Kolegium podało, że przeprowadzona analiza spełnia wymagania wskazane w ww. rozporządzeniu, a wydana na jej podstawie decyzja zasadnie wskazuje na możliwość ustalenia warunków zabudowy dla planowanej inwestycji. Z analizy tej wynika, że działki sąsiednie, dostępne z tej samej drogi publicznej, zagospodarowane są w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących planowanej inwestycji, zarówno w zakresie kontynuacji funkcji, jak i cech, parametrów zabudowy oraz zagospodarowania terenu. Zauważono, że teren inwestycji położony w ścisłym centrum miasta usytuowany jest w obszarze o funkcji mieszkalnej wielorodzinnej i usługowej: biurowej, zamieszkania zbiorowego, kultury, oświaty, służby zdrowia, administracji publicznej, kultu religijnego, opieki społecznej, handlowej, gastronomicznej i magazynowej. Planowana inwestycja to budowa budynku mieszkalnego wielorodzinnego z usługami w parterze, garażem podziemnym i zagospodarowaniem terenu, a wiec pod względem rodzaju i funkcji zabudowy, stanowi kontynuację i uzupełnienie istniejących funkcji. 2.3.2. Zdaniem Kolegium, organ I instancji prawidłowo ustalił parametry spornej inwestycji. W ocenie tego organu, nadmiernie rygorystyczny zdaje się być oczekiwanie, aby poszczególne parametry nowej zabudowy były zawsze określane jedną konkretną wielkością (liczbą). Decyzja o warunkach zabudowy ma charakter ogólny i wstępny i nie upoważnia do podjęcia i realizacji inwestycji, lecz stanowi podstawę do ubiegania się o pozwolenie na budowę. Dopiero w następnym etapie procesu inwestycyjnego organ architektoniczno-budowlany ustala szczegóły techniczne dotyczące planowanej inwestycji i ocenia, czy w świetle przepisów prawa budowlanego możliwe jest udzielenie pozwolenia na realizację zamierzonej inwestycji. Dlatego ustalając parametry dla planowanej inwestycji należy dać inwestorowi możliwość pewnego manewru do ostatecznego określenia planowanego obiektu dopiero w projekcie budowlanym. SKO w szczególności podniosło, że prawidłowo została ustalona linia zabudowy W opinii Kolegium w sytuacji gdy działka na której planowana jest inwestycja znajduje się przy skrzyżowaniu dróg publicznych, dopuszczalne jest ustalenie linii zabudowy zarówno od jednej jak i drugiej drogi publicznej. Zauważyć należy, że linię zabudowy wyznacza się od drogi publicznej, wobec tego skoro działka położona jest przy dwóch drogach publicznych linię zabudowy należy wyznaczyć zarówno od jednej jak i drugiej drogi. Obowiązująca linia zabudowy została ustalona – od strony ul. Z. – jako przedłużenie wycofanej linii zabudowy budynku na sąsiedniej działce nr ew. [...] ( ul. Z.), od strony ul. D. – w linii rozgraniczającej ulicy. Istniejące linie zabudowy pierzei ul. Z. tworzą: - na zachód elewacje budynków przy ul. T. i ul. Z. – wycofana od linii rozgraniczającej ulicy o około 4 m, na wschód – elewacja budynku ul. Z., zlokalizowana w linii rozgraniczającej ulicy. Odnosząc się do zarzutów strony skarżącej, SKO wyjaśniło, że niski budynek zlokalizowany przy ul. D. mimo, iż posiada wycofaną od linii rozgraniczającej ul. D. elewację szczytową nie powinien być brany pod uwagę przy wyznaczaniu linii zabudowy gdyż z punktu widzenia zachowania ładu przestrzennego stanowi zabudowę o niskim standardzie przestrzennym przeznaczoną do przekształceń uzupełniających narożną pierzeję ulic D. i D. Powyższe odniesiono również do wąskiej elewacji szczytowej oficyny budynku przy ul. Z. SKO dodało, że projektowany budynek nie musi być usytuowany idealnie na linii zabudowy – nie może jedynie jej przekraczać. W związku z tym ustalona linia zabudowy umożliwia uzyskanie odstępstwa o którym mowa w art 43 ust. 2 ustawy o drogach publicznych. W przypadku braku uzyskania odstępstwa budynek będzie mógł być usytuowany w odległości zgodnej z przedmiotowym przepisem. Podkreślić należy, że konkretne usytuowanie budynku określa się na etapie uzyskiwania pozwolenia na budowę a nie warunków zabudowy. 2.3.3. W dalszej kolejności Kolegium podało, że wskaźniki powierzchni zabudowy do powierzchni działek gruntu w obszarze analizowanym kształtują się od 0,16 do 1, przy czym w części opisowej analizy terenu szczegółowo wskazano wskaźniki zabudowy dla konkretnych nieruchomości z uwzględnieniem znajdującej się na nich zabudowy. Organ I instancji ustalił wskaźnik dla ww. działki, będącej przedmiotem zainwestowania, w wysokości od 0,60 do 0,68 jako nawiązującego do średniego wskaźnika w obszarze analizowanym. Średni wskaźnik w obszarze analizowanym wynosi 0,68. W ocenie Kolegium, powyższe ustalenie odpowiada § 5 ust. 1 i 2 r.n.z. Odnosząc się do twierdzeń strony skarżącej, SKO wyjaśniło, że zgodnie z zasadami sporządzania analizy urbanistyczno-architektonicznej, wszystkie działki znajdujące się w granicach obszaru analizowanego powinny być brane pod uwagę przy sporządzaniu analizy urbanistyczno-architektonicznej dla określenia charakteru terenu i sposobu jego zagospodarowania, jednak tylko działki zabudowane budynkami są brane pod uwagę do określania powierzchni zabudowy, wskaźników nowej zabudowy – szerokości, wysokości, geometrii dachu. Brak jest jakichkolwiek przepisów upoważniających organ do obliczania wskaźnika zabudowy jednostki referencyjnej znajdującej się w obszarze analizowanym jako udział zabudowy w odniesieniu do łącznej powierzchni jednolitego terenu funkcjonalnego jednego obiektu. SKO podkreśliło, że ustalony przedział wskaźnika powierzchni zabudowy jest zbliżony do istotnej części wskaźników w obszarze analizowanym i nie przekracza średniej. 2.3.4. W ocenie SKO, szerokość elewacji frontowej została ustalona zgodnie z § 6 ust. r.n.z. Średnia szerokość elewacji frontowej w obszarze analizowanym wynosi 37,9 m. Szerokość elewacji frontowej waha się od 8 do 130 m. Organ I instancji ustalił ten wskaźnik na 53 m z tolerancją 20%. Ustalenie to uznano za prawidłowe, gdyż mieści się w wartościach szerokości elewacji frontowej występującej w obszarze analizowanym oraz z uwagi na fakt, że budynek ma stanowić uzupełnienie pierzei ul. D., a zbyt krótka elewacja nie pozwoli na spełnienie tego warunku. Poza tym, w ocenie SKO prawidłowe było ustalenie przez Zarząd Dzielnicy wysokości górnej elewacji frontowej projektowanego budynku jako wysokości nawiązującej do wysokości budynków znajdujących się w bezpośrednim sąsiedztwie – doszło do tego bez naruszenia § 7 r.n.z. Następnie wskazano, że w analizowanym obszarze budynki posiadają zróżnicowane dachy. Zdaniem Kolegium, w związku z powyższym dopuszczalne jest zaakceptowanie dla planowanej inwestycji dachu parametrach wskazanych w decyzji organu I instancji, tj. dachu płaskiego. 2.3.5. SKO podało, że planowana inwestycja, jak wynika z przeprowadzonej analizy, ma dostęp do drogi publicznej. Teren inwestycji znajduje się w zasięgu istniejącej sieci infrastruktury technicznej, a tym samym została wypełniona przesłanka z art. 61 ust. 1 pkt 3 u.p.z.p. Teren inwestycji nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych na cele nierolnicze, a decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi. Podkreślono, ż organ I instancji uzyskał dla przedmiotowej inwestycji wszelkie, wymagane prawem opinie i uzgodnienia. Dlatego też wobec spełnienia warunków określonych w art. 61 ust. 1 u.p.z.p. należało ustalić warunki zabudowy dla planowanej inwestycji. 3. Pismem z 28 marca 2024 r. L. sp. z o.o. z siedzibą w Warszawie skierowała do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na ww. decyzję SKO, wnosząc o jej uchylenie w całości oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania. Zarzuciła wydanie tej decyzji z naruszeniem: 1) art. 153 p.p.s.a. poprzez niezastosowanie się do oceny prawnej i wskazań wyrażonych przez WSA w wyroku z 10 maja 2023 r. o sygnaturze VII SA/Wa 2324/22, a w szczególności do wskazania Sądu o konieczności odniesienia się do zarzutów dotyczących m.in. prawidłowości sporządzenia analizy urbanistyczno- architektonicznej i ustaleń wskaźników zabudowy i przedstawienia w tym zakresie własnych ocen i rozważań, 2) art. 107 § 3 k.p.a. oraz art. 11 k.p.a. polegające na tym, że SKO nie rozważyło i nie odniosło się należycie w uzasadnieniu zaskarżonej Decyzji do zarzutów podniesionych przez Skarżącego, w szczególności do: – zarzutu dotyczącego twierdzenia, że przebieg linii zabudowy dla Inwestycji od strony ul. D. został wyznaczony w oparciu o założenie, że stanowi ona kontynuację linii zabudowy budynku przy ul. D. oraz budynku przy ul. D., podczas gdy tak nie jest, – zarzutu dotyczącego braku dostatecznego uzasadnienia przez organ przyjęcia wskaźnika powierzchni zabudowy do powierzchni działki od 0,60 do 0,68, podczas gdy wnioskowany wskaźnik zabudowy był określony w sposób precyzyjny, tj. 0,60, a także poprzez brak dostatecznego uzasadnienia dopuszczenia inwestycji o wskaźniku zabudowy mniejszym niż średni wskaźnik powierzchni zabudowy (wnioskowany wskaźnik jest mniejszy niż wskaźnik średni wskaźnik powierzchni zabudowy wskazany przez Organ - 0,68), – zarzutu dotyczącego przyjęcia szerokości elewacji frontowej wynoszącej 53 m z tolerancją 20%, a zatem dopuszczenie Inwestycji o elewacji frontowej wynoszącej 42,4 m, podczas gdy organ I instancji w Decyzji WZ wskazuje, że zbyt krótka elewacja nie pozwoli na uzupełnienie pierzei kwartału zawierającego wnioskowany teren, – zarzutu dotyczącego braku zwrócenia się do Zarządu Zieleni [...] w przedmiocie postępowania z drzewem (jesion), którego korona w około 1/3 części swojego obwodu znajduje się nad działką ozn. nr ewid. [...] z obrębu [...], natomiast część pochylona jest w kierunku chodnika, podczas gdy z pisma Wydziału Ochrony Środowiska dla Dzielnicy [...] z dnia 11 czerwca 2021 r. wynika, że w tej sprawie stanowisko winno zostać zajęte przez Zarząd Zieleni [...], co oznacza, że organ I instancji nie zebrał w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego, a także naruszył zasadę prawdy obiektywnej, 3) art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a. oraz art. 15 oraz art. 107 § 3 k.p.a. poprzez niepodjęcie przez SKO wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy i niezebranie — a w związku z tym i nierozpatrzenie — całości materiału dowodowego, co doprowadziło do pobieżnego i niestarannego rozpatrzenia sprawy przez ten organ, podczas gdy rolą organu odwoławczego nie jest jedynie weryfikacja (kontrola) zaskarżonej decyzji, lecz ponowne merytoryczne rozpoznanie sprawy w jej całokształcie, a więc także przeprowadzenie analizy funkcji, cech i parametrów zagospodarowania terenu oraz ocenienie wniosków z niej płynących oraz weryfikacja spełniania przesłanek, o których mowa w art. 61 ust. 1 u.p.z.p. i rozporządzenia w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego; 4) art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. i art. 138 § 2 k.p.a., polegające na tym, że SKO w Warszawie utrzymało w mocy decyzję WZ zamiast jej uchylenia i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, w sytuacji, gdy decyzja WZ została wydana z naruszeniem: – § 1, § 4 oraz § 9 r.n.z. poprzez wydanie decyzji wewnętrznie sprzecznej, tj. wyznaczenie treścią decyzji WZ obowiązującej linii zabudowy w sposób odmienny od obowiązującej linii zabudowy wyznaczonej przez organ I instancji w załączniku graficznym do decyzji WZ stanowiącym jej integralną część, jak również wydanie decyzji WZ orzekającej ponad żądanie, bowiem treść Decyzji WZ wyznacza obowiązującą linię zabudowy w sposób odmienny od linii zabudowy wnioskowanej przez Inwestora – podczas gdy materiały stanowiące załącznik do decyzji w przedmiocie warunków zabudowy jako wyznacznik dla przyszłej zabudowy nie mogą być obarczone jakimikolwiek wadami czy niejasnościami powodującymi wątpliwości co do przyjętych parametrów, a organ nie może orzekać ponad żądanie, – art. 7 k.p.a., art. 77 k.p.a., art. 80 k.p.a. oraz art. 107 § 3 k.p.a. poprzez niepodjęcie wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy i niezebranie — a w związku z tym i nierozpatrzenie — całości materiału dowodowego co doprowadziło do pobieżnego i niestarannego sporządzenia analizy urbanistycznej, – § 1, § 4 oraz § 9 ust. 1 r.n.z. poprzez wyznaczenie dla Inwestycji dwóch linii zabudowy (jednej - od strony ul. D., a drugiej - od strony ul. Z.), podczas gdy przepisy dopuszczają wyznaczenie wyłącznie jednej linii zabudowy, co znajduje potwierdzenie między innymi w kilkunastu przytoczonych w uzasadnieniu wyrokach, – § 4 ust. 4 r.n.z., art. 7 k.p.a., art. 11 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a. i art. 107 § 3 k.p.a. – poprzez wyznaczenie przebiegu linii zabudowy dla Inwestycji od strony ul. D. w oparciu o założenie, że stanowi ona kontynuację linii zabudowy budynku przy ul. D. oraz budynku przy ul. D., podczas gdy tak nie jest, – § 6 ust. 1 i 2 r.n.z. poprzez przyjęcie szerokości elewacji frontowej wynoszącej 53 m z tolerancją 20%, a zatem dopuszczenie Inwestycji o elewacji frontowej wynoszącej 42,4 m, podczas organ I instancji w decyzji WZ jednocześnie wskazuje, że zbyt krótka elewacja nie pozwoli na uzupełnienie pierzei kwartału zawierającego wnioskowany teren, – § 5 ust. 1 r.n.z. poprzez wadliwe wyznaczenie wielkości wskaźnika powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki ("wskaźnik zabudowy"), polegającym na ustaleniu średniej wielkości wskaźnika zabudowy poprzez uwzględnienie wyłącznie działek zabudowanych i pominięcie działek niezabudowanych, które pod względem funkcjonalnym są bezpośrednio powiązane z przyjętymi do obliczeń działkami zabudowanymi, jak również przez pominięcie przy obliczaniu średniej wielkości wskaźnika zabudowy następujących działek zabudowanych występujących w obszarze analizowanym: działka ewidencyjna nr [...] z obrębu [...], działka ewidencyjna nr [...] z obrębu [...], działka ewidencyjna nr [...] z obrębu [...],  – art. 11 k.p.a. oraz art. 107 § 3 k.p.a. - poprzez brak uzasadnienia przez organ przyjęcia wskaźnika wielkości powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki od 0,60, podczas gdy organ I instancji winien wyjaśnić dlaczego dopuścił odstępstwo od średniego wskaźnika powierzchni nowej zabudowy nadziemnej w stosunku do powierzchni działki dla analizowanego obszaru, który wg organu wynosi 0,68, – art. 61 ust. 1 u.p.z.p. w zw. z § 5 ust. 1 r.n.z. – poprzez wydanie decyzji WZ dla Inwestycji o wskaźniku powierzchni zabudowy w stosunku powierzchni zabudowy do powierzchni działki od 0,60 do 0,68, podczas gdy wnioskowany przez Inwestora wskaźnik zabudowy wynosi 0,60, zatem organ I instancji orzekł ponad żądanie, w sytuacji gdy był związany zakresem wniosku Inwestora, – art. 7 oraz 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 60 ust. 1 w zw. art. 53 ust. 4 u.p.z.p. poprzez brak zwrócenia się do Zarządu Zieleni [...] w przedmiocie postępowania z drzewem (jesion), którego korona w około 1/3 części swojego obwodu znajduje się nad działką ozn. nr ewid. [...] z obrębu [...], natomiast część pochylona jest w kierunku chodnika, podczas gdy z pisma Wydziału Ochrony Środowiska dla Dzielnicy [...] z dnia 11 czerwca 2021 r. wynika, że w tej sprawie stanowisko winno zostać zajęte przez Zarząd Zieleni [...], co oznacza, że Organ nie zebrał w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego, a także naruszył zasadę prawdy obiektywnej, a także iż nie dokonał wymaganego przepisami uzgodnienia, Ponadto w piśmie procesowym z 15 lipca 2024 r. strona skarżąca przedstawiła argumentację na poparcie powyższych zarzutów, jak również zgłosiła dodatkowe zarzuty naruszenia: 5) art. 61 ust. 5a u.p.z.p. poprzez przyjęcie przez organ, że front działki znajduje się od ul. D. w sytuacji, gdy wobec zmiany lokalizacji wjazdu dokonanej przez inwestora pismem z 21 marca 2022 r. (wjazd nie znajduje się już od ul. D. lecz od ul. Z., za front działki powinna być uznana ta część granicy działki budowlanej, która przylega do ul. Z., 6) art. 61 ust. 5a u.p.z.p. poprzez nieprawidłowe wyznaczenie obszaru analizowanego (w odległości nierównej trzykrotnej szerokości frontu terenu, o którym mowa w art. 52 ust. 2 pkt 1a u.p.z.p.). 7) art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a. oraz art. 15 oraz art. 107 § 3 k.p.a. poprzez niepodjęcie wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, w szczególności niewyjaśnienie powodu, dla którego SKO uznało, że główne wejście odbywa się od ulicy D., a nie od ulicy Z. oraz niewyjaśnienie powodu, dla którego SKO w Warszawie uznało, że front działki znajduje się od ulicy D., w sytuacji, gdy wobec zmiany lokalizacji wjazdu dokonanej przez inwestora pismem z 21 marca 2022 r. (wjazd nie znajduje się już od ul. D. lecz od ulicy Z.), za front działki powinna być uznana ta część granicy działki budowlanej, która przylega do ulicy Z., co zostało zaznaczone na mapie zasadniczej stanowiącej załącznik nr 1 do Decyzji WZ. 4. W odpowiedzi na skargę, Kolegium wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. 5. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021 r. poz. 137), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Stosownie do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325, ze zm.; dalej: p.p.s.a.), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. W świetle art. 145 § 1 p.p.s.a. dla kierunku rozstrzygnięcia zasadnicze znaczenie ma to, czy zaskarżony akt został wydany z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub innym naruszeniem przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy albo czy doszło do uchybienia uzasadniającego stwierdzenie nieważności zaskarżonego aktu. 5.1. Kontrola sądowa przeprowadzona w oparciu o wskazane wyżej kryteria nie wykazała, aby zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa, uzasadniającym jej uchylenie. Za podstawę wyrokowania przyjęto stan faktyczny prawidłowo ustalony przez Kolegium. 6. Przedmiotem zaskarżonej decyzji było ustalenie warunków zabudowy i szczegółowego zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na budowie budynku wielorodzinnego z usługami w parterze oraz dwukondygnacyjnym garażem podziemnym, o wskaźniku wielkości powierzchni zabudowy do powierzchni terenu inwestycji: 0,60 i 7 kondygnacjach zlokalizowanej na działce nr [...] w obrębie [...], przy ul. D. w Dzielnicy [...]. 6.1. Należało zatem przypomnieć, że zgodnie z art. 4 ust. 1 i 2 u.p.z.p., ustalenie przeznaczenia terenu, rozmieszczenie inwestycji celu publicznego oraz określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. W przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w drodze decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, przy czym sposób zagospodarowania terenu i warunki zabudowy dla innych inwestycji, niż inwestycje celu publicznego, ustala się w drodze decyzji o warunkach zabudowy. Zgodnie natomiast z art. 59 ust. 1 u.p.z.p., zmiana zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego, polegająca na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych, a także zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, wymaga ustalenia, w drodze decyzji, warunków zabudowy. 6.2. Stosownie do art. 61 ust. 1 u.p.z.p., wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków: 1) co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu; 2) teren ma dostęp do drogi publicznej; 3) istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego; 4) teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1; 5) decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi; 6) zamierzenie budowlane nie znajdzie się w obszarze: a) w stosunku do którego decyzją o ustaleniu lokalizacji strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowej, o której mowa w art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 24 lipca 2015 r. o przygotowaniu i realizacji strategicznych inwestycji w zakresie sieci przesyłowych, ustanowiony został zakaz, o którym mowa w art. 22 ust. 2 pkt 1 tej ustawy, b) strefy kontrolowanej wyznaczonej po obu stronach gazociągu, c) strefy bezpieczeństwa wyznaczonej po obu stronach rurociągu. Należy zauważyć, że ustalenie, czy w konkretnym przypadku spełnione zostały warunki wymienione w art. 61 ust. 1 u.p.z.p., wiąże się z koniecznością przeprowadzenia rzetelnego postępowania wyjaśniającego, którego podstawowe zasady unormowane zostały w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164 poz. 1588; dalej: r.n.z.). 6.3. W niniejszej sprawie, na poprzednim "etapie" postępowania, organy obu instancji ustaliły inwestorowi warunki zabudowy, lecz wydana przez Kolegium decyzja została prawomocnie uchylone wyrokiem WSA w Warszawie z 10 maja 2023 r. sygn. akt VII SA/Wa 2324/22. Zgodnie zaś z art. 153 p.p.s.a., ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie. Przepis art. 153 p.p.s.a. ma charakter bezwzględnie obowiązujący, wobec czego ani organ administracji publicznej, ani sąd administracyjny orzekając ponownie w tej samej sprawie, nie mogą pominąć oceny prawnej wyrażonej wcześniej w orzeczeniu, gdyż ocena ta wiąże ich w sprawie. Ocena prawna może przy tym dotyczyć stanu faktycznego, wykładni przepisów prawa materialnego i procesowego, prawidłowości korzystania z uznania administracyjnego, jak i kwestii zastosowania określonego przepisu prawa jako podstawy do wydania decyzji. Obowiązek podporządkowania się ocenie prawnej wyrażonej w wyroku sądu administracyjnego może być wyłączony tylko w wypadku istotnej zmiany stanu prawnego lub faktycznego (por. wyrok NSA z 1.06.2022 r., III OSK 5044/21, LEX nr 3363091). W związku z tym, zasadniczym kryterium legalności decyzji wydanej w postępowaniu ponowionym wskutek wyroku sądu administracyjnego jest zastosowanie się do wyrażonej przez ten sąd oceny prawnej oraz podporządkowanie się wytycznym co do dalszego postępowania (por. wyroki NSA z 16 grudnia 2015 r. sygn. akt I OSK 2191/15, z 7 września 2018 r. sygn. akt II OSK 2204/158 oraz z 13 lutego 2019 r. sygn. akt I OSK 887/17 – publ. http://orzeczenia.nsa.gov.pl). 7. Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę stwierdził, że przy wydaniu zaskarżonej decyzji nie doszło do naruszenia art. 153 p.p.s.a. oraz omówione niżej przepisów o zagospodarowaniu przestrzennym. 7.1. Przede wszystkim należy przypomnieć, że we wspomnianym wyroku z 10 maja 2023 r. sygn. akt VII SA/Wa 2324/22, WSA w Warszawie zakwestionował prawidłowość poprzedniej decyzji odwoławczej wydanej przez SKO – jednak nie z przyczyn merytorycznych, lecz przede wszystkim z uwagi na nieprawidłowe wykonanie przez Kolegium obowiązków organu odwoławczego. Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę stwierdził, że obecnie kontrolowana decyzja SKO z 14 lutego 2024 r. znak: KOC/5607/Ar/23 nie powiela naruszeń stwierdzonych poprzednio przez Sąd. W szczególności, SKO ustosunkowało się do zasadniczych zarzutów odwołania strony skarżącej – tj. tych, których uwzględnienie, w świetle przepisów u.p.z.p., mogły mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia organu odwoławczego. Zdaniem Sądu, treść uzasadnienia zaskarżonej decyzji w wystarczającym stopniu spełnia wymogi z art. 107 § 3 k.p.a. Zawiera bowiem obszerne odniesienie się do stanu faktycznego, w tym do analizy urbanistycznej sporządzonej na użytek kontrolowanego postępowania, jak również zawiera odniesienie się Kolegium do ustalonych przez organ I instancji wskaźników zabudowy. SKO zaakceptowało prawidłowość analizy urbanistycznej i wyraźnie wskazało, że niewadliwie ustalono obszar analizowany. Wyjaśniło również, na jakiej podstawie prawnej i z jakich przyczyn faktycznych wskaźniki zabudowy zostały ustalone tak, jak uczynił to organ I instancji. Natomiast to, że oceny i poglądy SKO wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji są zbieżne ze stanowiskiem organu I instancji, jak i z treścią analizy urbanistycznej, nie jest wystarczającym powodem aby stwierdzić naruszenie przez SKO przepisów o postępowaniu odwoławczym. 7.2. Strona skarżąca zarzuciła organom nieprawidłowe ustalenie obszaru analizowanego. Sąd przypomina, że w świetle § 3 ust. 1 r.n.z., w celu ustalenia wymagań dla nowej zabudowy i zagospodarowania terenu właściwy organ wyznacza wokół działki budowlanej, której dotyczy wniosek o ustalenie warunków zabudowy, obszar analizowany i przeprowadza na nim analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1-5 u.p.z.p. Natomiast (jak stanowi ust. 2 tego przepisu) granice obszaru analizowanego wyznacza się na kopii mapy, o której mowa w art. 52 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p., w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu działki objętej wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy, nie mniejszej jednak niż 50 metrów. Z § 2 pkt 5 r.n.z. wynika natomiast, że frontem działki jest ta część działki budowlanej, która przylega do drogi, z której odbywa się główny wjazd lub wejście na działkę. Należy zatem przypomnieć, że w pierwotnej treści wniosku, inwestor wskazywał, że zarówno wejście jak i wjazd na teren działki ma być zlokalizowany od strony ulicy D. Następnie po odmowie uzgodnienia projektu decyzji przez zarządcę drogi, doszło do modyfikacji wniosku inwestora w ten sposób, że wjazd do garażu podziemnego zaplanowano od ulicy Z. Wbrew sugestiom autora skargi, inwestor nie zmienił wniosku w zakresie lokalizacji głównego wejścia na działkę. Z obu załączników graficznych do pisma inwestora z 21 marca 2022 r. wynika bowiem, że główne wejście na teren działki ma być zlokalizowane od ul. D., zaś jedynie wjazd do garażu podziemnego jest zaplanowany od strony ul. Z. Zatem nie można zarzucić orzekającym w sprawie organom, ze wadliwie ustaliły szerokość frontu działki, skoro obowiązujące wówczas przepisy dopuszczały, aby za front działki przyjąć ten jej bok, z którego odbywa się główne wejście na działkę. Skoro zaś długość tego boku działki wynosi 60,3 m, to prawidłowo ustalono granice obszaru analizowanego w promieniu 180,9 m od granic działki nr [...]. 7.3. W ocenie Sądu, strona skarżąca nie przedstawiła zarzutów wystarczających dla podważenia prawidłowości ustalonej przez organy linii zabudowy. Z § 4 ust. 1, 3 i 4 r.n.z. wynika, że obowiązującą linię nowej zabudowy na działce objętej wnioskiem wyznacza się jako przedłużenie linii istniejącej zabudowy na działkach sąsiednich. Jeżeli linia istniejącej zabudowy na działkach sąsiednich przebiega tworząc uskok, wówczas obowiązującą linię nowej zabudowy ustala się jako kontynuację linii zabudowy tego budynku, który znajduje się w większej odległości od pasa drogowego. Dopuszcza się inne wyznaczenie obowiązującej linii nowej zabudowy, jeżeli wynika to z analizy, o której mowa w § 3 ust. 1. Zdaniem Sadu, w niniejszej sprawie linia zabudowy została ustalona w sposób optymalny. Przede wszystkim organy postąpiły prawidłowo ustalając linię zabudowy zarówno od strony ul. D. jak i od ul. Z. Skoro działka inwestycyjna przylega dwoma swoimi bokami do dwóch różnych dróg publicznych, to orzekające organy były kompetentne do tego, aby ustalić linię zabudowy od obu ww. stron. Naruszeniem przepisów byłaby natomiast sytuacja, w której linia zabudowy zostałaby ustalona przy tym boku działki, który nie przylega do drogi – lecz do działki o innym przeznaczeniu niż drogowe. W niniejszej sprawie tak się jednak nie stało. Poza tym należy podkreślić, że organ wydający decyzję o warunkach zabudowy, ustalając w szczególności linię zabudowy, powinien pamiętać, że nowa zabudowa powinna odpowiadać charakterystyce urbanistycznej i architektonicznej zabudowy już istniejącej (por. wyrok NSA z 15.12.2009 r., sygn. akt II OSK 1945/08, LEX nr 581002). W taki też sposób ustalono linię zabudowy od ul. D. Wbrew zarzutom skargi, linia ta w sposób zgodny z celem zachowania ładu przestrzennego nawiązuje do linii zabudowy budynków przy ul. D. i ul. D.. Jak wynika z mapy zasadniczej, fasady tych budynków od analizowanej strony znajdują się w linii rozgraniczającej działki budowlane z działką drogową. Dlatego optymalnym jest wyznaczenie dla spornej zabudowy linii zabudowy również w linii rozgraniczającej działkę nr [...] z działką drogową nr [...]. Zarówno celem inwestora (co wynika z treści wniosku) jak i (uzasadnionym śródmiejską lokalizacją przedsięwzięcia) postulatem urbanisty było, aby sporna inwestycja uzupełniała zachodnią pierzeję ulicy D. Z uwagi na to, że ul. D. nie stanowi na całej swojej długości idealnej linii prostej, ustalenie linii zabudowy w sposób postulowany przez autora skargi uniemożliwiłoby osiągnięcie tego celu i doprowadziłoby do powstania uskoków w pierzei. Natomiast celem instytucji warunków zabudowy jest unikanie chaosu przestrzennego, wobec czego wspomniany postulat skargi nie zasługuje na uwzględnienie. Z tych samych przyczyn pozytywnie należy ocenić ustalenie linii zabudowy od ul. Z., jako przedłużenie linii elewacji obiektów przy ul. Z. W pełni racjonalnym i logicznie uzasadnionym było również pominięcie przy tym wskaźniku elewacji budynków przy ul. D. i Z., które jak przekonująco wskazano w analizie, charakteryzują się niskim standardem przestrzennym i są przeznaczone do przekształceń uzupełniających pierzeję. 7.4. Sąd podzielił stanowisko organów obu instancji, dopuszczające zakresowe określanie wskaźników ustalanych w warunkach zabudowy, jeżeli jest to uzasadnione charakterem inwestycji oraz wynikami analizy urbanistycznej. W ocenie Sądu, takie działanie jest uzasadnione w szczególności w sytuacji, w której oczekiwany przez inwestora wskaźnik jest zbliżony do wartości średniej w obszarze analizowanym. Tak też było w niniejszej sprawie, w której średni wskaźnik powierzchni zabudowy do powierzchni działki w obszarze analizowanym wynosił 0,68, zaś oczekiwany przez inwestora – 0,6. Zdaniem Sądu, słusznie przyjęły organy obu instancji, że zabudowa spornej nieruchomości z wskaźnikiem mieszczącym się w zakresie 0,6-0,68 nie naruszy ładu przestrzennego – tym bardziej, że w obszarze analizowanym zlokalizowana jest zabudowa o bardzo zróżnicowanym wskaźniku powierzchni do powierzchni działki, tj. od 0,16 do 1. Przy tak szerokim zakresie istnienia tego wskaźnika w obszarze analizowanym, "widełki" ustalone dla spornej inwestycji należy ocenić jako znikome. Nie doszło zatem do naruszenia § 5 r.n.z., który przewiduje, że wskaźnik wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki albo terenu wyznacza się na podstawie średniego wskaźnika tej wielkości dla obszaru analizowanego. Dopuszcza się wyznaczenie innego wskaźnika wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki albo terenu, jeżeli wynika to z analizy, o której mowa w § 3 ust. 1. Właśnie tak uczyniono w niniejszej sprawie. 7.5. Odnośnie do szerokości elewacji frontowej, organy ustaliły ją na 53 m z tolerancją 20%, przy średnim ww. wskaźniku w obszarze analizowanym na poziomie 37,9 m. Z uwagi na parametry działki i jej lokalizację, jak również kontekst urbanistyczny, zasadnie wskazały organy obu instancji, że uzasadnione jest ustalenie tej szerokości w wartości przekraczającej średnią, skoro elewacja od ul. D. ma stanowić uzupełnienie pierzei śródmiejskiej drogi publicznej. Sąd zauważa przy tym, że w obszarze analizowanym znajdują się obiekty o podobnej funkcji, które posiadają znacznie szersze elewacje frontowe, nawet dwukrotnie przewyższające szerokość ustaloną w zaskarżonej decyzji. Nie jest zatem tak, że ustalona przez organy szerokość elewacji frontowej nie wpisuje się w zastany ład przestrzenny obszaru, w którym planowana jest sporna inwestycja. Poza tym z uwagi na charakter planowanej inwestycji, nielogiczne wydają się być sugestie autora skargi, który wskazuje, że na podstawie zaskarżonej decyzji inwestor wybuduje obiekt o minimalnej wynikającej z tej decyzji szerokości elewacji frontowej. Reprezentacyjna lokalizacja spornego przedsięwzięcia czyni takie rozważania pozbawionymi usprawiedliwionych podstaw. W każdym razie nie sposób przyjąć, aby takie określenie szerokości elewacji frontowej pozostawało w sprzeczności z § 6 ust. 1 i 2 r.n.z., z których wynika, że szerokość elewacji frontowej, znajdującej się od strony frontu działki, wyznacza się dla nowej zabudowy na podstawie średniej szerokości elewacji frontowych istniejącej zabudowy na działkach w obszarze analizowanym, z tolerancją do 20% - lecz dopuszcza się wyznaczenie innej szerokości elewacji frontowej, jeżeli wynika to z analizy, o której mowa w § 3 ust. 1. W niniejszej sprawie inna szerokość wynika właśnie z analizy. 7.6. Również w pozostałym zakresie dotyczącym innych wskaźników ustalonych przez organy, nie doszło do naruszenia przepisów u.p.z.p. ani r.n.z. Kolegium trafnie ustaliło, że w toku postępowania uzyskano wszelkie niezbędne uzgodnienia i opinie, a teren inwestycji, a istniejące (projektowane) uzbrojenie terenu jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego. Wbrew zarzutom skargi, orzekające organy nie miały obowiązku uzyskiwania stanowiska Zarządu Zieleni [...] w odniesieniu do drzewa, którego korona – zdaniem strony skarżącej – znajduje się częściowo nad działką inwestycyjną (także profesjonalny pełnomocnik strony skarżącej nie wskazał przepisu, z którego wynikałby taki obowiązek). Przede wszystkim jednak bez wątpienia funkcja planowanej inwestycji (mieszkaniowa wielorodzinna z usługami) wprost nawiązuje do przeważającej funkcji obiektów budowlanych na zagospodarowanym terenie. Strona skarżąca nie miała również racji wskazując, że do ustalenia takich wskaźników jak choćby stosunek powierzchni zabudowy do powierzchni działki należy brać pod uwagę zespoły działek budowlanych stanowiące całość gospodarczą. Żaden przepis prawa powszechnie obowiązującego nie upoważnia bowiem orzekających w sprawie organów aby przy ustalaniu tego wskaźnika działki zabudowane łączyć ze wspólnie użytkowanymi z nimi działkami niezabudowanymi i ustalać ten wskaźnik dla istniejących już obiektów w sposób wskazywany w skardze. Ani ustawodawca ani autor rozporządzenia nie posługuje się pojęciem jednolitego terenu funkcjonalnego, wobec czego uwzględnienie omawianego zarzutu skargi skutkowałoby naruszeniem art. 52 ust. 3 w zw. z art. 64 ust. 1 u.p.z.p., które przewidują, że nie można uzależnić wydania decyzji o warunkach zabudowy od zobowiązania się wnioskodawcy do spełnienia nieprzewidzianych odrębnymi przepisami świadczeń lub warunków. Strona skarżąca nie ma również racji wskazując, że warunki zabudowy zostały ustalone "ponad żądanie", skoro zaskarżona decyzja dotyczy dokładnie tego samego terenu inwestycyjnego, jaki został wskazany we wniosku inwestora. Organ ma natomiast kompetencję do ustalenia poszczególnych wskaźników w sposób odmienny od wnioskowanego przez inwestora, albowiem wynika to wprost z omówionych wyżej § 4-8 r.n.z. 7.7. Dlatego też w ocenie Sądu zaskarżona decyzja odpowiada prawu, a przy jej wydaniu nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego lub prawa procesowego, które mogłoby mieć jakikolwiek wpływ na wynik sprawy. Uzasadnienie zaskarżonej decyzji odpowiada kodeksowemu wzorcowi z art. 11 w zw. z art. 107 § 3 k.p.a., a ustalenia faktyczne organów zostały podjęte bez naruszenia art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a. ani art. 80 k.p.a. Wbrew twierdzeniom autora skargi, SKO nie miało podstaw do ponownego przeprowadzenia analizy funkcji, cech i parametrów zagospodarowania terenu, albowiem analiza sporządzona w toku postępowania przed organem I instancji nie narusza prawa. Z zachowaniem art. 15 k.p.a. SKO wykonało kompetencje organu odwoławczego, rozpoznając istotę sprawy, a zgodność rozstrzygnięcia odwoławczego z decyzją organu I instancji nie jest wystarczającą przesłanką do uwzględnienia skargi. Nie doszło również do wskazywanej przez skarżącą spółkę sprzeczności między treścią decyzji organu I instancji a jej załącznikiem graficznym, która uzasadniałaby uchylenie tej decyzji. Zdaniem Sądu, na podstawie wspomnianych aktów inwestor jest w stanie sporządzić dokumentację projektową, a organ administracji architektoniczno-budowlanej ocenić zgodność tej dokumentacji z ustalonymi warunkami zabudowy. Wreszcie, nie doszło do naruszenia art. 61 ust. 1 u.p.z.p. ani wskazywanych w skardze przepisów rozporządzenia w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Kolegium miało zatem pełne podstawy do zastosowania art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. i utrzymania w mocy decyzji Zarządu Dzielnicy z 16 maja 2022 r. nr 39WZ/ŚRÓ/2022. 8. Zarzuty skargi okazały się zatem pozbawione usprawiedliwionych podstaw. Również Sąd nie stwierdził, aby przy wydaniu zaskarżonej decyzji doszło do innych – niż wskazywane w skardze – uchybień, które uzasadniałyby jej uchylenie lub stwierdzenie jej nieważności. Z tych przyczyn Sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a.