VII SA/Wa 1135/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Izabela Ostrowska, Sędziowie sędzia WSA Jolanta Augustyniak-Pęczkowska (spr.), sędzia WSA Włodzimierz Kowalczyk, Protokolant sekr. sąd. Agnieszka Ciszek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 kwietnia 2017 r. sprawy ze skargi [...] S.A. z siedzibą w W. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. zasądza od Wojewody [...] na rzecz skarżącej [...] S.A. z siedzibą w W. kwotę 997 zł (dziewięćset dziewięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] kwietnia 2016 r. nr [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 w zw. z art. 104 k.p.a oraz art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2016 r. poz. 290), po rozpatrzeniu odwołania D. S.A. w W., od decyzji Starosty [...] z dnia [...] grudnia 2015 r. ([...]), zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej F. Sp. z o.o. w W., pozwolenia na budowę budynku handlowo-usługowego z wiatą, placem dostawczym, parkingiem naziemnym, drogami wewnętrznymi, zbiornikiem retencyjnym, pylonem reklamowym i infrastrukturą techniczną oraz fragmentem drogi [...] w W. na działkach nr ew. [...],[...] i [...] z obr. [...] - umorzył postępowanie odwoławcze. Organ wskazał, że decyzją z dnia [...] września 2014 r. Starosta [...] zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę. Po rozpatrzenia odwołania D. S.A., Wojewoda [...] - decyzją z dnia [...] lutego 2015 r. Nr [...] - uchylił zaskarżoną decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Decyzją z dnia [...] grudnia 2015 r. Starosta [...] zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę opisanej na wstępie inwestycji. Odwołanie od ww. decyzji wniosła spółka D. S.A. Organ wyjaśnił, że w postępowaniu dotyczącym pozwolenia na budowę przymiot strony ustala się w oparciu o art. 28 ust. 2 Prawo budowlane, który jako lex specialis do art. 28 k.p.a. ogranicza pojęcie strony do: inwestora oraz właścicieli, użytkowników wieczystych lub zarządców nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. Dalej podał, że Starosta [...] ustalił, iże obszar oddziaływania obiektu obejmuje działki inwestycyjne nr ew. [...],[...],[...] oraz działki nr ew. [...],[...],[...] i [...] z obrębu [...] w W. Zaznaczył, że D. S.A. nie brała udziału w postępowaniu zakończonym decyzją z dnia [...] grudnia 2015 r., a wywodzi swój interes prawny z prawa własności działek nr ew. [...] oraz [...], [...], [...] (powstałych po podziale działki nr ew. [...] - KW Nr [...]). Wskazane działki nie graniczą bezpośrednio z działkami inwestycyjnymi, bowiem oddalone są o ok. 150 m. Wobec powyższego organ stwierdził, że nieruchomość skarżącej nie znajduje się w obszarze oddziaływania ww. inwestycji, bowiem nie powoduje jakichkolwiek ograniczeń wynikających z przepisów prawa w możliwości zagospodarowana działek o nr ew. [...],[...],[...] i [...], w tym związanych z przesłanianiem - § 13 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2015 r. poz. 1422) (istniejących i potencjalnych). Wysokość obiektu (do 35 m), jak i odległość dzieląca działki inwestycyjne i skarżącej (większa niż wysokość obiektów "przesłaniających"), jak i spełnienie wymagań z § 57 i § 60 ww. rozporządzenia, sprawiają, że działki spółki nie znajdują się w obszarze oddziaływania wyznaczonym w § 13 ww. rozporządzenia, jak i § 12 rozporządzenia (odległości budynku od granicy z sąsiednią działką budowlaną), § 19 (odległości wydzielonych miejsc postojowych dla samochodów osobowych od okien pomieszczeń przeznaczonych na stały pobyt ludzi), § 22 i § 23 (odległości miejsc na pojemniki i kontenery na odpady stałe od budynków z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt stały ludzi), § 57 (nasłonecznienie pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi) oraz przepis § 60 ust. 1 (nasłonecznienie pokoi mieszkalnych). Ponadto, z dokumentacji projektowej nie wynika, że inwestycja pozbawia nieruchomość skarżącej dostępu do drogi publicznej oraz mediów (woda, ciepło, prąd, telekomunikacja), nie wpływa na warunki ochrony przeciwpożarowej (§ 271 rozporządzenia) usytuowanych na nich obiektów (istniejących i potencjalnych). Wskazywany jako źródło ograniczeń § 12 ust. 5 pkt 2 uchwały w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego pn. "Strefa usługowo- produkcyjna w rejonie ulic G. i Ł. w W." (uchwała Nr [...] Rady Miejskiej w W. z dnia [...] marca 2013 r.; Dz. Urz. Woj. [...][...].[...]), dalej plan, oraz art. 73 ust. 5 ustawy z 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz.U. z 2013 r. poz. 1232 ze zm.), zdaniem organu, nie zawiera skonkretyzowanych ograniczeń dla spółki. W szczególności § 12 ust. 5 pkt 2 planu nie dotyczy symbolu 1UC/U. Działki inwestycyjne położone są w obszarze o symbolu 1-5UC/U/P. Ustalenia dla terenu 1-5UC/U/P zawiera § 13 planu. § 13 ust. 5 pkt 1 (jest tożsamy z § 12 ust. 5 pkt 2) i ustala: przy realizacji obiektów użyteczności publicznej nakazuje się uwzględnienie istniejącego zakładu o zwiększonym ryzyku wystąpienia poważnej awarii przemysłowej z zachowaniem bezpiecznej odległości od tego zakładu. Spółka nie jest adresatem tego unormowania. Są nim podmioty, które mają zamiar zrealizować obiekt użyteczności publicznej na tym terenie. Natomiast art. 73 ust. 5 Prawo ochrony środowiska dotyczy fazy planowania przestrzennego, która przesądza o zlokalizowaniu inwestycji na określonym trenie, a nie procesu budowy. Adresatem ww. przepisów nie jest również organ architektoniczno- budowlany. Starosta W. nie jest właściwy w przedmiocie ustalenia "bezpiecznej odległości", o której mowa w art. 73 ust. 4 cyt. ustawy. Skoro art. 73 ww. ustawy normuje tylko procedurę planistyczną, to "bezpieczna odległość" ustalana jest tylko w aktach planowania przestrzennego. Skoro plan nie zawiera żadnych dalej idących ograniczeń w zagospodarowaniu działek przy ul. G., to istniejące uwarunkowania na tym terenie - w tym odległość od zakładu D. S.A. - była brana pod uwagę w procesie planistycznym. W ocenie organu odwoławczego spółka nie wskazała normy prawnej, z której wywodzi swój interes prawny, a przepisy ustawy Prawo ochrony środowiska oraz § 12 ust. 5 pkt 2 planu stanowiącego powtórzenie ww. art. 73 ustawy Prawo ochrony środowiska takiej podstawy stanowić nie mogą.  W takiej sytuacji, wg organu, nie było podstaw do uwzględnienia odwołania spółki niezależnie od merytorycznej oceny tej decyzji. Skargę na ww. decyzję wniosła D. S.A. zarzucając naruszenie przepisów prawa mające istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia: 1. art. 6 k.p.a. w zw. z § 13 ust. 5 pkt 1 planu poprzez samowolną i bezpodstawną ocenę, że § 13 ust. 5 pkt 1, statuujący bezwzględny obowiązek zachowania bezpiecznej odległości od z-du chemicznego skarżącej, nie ma mocy wiążącej wobec Starosty i wydanie zaskarżonej decyzji z jego pominięciem, pomimo iż organy powołane są do stosowania prawa i nie mają kompetencji do oceny ich mocy wiążącej, co stanowi rażące naruszenie zasady praworządności (art. 6 k.p.a.). 2. art. 10 § 1 k.p.a. poprzez niezawiadomienie skarżącej o zakończeniu postępowania dowodowego w sprawie i możliwości zapoznania się z tym materiałem oraz niewyznaczenie terminu do złożenia wniosków dowodowych oraz przedstawienia stanowiska końcowego, co uniemożliwiało złożenie wyjaśnień do zebranego materiału dowodowego i zarzutów zgłoszonych w piśmie z 5 lutego 2016r. F. sp. z o.o. 3. art. 6, 8 i 110 k.p.a. poprzez bezpodstawną i w żaden sposób nieuzasadnioną w decyzji zmianę przez Wojewodę oceny stanu faktycznego i prawnego sprawy w stosunku do prawomocnej decyzji z dnia [...] lutego 2015r., w kwestii posiadania przez skarżącą przymiotu strony oraz w kwestii związania Starosty obowiązkiem ustalenia, czy zachowana została bezpieczna odległość od z-du chemicznego skarżącej, pomimo iż okoliczności faktyczne oraz prawne sprawy nie uległy zmianie, sprawa dotyczy tego samego przedmiotu, toczy się pomiędzy tymi samymi stronami, a Wojewoda związany był swoją prawomocną decyzją (art. 110 k.p.a.), co narusza zasadę zaufania obywateli do organów Państwa (art. 8 k.p.a.) i w konsekwencji zasadę praworządności (art. 6 k.p.a.). 4. art. 28 ust. 2 w zw. z art. 3 pkt 20 ustawy Prawo budowlane i w zw. z § 13 ust. 5 pkt 1 planu, cyt. § 11 ust. 1 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, art. 5 ust. 1 pkt 8 Prawo budowlane oraz art. 140 K.c. poprzez: a) wyznaczenie obszaru oddziaływania obiektu bez ustalenia i uwzględnienia wszystkich przepisów odrębnych wprowadzających ograniczenia w zagospodarowaniu nieruchomości Skarżącej i nieruchomości inwestycyjnej i tym samym nieprawidłowe ustalenie, że nieruchomość Skarżącej nie znajduje się w tym obszarze, podczas gdy obszar oddziaływania wyznacza się na podstawie wszystkich przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu terenu, niezależnie od bezpośredniego sąsiedztwa poszczególnych nieruchomości, a przepisy odrębne, tj. § 13 ust. 5 pkt 1 planu, § 11 ust. 1 rozporządzenia oraz art. 5 ust. 1 pkt 8 Prawo budowlane, wprowadzają ograniczenia w zagospodarowaniu terenu wynikające z sąsiedztwa planowanej Inwestycji, co implikuje przymiot strony skarżącej w tym postępowaniu, b) całkowicie bezpodstawne przyjęcie, że planowana inwestycja nie powoduje jakichkolwiek ograniczeń w zakresie możliwości zagospodarowania nieruchomości Skarżącej, podczas gdy ma ona bezpośredni wpływ na wykonywanie przez Skarżącą jej prawa własności (140 k.c.), w tym prawa do rozbudowy zgodnego z przeznaczeniem nieruchomości, co spowodowało błędne ustalenie; że skarżącej nie przysługuje interes prawny i tym samym nie jest stroną postępowania, co doprowadziło do bezpodstawnego zastosowania art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. 5. art. 7, 77 § 1, 80 i 107 § 3 k.p.a. polegające na nieprawidłowym przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego, bez wszechstronnego rozważenia okoliczności faktycznych sprawy i wbrew zasadzie swobodnej oceny dowodów nakazującej uwzględnienie zasad doświadczenia życiowego i logicznego rozumowania poprzez: a) pominięcie przepisów odrębnych wprowadzających ograniczenia w zagospodarowaniu nieruchomości skarżącej oraz inwestycyjnej i tym samym, nieprzeprowadzenie w tym zakresie jakiegokolwiek postępowania wyjaśniającego, w tym nieprzeprowadzenie postępowania w celu ustalenia bezpiecznej odległości Inwestycji od zakładu skarżącej, b) ustalenie, że realizacja inwestycji nie powoduje jakichkolwiek ograniczeń w zagospodarowaniu nieruchomości skarżącej, bez przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego, c) zignorowanie dowodów, tj. pisma Komendanta Głównego PSP z 5 grudnia 2014 r., opinii mgr. inż. T. C. z 30 czerwca 2014 r. "w zakresie ochrony przeciwpożarowej - odległość zakładu zwiększonego ryzyka (ZZR) od obiektów użyteczności publicznej", analizy bezpiecznej odległości od zakładu Spółki nadbryg. dr. SGSP R. G. oraz protokołu Nr [...] z sesji Rady Miejskiej w W. z 20 marca 2013 r., które nie tylko potwierdzają bezwzględny obowiązek ustalenia bezpiecznej odległości od zakładu, ale świadczą też o niezachowaniu tej odległości w tej sprawie, co stanowi oczywiste zagrożenie dla bezpieczeństwa powszechnego oraz zdrowia i życia ludzi, d) zignorowanie i niedoniesienie się do części zarzutów odwołania. Skarżąca wniosła m.in. o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji z uwagi na rażące, w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., naruszenie zasady praworządności tj. art. 6 k.p.a. (w zw. z § 13 ust. 5 pkt 1 MPZP); ewentualnie o uchylenie w całości decyzji organów obu instancji. Dalej wskazała, że projekt (nowego) Planu miejscowego wraz z Opracowaniem SGSP i pozostałymi dokumentami planistycznymi nie został jeszcze wyłożony do publicznego wglądu, opracowanie SGSP przesłano Skarżącej, po wydaniu zaskarżonej decyzji, w dniu [...] kwietnia 2016 r., w celu weryfikacji danych, które mogłyby ewentualnie stanowić tajemnicę przedsiębiorstwa niepodlegającą upublicznieniu. Skarżąca zdecydowała jednak załączyć do skargi Opracowanie SGSP jeszcze przed jego wyłożeniem do publicznego wglądu z uwagi na bezwzględną konieczność zapobieżenia powstaniu niebezpieczeństwa dla zdrowia i życia ludzi na skutek wykonania Opracowanie SGSP potwierdza bowiem, że planowana inwestycja oddalona od nieruchomości Skarżącej o niespełna 150 m, nie zachowuje bezpiecznej odległości, która wynosi 589 m. Bezpieczna odległość, której zachowanie jest, zgodnie z § 13 ust. 5 pkt 1 planu, bezwzględnym warunkiem wydania pozwolenia na budowę, jest zatem prawie pięciokrotnie większa. Nie ma w takiej sytuacji żadnych wątpliwości, że nieruchomość skarżącej znajduje się w obszarze oddziaływania inwestycji, co w konsekwencji oznacza, że organy obu instancji bezpodstawnie pozbawiły Skarżącą przymiotu strony w postępowaniu o wydanie Pozwolenia na budowę. Powyższe potwierdza również, że w niniejszej sprawie zachodzi konieczność wstrzymania wykonania Pozwolenia na budowę, które zezwala na realizację obiektu użyteczności publicznej bez zachowania bezpiecznej odległości od zakładu skarżącej, co w razie wystąpienia poważnej awarii przemysłowej może stanowić bardzo poważne zagrożenie dla zdrowia i życia ludzi znajdujących się w tym obiekcie. Organ w odpowiedzi na skargę podtrzymał dotychczasowe stanowisko i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga zasługiwała na uwzględnienie, bowiem zaskarżona decyzja zapadła z naruszeniem art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a. w związku z art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego w zw. z art. 3 pkt 20 cyt. ustawy. Kwestię sporną w rozpatrywanej sprawie stanowił przymiot strony skarżącej spółki – D. S.A. w Warszawie w postępowaniu w przedmiocie pozwolenia na budowę przedmiotowego budynku handlowo-usługowego. Spółka wywodziła swój interes prawny w kwestionowaniu decyzji Starosty W., z prawa własności działek nr ew. [...] oraz [...],[...],[...] z obrębu [...] (KW Nr [...]), które nie graniczą bezpośrednio z działkami inwestycyjnymi, bowiem położone są w odległości ok. 150 m. Wskazać zatem na wstępie trzeba, że w postępowaniu którego przedmiotem jest pozwolenie na budowę, przymiot strony należy określać na podstawie art. 28 ust. 2 Prawo budowlane w zw. z art. 3 pkt 20 Prawo budowlane. Art. 28 ust. 2 Prawo budowlane stanowi bowiem przepis szczególny w stosunku do art. 28 k.p.a. Zgodnie z jego treścią stronami w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę są: inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujący się w obszarze oddziaływania obiektu. Natomiast w myśl art. 3 pkt 20 Prawo budowlane, przez obszar oddziaływania obiektu należy rozumieć teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego, na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym ograniczenia w zagospodarowaniu tego terenu. Powołany przepis nie definiuje zatem pojęcia obszaru oddziaływania obiektu wprost, lecz poprzez odesłanie do przepisów szczególnych, przewidujących m.in. wymogi dla odległości w zabudowie i zagospodarowaniu terenu. Do przepisów odrębnych w rozumieniu art. 3 pkt 20 Prawo budowlane należą m.in. przepisy rozporządzeń określających warunki techniczne, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, jak również przepisy z zakresu ochrony środowiska, ochrony zabytków, ochrony przyrody, prawo wodne, jak również ustalenia wynikające z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W sprawie toczącej się w przedmiocie pozwolenia na budowę konkretnej inwestycji obowiązkiem organu architektoniczno-budowlanego jest zatem ustalenie wszystkich przepisów odrębnych, które wprowadzają ograniczenia w zagospodarowaniu danego terenu i na ich podstawie wyznaczyć teren w otoczeniu projektowanego obiektu. Wyznaczenie takiego obszaru w oparciu o powyższe przesłanki, winno nastąpić przy uwzględnieniu funkcji, formy, konstrukcji projektowanego obiektu i innych jego cech charakterystycznych oraz – co wymaga szczególnego podkreślenia w niniejszej sprawie - sposobu zagospodarowania terenu znajdującego się w otoczeniu projektowanej inwestycji. Oznacza to, że w zależności od indywidualnych cech obiektu budowlanego, jego przeznaczenia i sposobu zagospodarowania terenów sąsiadujących z terenem inwestycji, uwzględniając treść nakazów i zakazów zawartych w przepisach odrębnych, w otoczeniu tego obiektu winna być wyznaczona strefa oddziaływania obiektu. Skoro ustawodawca w art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego powołuje się nie tylko na przepisy odrębne jako źródło uprawnień właściciela działki sąsiedniej, ale wyraźnie wskazuje, że chodzi o takie przepisy, które są nośnikiem prawnych ograniczeń w zagospodarowaniu terenu otaczającego inwestycję, to obejmuje zakresem tej regulacji również przepisy, które dotyczą relacji projektowanego obiektu budowlanego względem otoczenia, ograniczając, jak i utrudniając możliwość zagospodarowania tego terenu. W świetle przedstawionej wyżej argumentacji nie można było zgodzić się ze stanowiskiem organu odwoławczego. Poza sporem w niniejszej sprawie pozostaje, że przedsiębiorstwo prowadzone przez skarżącą ma charakter zakładu o zwiększonym ryzyku wystąpienia poważnej awarii przemysłowej w rozumieniu art. 248 ust. 1 Prawo ochrony środowiska (p.o.ś.). Taka kwalifikacja zakładu prowadzi nie tylko do nałożenia obowiązków prawnych na organy planistyczne w zakresie ich lokalizacji, ale również sytuowania osiedli mieszkaniowych, obiektów użyteczności publicznej, budynków zamieszkania zbiorowego oraz dróg krajowych i linii kolejowych o znaczeniu państwowym (art. 73 ust. 3 i 4 p.o.ś.). Należy mieć na uwadze, że również kolejne przepisy ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska nakładają na osoby prawne prowadzące zakłady o zwiększonym ryzyku wystąpienia poważnej awarii przemysłowej obowiązki niezależne od ich własnych planów i kierunków działalności. W szczególności ust. 6 art. 73 p.o.ś. przewiduje, że istniejącym zakładom o zwiększonym ryzyku wystąpienia poważnej awarii przemysłowej, dla których bezpieczna odległość nie została zachowana, organy Inspekcji Ochrony Środowiska mogą, po uzyskaniu opinii właściwego organu Państwowej Straży Pożarnej, wydać decyzję w zakresie nałożenia dodatkowych zabezpieczeń technicznych, aby zmniejszyć niebezpieczeństwa, na jakie są narażeni ludzie. Z kolei, zgodnie z ust. 7 i ust. 8 powoływanego przepisu p.o.ś. komendant powiatowy (miejski) Państwowej Straży Pożarnej może, po zasięgnięciu opinii wojewódzkiego inspektora ochrony środowiska, wydać decyzję nakładającą na prowadzącego zakład o zwiększonym ryzyku wystąpienia poważnej awarii przemysłowej, obowiązek opracowania i przedłożenia informacji dotyczących prawdopodobieństwa wystąpienia poważnej awarii przemysłowej lub potencjalnych skutków wystąpienia poważnej awarii przemysłowej oraz jej zasięgu, a koszty opracowania i przedłożenia takiej informacji, pokrywa prowadzący zakład. Właśnie ze względu na powyższe przepisy wzajemne oddziaływanie obu inwestycji i możliwość ograniczenia w korzystaniu i zagospodarowaniu zakładu skarżącej Spółki uznać należy, że znajduje się on w obszarze oddziaływania inwestycji. Obecność i funkcjonowanie takiego obiektu budowlanego w odległości około 150 m może spowodować nałożenie na skarżącą obowiązków przewidzianych w powołanych przepisach. Nie ma zatem racji Wojewoda twierdząc, iż z uwagi na fakt, że nieruchomość skarżącej nie graniczy bezpośrednio z terenem inwestycyjnym i jest oddalona od tego terenu o ok. 150 m oraz zachowuje odległości wymagane przez wymienione przepisy rozporządzenia, nie znajduje się ona w obszarze oddziaływania. W omawianej sytuacji nie ma znaczenia, czy działki te graniczą bezpośrednio z działką, na której zaprojektowano budowę obiektu budowlanego, skoro obszar oddziaływania może obejmować dalej położone tereny ze względu na rodzaj i charakter ich zabudowy, na który wskazuje jednoznacznie rodzaj przedsiębiorstwa prowadzonego przez skarżącą, którym jest zakład o zwiększonym ryzyku wystąpienia poważnej awarii przemysłowej, o którym mowa w art. 248 ust. 1 Prawo ochrony środowiska (p.o.ś.). Zgodzić się należy zatem ze skarżącą, że w opisanej sytuacji brak bezpośredniego sąsiedztwa z nieruchomością inwestycyjną nie świadczy o braku ograniczeń w zagospodarowaniu nieruchomości. Podobnie zachowanie wymaganych odległości określonych w warunkach technicznych nie oznacza, że osoby mające tytuł prawny do działek znajdujących się w otoczeniu projektowanego obiektu nie posiadają interesu prawnego, a zatem nie mogą być stroną w postępowaniu w sprawie o pozwolenie na budowę. Sposób zagospodarowania nieruchomości inwestycyjnej jest uzależniony od sposobu zagospodarowania nieruchomości skarżącej. W § 13 ust. 5 pkt 1 plan, w konsekwencji ograniczeń wynikających z cyt. przepisów ustawy Prawo ochrony środowiska, wprowadza bowiem ograniczenia związane z zagospodarowaniem i zabudową nieruchomości objętej pozwoleniem na budowę względem nieruchomości Spółki (nakaz wyznaczenia i zachowania bezpiecznej odległości), co oznacza, że nieruchomość Spółki znajduje się w obszarze oddziaływania inwestycji, a Spółce przysługuje interes prawny w rozumieniu art. 28 ust. 2 Prawo budowlane. Formalny charakter zaskarżonej decyzji wymagał ograniczenia rozważań wyłącznie do badania zaistnienia podstaw prawnych wydania przez organ II instancji tego rodzaju rozstrzygnięcia z pominięciem innych kwestii podnoszonych przez skarżącą dotyczących meritum sprawy, jak i wniosku o uchylenie również decyzji organu I instancji. Mając na uwadze powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U z 2012 r., poz. 270, ze zm.), orzekł jak w pkt I sentencji. O kosztach Sąd orzekł na podstawie art. 200 ww. ustawy (pkt II wyroku).