VII SA/Wa 1140/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Stawecki, Sędzia WSA Tomasz Janeczko (spr.), Sędzia WSA Mirosław Montowski, Protokolant spec. Joanna Piątek-Macugowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 grudnia 2019 r. sprawy ze skargi [...] sp. z o.o. z siedzibą w [...] na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 2019 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia wydania ostatecznej decyzji z naruszeniem prawa oddala skargę Decyzją z [...] kwietnia 2019 r. nr [...] Wojewoda [...] (dalej: "organ odwoławczy", "Wojewoda") na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 w zw. z art. art. 151 § 2 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r., poz. 2096, dalej: "k.p.a.") oraz art. 82 ust. 3 ustawy z 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2018 r., poz. 1202, dalej: "Prawo budowlane") uchylił zaskarżoną decyzję Prezydenta [...] Nr [...] z [...] stycznia 2019 r. odmawiającą uchylenia decyzji Prezydenta [...] Nr [...] z [...] stycznia 2016 r., wnoszącej sprzeciw do zgłoszenia zamiaru rozpoczęcia robót budowlanych polegających na budowie dwustronnej tablicy reklamowej o wymiarach 6,0 m x 18,0 m, na istniejącym fundamencie i na projektowanym słupie nośnym o wysokości 14m, na działce nr ew, [...] z obrębu [...], przy ul. B. w W., oraz działając na podstawie art. 151 § 2 w związku z art. 146 § 2 i art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. stwierdził wydanie ostatecznej decyzji Prezydenta [...] Nr [...] z [...] stycznia 2016 r., z naruszeniem prawa (art. 28 ustawy Prawo budowlane) i odmówił uchylenia wyżej wymienionej decyzji, gdyż w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej. Powyższa decyzja, zapadła w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy. Decyzją Nr [...] z [...] stycznia 2016 r. Prezydent [...] wniósł sprzeciw do zgłoszenia zamiaru rozpoczęcia robót budowlanych polegających na budowie dwustronnej tablicy reklamowej o wymiarach 6,0 m x 18,0 m, na istniejącym fundamencie i na projektowanym słupie nośnym o wysokości 14 m, na działce nr ew. [...] z obrębu [...], przy ul. B. w W. W dniu [...] lutego 2016 r., M. Sp. z o.o. ( dalej " skarżąca", "inwestor"), wniosła o wznowienie postępowania zakończonego wydaniem ostatecznej decyzji Prezydenta [...] Nr [...] z [...] stycznia 2016 r. na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Postanowieniem Nr [...] z [...] maja 2016 r., Prezydent [...], wznowił postępowanie zakończone decyzją Nr [...] z [...] stycznia 2016 r. Następnie Prezydent [...] postanowieniem Nr [...] z [...] maja 2016 r., zawiesił wznowione postępowanie administracyjne, do czasu zakończenia postępowania sądowoadministracyjnego w przedmiocie rozpatrzenia skargi na postanowienie Wojewody [...] Nr [...] z [...] lipca 2016 r., utrzymujące w mocy postanowienie Prezydenta [...] Nr [...] z [...] lutego 2016 r, odmawiające wydania zaświadczenia o niewniesieniu sprzeciwu do zgłoszenia, polegającego na zamiarze wykonania robót budowlanych poprzez zainstalowanie ww. urządzenia reklamowego, zgłoszonego [...] grudnia 2015 r. Postanowieniem Nr [...] z [...] września 2018 r., Prezydent [...] podjął zawieszone postępowanie. Decyzją Nr [...] z [...] stycznia 2019 r. Prezydent [...] odmówił uchylenia decyzji Prezydenta [...] Nr [...] z [...] stycznia 2016 r. Odwołanie od ww. decyzji z zachowaniem ustawowego terminu, wniosła M. Sp. z o.o. Skarżoną decyzją z [...] kwietnia 2019 r. Wojewoda [...] uchylił zaskarżoną decyzję Prezydenta z dnia [...] stycznia 2019 r. Ponadto skarżoną decyzją, Wojewoda działając na podstawie art. 151 § 2 w związku z art. 146 § 2 i art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., stwierdził wydanie ostatecznej decyzji Prezydenta [...] z dnia [...] stycznia 2016 r. z naruszeniem prawa (art. 28 ustawy Prawo budowlane) i odmówił jej uchylenia, gdyż w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej. Uzasadniając swoje rozstrzygnięcie organ odwoławczy wskazał, że na etapie postępowania zgłoszeniowego, radca prawny T. W. otrzymał od inwestora pełnomocnictwo rodzajowe, do dokonania konkretnie wskazanych czynności, które nie obejmowało swoim zakresem upoważnienia do odbioru rozstrzygnięcia kończącego postępowanie. Tym samym strona, której nie doręczono w sposób prawidłowy decyzji administracyjnej była pozbawiona udziału w postępowaniu, co stanowi przesłankę wznowienia postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. W ocenie Wojewody [...] pominięcie strony na etapie postępowania właściwego, nie przekłada się na treść podjętego rozstrzygnięcia przez organ stopnia podstawowego. W tym miejscu organ odwoławczy przytoczył treść art. 146 ust 2 k.p.a., zgodnie z którym nie uchyla się decyzji w przypadku, jeżeli w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej. Organ wyjaśnił, że jeżeli w zwykłym postępowaniu nie brały udziału wszystkie strony, a zapadłaby decyzja odpowiadającą w swej istocie decyzji dotychczasowej, organ wydaje rozstrzygnięcie w oparciu o przepis art. 151 § 2 w związku z art. 146 § 2 k.p.a., tzn. ogranicza się do stwierdzenia wydania decyzji z naruszeniem prawa ze wskazaniem tych okoliczności, z powodu których nie uchylił tej decyzji. Organ odwoławczy ocenił, że decyzja Prezydenta [...] Nr [...] z [...] stycznia 2016 r., wnosząca sprzeciw do zgłoszenia zamiaru rozpoczęcia robót budowlanych zawiera prawidłowe ustalenia prawne i faktyczne, zatem mimo pozbawienia strony czynnego udziału w postępowaniu, uchylenie jej byłoby całkowicie bezzasadne. Organ odwoławczy przytoczył treść art. 28 ust. 1 Prawa budowlanego, zgodnie z którym, roboty budowlane można rozpocząć jedynie po uzyskaniu decyzji o pozwoleniu na budowę oraz art. 3 pkt 12 ww. ustawy, który stanowi, że pozwolenie na budowę jest decyzją administracyjną, zezwalającą na rozpoczęcie i prowadzenie budowy lub wykonanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu budowlanego. Organ odwoławczy wskazał także, że w art. 29-31 Prawa budowlanego, ustawodawca przewidział wyjątki od ww. zasady. Są one określone enumeratywnie, tj. mają formę listy zamkniętej i niedopuszczalne jest stosowanie wykładni rozszerzającej. Jednakże zwolnienie z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę – jak wskazał dalej Wojewoda - nie zawsze oznacza rezygnację z jakiejkolwiek regulacji administracyjno-prawnej. Zgodnie z art. 30 ust. 1 ustawy budowa części obiektów oraz wykonywanie określonych robót budowlanych wymaga zgłoszenia organowi administracji architektoniczno-budowlanej. Organ odwoławczy wyjaśnił, że zgodnie z ustawą Prawo budowlane, organ administracji publicznej ma kompetencję do wydania decyzji wnoszącej sprzeciw do zamiaru wykonania robót ujętych w zgłoszeniu. Wniesienie sprzeciwu oznacza brak zgody organu administracji architektoniczno-budowlanej na przystąpienie przez inwestora do realizacji zamierzonej działalności budowlanej. Sprzeciw jest rozstrzygnięciem sprawy co do jej istoty i dlatego powinien być wyrażony w formie decyzji administracyjnej. W tym miejscu organ odwoławczy zauważył, że przepisy prawa przewidują dwa odrębne powody sprzeciwu. Organ administracji architektoniczno-budowlanej wnosi sprzeciw obligatoryjnie, zgodnie z art. 30 ust. 5c ustawy Prawo budowlane, w przypadku niedopełnienia przez inwestora obowiązku uzupełnienia brakujących dokumentów we właściwym terminie, mimo wezwania go do tego przez organ postanowieniem. Drugim rodzajem sprzeciwu jest zgodnie z art. 30 ust. 6 Prawa budowlanego stwierdzenie przez organ administracji architektoniczno-budowlanej, że realizacja zamierzenia inwestycyjnego na podstawie zgłoszenia nie jest dopuszczalna z powodów merytorycznych. Organ odwoławczy wskazał następnie, że zamierzenie inwestycyjne objęte zgłoszeniem [...] grudnia 2015 r. obejmuje dwustronną tablicę reklamową o wymiarach 6m x 18m na istniejącym fundamencie na terenie działek nr [...] z obrębu [...] przy ul. B. [...] w W. W złożonym wniosku planowane zamierzenie zakwalifikowano do robót budowlanych, o których mowa w art. 30 w zw. z art. 29 ust. 2 pkt 6 ustawy Prawo budowlane, tj. "instalowaniu tablic i urządzeń reklamowych, z wyjątkiem usytuowanych na obiektach wpisanych do rejestru zabytków w rozumieniu przepisów o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami oraz z wyjątkiem reklam świetlnych i podświetlanych usytuowanych poza obszarem zabudowanym w rozumieniu przepisów o ruchu drogowym". Wojewoda wskazał, że Prezydent [...] po dokonaniu oceny zgodności z prawem zgłaszanego zakresu robót budowlanych, decyzją Nr [...] z [...] stycznia 2016 r. działając na podstawie art. 30 ust. 6 pkt 1 ustawy Prawy budowlane, wniósł sprzeciw wobec ww. zamierzenia. Organ odwoławczy przypomniał, że Prezydent oceniając planowaną inwestycję - nośnik reklamowy, stwierdził, że ze względu na sposób posadowienia na gruncie - należy uznać go za budowlę w myśl art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego. Zdaniem organu pierwszej instancji, nie zalicza się ona do tablic i urządzeń, o których mowa w art. 29 ust. 2 pkt 6 Prawa budowlanego, zatem wymaga uzyskania pozwolenia na budowę. Wojewoda [...] uznał rozstrzygnięcie organu I instancji za prawidłowe. Organ odwoławczy wskazał, że wprawdzie zgodnie z ww. przepisami art. 29 ust. 2 pkt 6 Prawa budowlanego, pozwolenia na budowę nie wymaga wykonywanie robót budowlanych polegających na "instalowaniu tablic i urządzeń reklamowych, z wyjątkiem usytuowanych na obiektach wpisanych do rejestru zabytków w rozumieniu przepisów o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami oraz z wyjątkiem reklam świetlnych i podświetlanych usytuowanych poza obszarem zabudowanym w rozumieniu przepisów o ruchu drogowym". Jednakże organ odwoławczy podzielił stanowisko Prezydenta [...], że osadzenie ww. tablicy reklamowej na gruncie świadczy o tym, że zgłoszona inwestycja jest budowlą. W tym miejscu organ odwoławczy przytoczył treść art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego zgodnie, z którym przez budowlę należy rozumieć każdy obiekt budowlany niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury, jak: (...) wolno stojące trwale związane z gruntem tablice reklamowe i urządzenia reklamowe. Organ odwoławczy wskazał także, że o tym, czy obiekt (urządzenie reklamowe) jest trwale związane z gruntem, czy też nie, nie świadczy sposób w jaki zagłębiono go w gruncie czy też posadowiono na gruncie, ani technika w jakiej to wykonano, ale masa całkowita obiektu i jego rozmiary, które wymagają trwałego związania z gruntem ze względów bezpieczeństwa. Podobne stanowisko zajął Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z 25 maja 2007 r. (sygn. akt II OSK 1509/06). W ocenie organu odwoławczego, objęta zgłoszeniem tablica reklamowa jest konstrukcją na tyle trwałą i związaną z gruntem, że uniemożliwia to przesunięcie jej w inne miejsce czy zniszczenie przy działaniu sił przyrody. Zatem – zdaniem organu odwoławczego, sposób związania ww. tablicy reklamowej z gruntem świadczy o tym, że jest to wolno stojące trwale związane z gruntem urządzenie reklamowe, o którym mowa w art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego. Mając na uwadze powyższe, organ odwoławczy wskazał, że zgodnie z utrwalonym orzecznictwem sądowoadministracyjnym, do budowli będących wolnostojącymi trwale związanymi z gruntem urządzeniami reklamowymi, nie może mieć zastosowania art. 29 ust. 2 pkt 6 Prawa budowlanego. W ocenie Wojewody, zamierzenie inwestycyjne ujęte w omawianym zgłoszeniu obejmuje realizację budowli w postaci wolno stojącego urządzenia reklamowego, które nie zawiera się w zamkniętym katalogu robót budowlanych zwolnionych z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę. Zatem, Prezydent [...], jak ocenił organ odwoławczy, słusznie wniósł sprzeciw, powołując się na art. 30 ust. 6 pkt 1 Prawa budowlanego. Podsumowując swoje rozważania organ odwoławczy stwierdził, że spółka M. Sp. z o.o. bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu zakończonym ostateczną decyzją Prezydenta [...] Nr [...] z [...] stycznia 2016 r., zatem ww. decyzja była dotknięta wadą wymienioną w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Zdaniem organu odwoławczego, organ pierwszej instancji, po przeprowadzeniu ponownego postępowania w sprawie co do istoty prawidłowo stwierdził, że zaistniałe naruszenia procesowe nie miały żadnego wpływu na rozstrzygnięcie sprawy, gdyż i tak zapadłaby decyzja tej samej treści. Z uwagi na powyższe, organ odwoławczy stwierdził, wydanie decyzji Prezydenta [...] Nr [...] z [...] stycznia 2016 r., z naruszeniem prawa oraz odmówił jej uchylenia na skutek okoliczności, o których mowa w art. 146 § 2 k.p.a. Organ odwoławczy zaznaczył, że podczas prowadzenia postępowania wznowieniowego nie zostało udowodnione, że brak zapewnienia udziału skarżącej w postępowaniu, miał jakikolwiek wpływ na merytoryczną zawartość inkryminowanej decyzji. W ocenie Wojewody, ponowna analiza materiału dowodowego sprawy wykazała, że w postępowaniu zakończonym decyzją Prezydenta [...] Nr [...] z [...] stycznia 2016 r., doszło jedynie do naruszenia prawa procesowego, które nie wpłynęło na prawidłowe zastosowanie prawa materialnego. Zatem, zdaniem organu odwoławczego - nie ma podstaw do wydania decyzji o innej treści. Skargę na decyzję Wojewody [...] wniosła M. Sp. z o.o. w W. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie następujących przepisów: - art. 151 § 2 w związku z art. 146 § 2 k.p.a. w związku z art. 30 ust. 5 ustawy Prawo budowlane poprzez wydanie decyzji odmawiającej uchylenia decyzji Prezydenta [...] nr [...] z [...] stycznia 2016 roku wnoszącej sprzeciw od zgłoszenia zamiaru rozpoczęcia robót budowlanych polegających na montażu dwustronnej tablicy reklamowej o wymiarach 6 X 18 m na istniejącym fundamencie i na projektowanym słupie nośnym o wysokości 14 m. na działce ew. [...] w obr. [...] przy ul. B. w W., w sytuacji gdy termin wskazany w art. 30 ust. 5 ustawy Prawo budowlane upłynął w związku z czym organ nie ma prawnej możliwości wydania decyzji w oparciu o wskazany przepis, a co za tym idzie w postępowaniu wznowieniowym nie mogła by zapaść decyzja o treści dotychczasowej. - art. 107 k.p.a. poprzez brak odniesienia się przez organ w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji do zarzutów odwołania. Wskazując na powyższe zarzuty skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji jej poprzedzającej i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Wojewoda [...] w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasową argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm.), dalej jako "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Przedmiotem kontroli jest badanie, czy organy administracji w toku rozpoznania sprawy, nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na jej wynik. Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych wad w prowadzonym postępowaniu (art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.). Stosownie zaś do art. 134 § 1 p.p.s.a., Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Biorąc pod uwagę powyższe kryteria, skargę należało uznać za niezasadną. Przypomnieć należy, że w dniu [...] grudnia 2015 roku, skarżąca złożyła w Wydziale Architektury i Budownictwa Urzędu [...], zgłoszenie zamiaru rozpoczęcia robót budowlanych polegających na montażu dwustronnej tablicy reklamowej o wymiarach 6 x 18 m, na istniejącym fundamencie i na projektowanym słupie nośnym o wysokości 14 m, na działce ew. [...] w obr. [...] przy ul. B. w W. Prezydent [...], po dokonaniu oceny zgodności z prawem zgłaszanego zakresu robót budowlanych, zasadnie decyzją Nr [...] z dnia [...] stycznia 2016 r. działając na podstawie art. 30 ust. 6 pkt 1 ustawy Prawy budowlane, wniósł sprzeciw wobec zgłoszonego zamierzenia. Działanie Prezydenta, znajdowało oparcie w przepisach Prawa budowlanego, które przyznają organom administracji publicznej prawo do wydania decyzji wnoszącej sprzeciw do zamiaru wykonania robót ujętych w zgłoszeniu. Wniesienie sprzeciwu zgodnie z art. 30 ust. 6 pkt 1 Prawa budowlanego, może nastąpić w przypadku stwierdzenia przez organ administracji architektoniczno-budowlanej, że zgłoszenie dotyczy budowy lub wykonywania robót budowlanych objętych obowiązkiem uzyskania pozwolenia na budowę. Taka właśnie sytuacja, miała miejsce w rozpoznawanej sprawie. Art. 29 ust. 2 pkt 6, w związku z art. 30 ust 1 pkt 2 Prawa budowlanego, przewiduje tryb zgłoszenia w przypadku planowanego wykonania robót polegających na instalowaniu tablic i urządzeń reklamowych, z wyjątkiem usytuowanych na obiektach wpisanych do rejestru zabytków w rozumieniu przepisów o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami oraz z wyjątkiem reklam świetlnych usytuowanych poza obszarem zabudowanym w rozumieniu przepisów o ruchu drogowym. Przedmiotowy nośnik reklamowy, objęty zgłoszeniem, posiada na tyle trwałe posadowienie, że stanowi ono przeciwwagę dla czynników zewnętrznych, zapewniając urządzeniu stabilność i skuteczne oparcie dla siły wiatru. Realizacja takiego nośnika, nie mieści się w pojęciu "instalowania tablic i urządzeń reklamowych". Dotyczy ono bowiem robót budowlanych, polegających na umocowaniu jakiegoś elementu do istniejącej konstrukcji lub ustawieniu niewielkich rozmiarów urządzenia na istniejącym obiekcie - robót o małym stopniu technicznego skomplikowania. Z definicji robót budowlanych zawartych w art. 3 pkt 7 Prawa budowlanego wynika, że są to prace polegające na przebudowie, montażu, remoncie lub rozbiórce obiektu budowlanego. Zgodnie z art. 3 pkt 6 Prawa budowlanego przez budowę należy natomiast rozumieć wykonywanie obiektu budowlanego w określonym miejscu, a także odbudowę, rozbudowę i nadbudowę obiektu budowlanego. Instalowanie urządzeń reklamowych w rozumieniu art. 29 ust. 2 pkt 6 Prawa budowlanego dotyczy zatem jedynie tych robót budowlanych, które nie są wykonywaniem obiektu budowlanego w określonym miejscu, a zatem budową w rozumieniu art. 3 pkt 6 Prawa budowlanego. Wykonywanie obiektu budowlanego w określonym miejscu, w skład którego wchodzą części typowo budowlane, jak na przykład fundament, konstrukcja nośna, bez względu na to gdzie ten fundament oraz konstrukcja nośna zostały wykonane, przesądza o zakwalifikowaniu takiego przedsięwzięcia jako budowy w rozumieniu art. 3 pkt 6 Prawa budowlanego, a zatem wymaga uzyskania pozwolenia. Z akt przedmiotowej sprawy wynika, że objęta zgłoszeniem tablica reklamowa jest konstrukcją na tyle trwałą i związaną z gruntem, że uniemożliwia to przesunięcie jej w inne miejsce czy zniszczenie przy działaniu sił przyrody. Mając na uwadze powyższe należy wskazać, że zgodnie z utrwalonym orzecznictwem sądowo-administracyjnym, do budowli będących wolnostojącymi trwale związanymi z gruntem urządzeniami reklamowymi nie może mieć zastosowania art. 29 ust. 2 pkt 6 Prawa budowlanego (por. wyrok NSA z dnia 25 maja 2007 r., sygn. akt II OSK 1509/06, wyrok NSA z dnia 20 czerwca 2008 r., sygn. akt II OSK 680/07, wyrok z dnia 12 maja 2009 r.,sygn. akt. II OSK 735/08, wyrok NSA z dnia 4 września 2009 r., sygn. akt II OSK 1361/08, (wszystkie wyroki dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, dalej: CBOSA). Z uwagi na konieczność uzyskania pozwolenia na budowę, sprzeciw Prezydenta był w ocenie Sądu zasadny i znajdował oparcie w przepisach prawa. Zgodnie z art. 30 ust. 5 Prawa budowlanego, termin dla organu do wniesienia sprzeciwu oraz ewentualnego nadania decyzji o sprzeciwie u operatora pocztowego, upływał w dniu [...] stycznia 2016 r. Skarżąca złożyła bowiem zgłoszenie w Wydziale Architektury i Budownictwa Urzędu [...] w dniu [...] grudnia 2015 r. Decyzja Prezydenta o sprzeciwie, została doręczona w dniu [...] stycznia 2016 r. radcy prawnemu T. W. Wskazać jednak należy, że T. W. otrzymał od inwestora pełnomocnictwo rodzajowe do dokonania wskazanych czynności. Pełnomocnictwo to, nie upoważniało do odbioru rozstrzygnięcia kończącego postępowanie. Obejmowało ono bowiem wyłącznie skompletowanie koniecznej dokumentacji, podpisanie w imieniu skarżącej wniosku (zgłoszenia) oraz jego złożenie we właściwym organie. Pełnomocnictwo to wygasło zatem wraz z dokonaniem czynności w nim wskazanych, a więc w dniu [...] grudnia 2015 r. Skarżąca dowiedziała się o decyzji Prezydenta wnoszącej sprzeciw, w dniu [...] lutego 2016 r., a następnie w dniu [...] lutego 2016 r., wystąpiła z wnioskiem o wznowienie postępowania, na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Prezydent słusznie uznając, że skarżąca której nie doręczono w sposób prawidłowy decyzji administracyjnej była pozbawiona pełnego udziału w postępowaniu, postanowieniem z dnia [...] maja 2016 r., wznowił postępowanie zakończone decyzją z dnia [...] stycznia 2016 r. Kontrolowaną decyzją Wojewoda uchylił decyzję Prezydenta [...] z dnia [...] stycznia 2019 r. ( odmawiającą uchylenia decyzji z dnia [...] stycznia 2016 r.) i w oparciu o art. 151 § 2 w związku z art. 146 § 2 i art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., stwierdził wydanie ostatecznej decyzji Prezydenta z dnia [...] stycznia 2016 r., z naruszeniem prawa (art. 28 ustawy Prawo budowlane) oraz odmówił uchylenia wyżej wymienionej decyzji, uznając, że w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej. Decyzja ta w ocenie Sądu nie narusza prawa. Należy w pełni zgodzić się z organem odwoławczym, że w postępowaniu zakończonym decyzją Prezydenta z dnia [...] stycznia 2016 r., doszło jedynie do naruszenia prawa procesowego, które nie wpłynęło na prawidłowe zastosowanie prawa materialnego. W myśl art. 146 § 2 k.p.a., mimo istnienia podstaw wznowienia postępowania przewidzianych w art. 145 § 1, nie uchyla się decyzji, jeżeli w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej. Rozstrzygnięcie w nim przewidziane jest dopuszczalne wówczas, gdy wszystkie okoliczności sprawy ustalone na podstawie całokształtu materiału dowodowego przemawiają za tym, że nie ma żadnych podstaw do wydania innej decyzji niż dotychczasowa. Z taką właśnie sytuacją w ocenie Sądu, mamy do czynienia w rozpoznawanej sprawie. Jak już wcześniej wspomniano, decyzja Prezydenta z dnia [...] stycznia 2016 r. o wniesieniu sprzeciwu, była zgodna z prawem. Prezydent w przypadku uznania, że objęte zgłoszeniem zamierzenie, wymagało uzyskania pozwolenia na budowę, nie mógł wydać innej decyzji niż decyzja o wniesieniu sprzeciwu. Tym samym zasadnie organ odwoławczy uznał, że brak udziału skarżącej w postępowaniu zakończonym decyzją Prezydenta z dnia [...] stycznia 2016 r., nie miał wpływu na jej treść. Do każdego bowiem zgłoszenia odnoszącego się do robót budowlanych wymagających uzyskania pozwolenia na budowę, zawsze wnoszony byłby przez organ sprzeciw. Odnośnie do przedstawionej w uzasadnieniu skargi, argumentacji dotyczącej niedoręczenia inwestorowi decyzji Prezydenta o sprzeciwie, wskazać należy, że przepisy regulujące postępowanie toczące się w wyniku wznowienia, nie przewidują obowiązku doręczenia decyzji ostatecznej kończącej postępowanie, które następnie zostało wznowione. Skoro bowiem warunkiem wznowienia postępowania w oparciu o art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., jest zachowanie określonego w art. 148 § 2 k.p.a., miesięcznego terminu od daty dowiedzenia się o treści decyzji, to zbędne jest jej doręczanie. Niema więc żadnego znaczenia, wskazane w skardze "zakończenie aktywności decyzyjnej organu w dniu [...] stycznia 2016 r". Organ dochował przewidzianego w art. 30 ust. 5 Prawa budowlanego 21 dniowego terminu. Decyzja doręczona została w dniu [...] stycznia 2016 r., jednak osobie nie upoważnionej do jej odbioru w imieniu skarżącej. Reasumując, brak było podstaw do wydania decyzji o innej treści. Jak słusznie wskazał organ powołując się na orzecznictwo, samo stwierdzenie, że postępowanie zakończone zaskarżoną decyzją jest dotknięte kwalifikowaną wadliwością stanowiącą podstawę do wznowienia postępowania, nie może prowadzić automatycznie do uchylenia tej decyzji. Naprawienie wadliwości proceduralnych nie zawsze bowiem wpływa na merytoryczną treść decyzji. Z tych względów, na podstawie art. 151 p.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji.