VII SA/Wa 1144/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bogusław Cieśla, Sędzia WSA Wojciech Sawczuk, Sędzia WSA Marta Kołtun-Kulik ( spr.), , po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 24 listopada 2020 r. sprawy ze skargi Powiatu [...] na decyzję Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia [...] marca 2020 r. znak [...] w przedmiocie odmowy zezwolenia na lokalizację zjazdu publicznego z drogi krajowej oddala skargę Zaskarżoną decyzją z [...] czerwca 2020 r., znak: [...], Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad (dalej: "GDDKiA", "organ odwoławczy") - na podstawie art. 29 ust. 1 i ust. 4 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2018 r., poz. 2068, z późn. zm.) oraz art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 127 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r., poz. 256) - po rozpoznaniu wniosku Powiatu [...], reprezentowanego przez Starostę Powiatu w [...] (dalej: "skarżący") o ponowne rozpatrzenie sprawy – utrzymał w mocy decyzję Zastępcy Dyrektora Oddziału w [...] Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad - działającego z upoważnienia GDDKiA (dalej organ I instancji) z [...] października 2019 r., znak: [...], w przedmiocie nieudzielenia zezwolenia na lokalizację zjazdu publicznego. Z akt sprawy wynika następujący stan faktyczny i prawny sprawy. Wnioskiem z [...] lipca 2019 r., uzupełnionym pismami z [...] sierpnia oraz [...] września 2019 r., Starosta Powiatu w [...] wystąpił do GDDKiA Oddział w [...] o wydanie zezwolenia na lokalizację zjazdu publicznego w km 12 + 703 (strona lewa) z drogi krajowej nr [...] na działkę nr [...], w obrębie [...] gm. [...] wraz z likwidacją istniejącego zjazdu indywidualnego w km 12 + 612 (strona lewa) z drogi krajowej nr [...] na działkę nr [...]. Powołaną na wstępie decyzją z [...] października 2019 r. organ I instancji nie udzielił zezwolenia w powyższym zakresie. W wyniku ponownego rozpoznania sprawy Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję, gdyż uznał ją za zasadną. Organ odwoławczy przytoczył art. 29 ust. 1 i ust. 4 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych stanowiący materialnoprawną podstawę decyzji organu I instancji oraz wskazał, że ze względu na wymogi wynikające z warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne, zarządca drogi może odmówić wydania zezwolenia na lokalizację zjazdu lub jego przebudowę albo wydać zezwolenie na lokalizację zjazdu na czas określony, gdyż organ rozpatruje każdą sprawę indywidualnie w danych okolicznościach faktycznych i prawnych, biorąc pod uwagę aktualne warunki panujące na drodze, możliwość dojazdu oraz bezpieczeństwo ruchu drogowego. GDDKiA wskazał, że droga krajowa nr [...] na analizowanym odcinku zakwalifikowana została zarządzeniem nr 7 Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia 2 marca 2020 r. w sprawie klas istniejących dróg krajowych, do dróg głównych (droga klasy G). Zgodnie z § 4 cytowanego zarządzenia traci moc zarządzenie nr 34 Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia 3 października 2017 r. w sprawie klas istniejących dróg krajowych, przy czym klasa omawianego odcinka drogi krajowej nr [...] nie uległa zmianie i przedmiotowy odcinek drogi krajowej nr [...]posiada klasę G. Wyjaśnił, że przez klasę drogi rozumie się przyporządkowanie drodze odpowiednich parametrów technicznych, wynikających z jej cech funkcjonalnych. Zatem, droga krajowa nr [...] winna zachować wszystkie parametry techniczne i użytkowe odpowiadające drogom klasy G, tj. drogom głównym, w tym również w zakresie lokalizacji i przebudowy zjazdów. GDDKiA podniósł, że organ wydając decyzję na lokalizację czy przebudowę zjazdu z drogi krajowej, kieruje się przede wszystkim względami bezpieczeństwa w ruchu drogowym, a ponadto kryteriami wyznaczonymi w powołanym rozporządzeniu. Zgodnie z § 9 ust. 1 pkt 4 ww. rozporządzenia: "W celu zapewnienia wymaganego poziomu bezpieczeństwa ruchu drogowego (...) na drodze klasy G należy ograniczyć liczbę i częstość zjazdów przez zapewnienie dojazdu z innych dróg niższych klas lub dodatkowej jezdni, o której mowa w § 8a ust. 1 pkt 2, szczególnie do terenów przeznaczonych pod nową zabudowę". Dalej organ odwoławczy wskazał na § 76a ust 1 ww. rozporządzenia, zgodnie z którym zjazdem publicznym jest zjazd do nieruchomości gruntowych usytuowanych poza pasem drogowym: "a) na których prowadzona jest lub planowane jest prowadzenie działalności gospodarczej lub działalności o charakterze publicznym, b) na których usytuowana jest lub planowane jest usytuowanie nieruchomości budynkowej lub lokalowej, w których prowadzona jest lub planowane jest prowadzenie działalności gospodarczej lub działalności o charakterze publicznym, c) które stanowią lub będą stanowić dojazd do nieruchomości wymienionych w lit. a lub b". Podkreślił, że kryteria udzielenia zezwolenia zarówno na budowę zjazdu publicznego jak i przebudowę zjazdu indywidualnego do parametrów zjazdu publicznego są bardziej rygorystyczne, niż w przypadku zgody na lokalizację zjazdu indywidualnego, ze względu na fakt, iż zjazd publiczny z uwagi na swój charakter i przeznaczenie przenosi z drogi i na drogę (w przeciwieństwie do zjazdu indywidualnego) znacznie większy ruch generowany przez obiekt, w którym prowadzona jest działalność gospodarcza. Podkreślił, że istotne jest to, iż zgodnie z § 113 ust. 7 pkt 1 związku z § 78 ust. 1 cyt. rozporządzenia, zjazd publiczny nie może być usytuowany w miejscach zagrażających bezpieczeństwu ruchu drogowego, a w szczególności w obszarze oddziaływania skrzyżowania lub węzła. Obszar skrzyżowania oznacza wspólną część przecinających lub łączących się dróg oraz odcinki tych dróg, na których występują poszerzenia jezdni spowodowane dodatkowymi pasami ruchu lub wyspami kanalizującymi, a w przypadku braku poszerzenia odcinki obejmujące minimalne długości akumulacji i zwalniania określone w § 66 i 6 67 ww. rozporządzenia. Natomiast przez obszar oddziaływania skrzyżowania rozumie się obszar skrzyżowania powiększony o wyznaczone indywidualnie odcinki, na których występuje zwalnianie lub przyspieszanie związane z dojazdem do skrzyżowania lub jego opuszczaniem, jeżeli manewry te nie mogą być wykonane w obszarze skrzyżowania. W niniejszej sprawie obszar oddziaływania skrzyżowania wyznacza oznakowanie pionowe znakiem ostrzegawczym A-6a (umieszczone w km 12 + 513 strona prawa oraz w km 13 + 145 strona lewa), który zgodnie z § 5 ust. 2 pkt 2 Rozporządzenia Ministrów Infrastruktury oraz Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 31 lipca 2002 r. w sprawie znaków i sygnałów drogowych (Dz. U. z 2019 r. poz. 2310) oznacza "skrzyżowanie z drogą podporządkowaną występującą po obu stronach". Stosownie do pkt 2.2.6. załącznika nr 1 do rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 2003 r. w sprawie szczegółowych warunków technicznych dla znaków i sygnałów oraz urządzeń bezpieczeństwa ruchu drogowego i warunków ich umieszczenia na drogach (Dz. U. z 2019 r., poz. 2311), znaki ostrzegające o skrzyżowaniu z drogą podporządkowaną od A-6a do A-6c stosuje się w zasadzie poza obszarem zabudowanym dla wskazania, że pierwszeństwo mają pojazdy poruszające się po drodze, na której ten znak umieszczono. Zgodnie z pkt 2.1.1 załącznika nr 1 do rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie szczegółowych warunków technicznych dla znaków i sygnałów oraz urządzeń bezpieczeństwa ruchu drogowego i warunków ich umieszczenia na drogach, znaki ostrzegawcze stosuje się w celu uprzedzenia o takich miejscach na drodze, w których kierujący powinni zachować szczególną ostrożność względu na występujące lub mogące występować w tych miejscach niebezpieczeństwo. Organ odwoławczy podniósł, że planowany zjazd publiczny w km 12 +703 (strona lewa) z drogi krajowej nr [...] do działki nr [...] byłby w obszarze oddziaływania skrzyżowania w km 12 + 842 (strona lewa) drogi krajowej nr [...] z drogą powiatową do m. [...] oraz z drogą do m. [...]. Obszar ten wyznacza oznakowanie pionowe tj. usytuowane w km 12 + 513 (strona prawa) oraz w km 13 + 145 (strona lewa) tablice skrzyżowanie z drogą podporządkowaną A-6c. Zatem, planowany zjazd publiczny byłby w odległości 139 m od istniejącego skrzyżowania. Ponadto GDDKiA podkreślił, że omawiany zjazd byłby zlokalizowany także w innym miejscu niebezpiecznym, tj. w obrębie przekraczania jezdni przez dzikie zwierzęta (znak A-18b umieszczony w km 12 + 795 strona lewa). Znak A-18b "zwierzęta dzikie" stosuje się do oznaczania miejsc, w których zwierzęta dziko żyjące często przekraczają drogę, np. przy wjeździe do lasu o dużej ilości zwierzyny lub w miejscu przecięcia przez drogę dojścia do wodopoju. Miejsca takie można ustalić m.in. na podstawie informacji służby leśnej o szlakach wędrówek dzikich zwierząt. Następnym argumentem przemawiającym za negatywnym rozpatrzeniem wniosku skarżącego jest znaczne natężenie ruchu drogowego, które zgodnie z Generalnym Pomiarem Ruchu przygotowanym przez [...] Sp. z o.o. Biuro [...], wynosiło w 2015 r. 7512 poj./dobę. W konsekwencji, pozwala to stwierdzić, że lokalizacja zjazdu publicznego na przedmiotowym odcinku ww. drogi krajowej, może negatywnie wpłynąć na płynność, a przede wszystkim na bezpieczeństwo ruchu drogowego, a niepodważalnym jest fakt, że im większe natężenie ruchu na drodze, tym ograniczenie płynności tego ruchu i prawdopodobieństwo wystąpienia wypadku lub kolizji spowodowanych wjazdem lub wyjazdem z działki i włączeniem się do ruchu na drodze, jest większe. Skargę na decyzję GDDKiA z [...] marca 20120 r. wniósł Powiat [...]. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie: 1) art. 7, art. 8, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., poprzez nierozpoznanie całego materiału dowodowego w sposób wnikliwy, prawidłowy i wyczerpujący, co miało istotny wpływ na wynik sprawy; 2) naruszenie art. 29 ust. 4 ustawy o drogach publicznych, poprzez błędną interpretację przepisu i uznanie, że w przedmiotowej sprawie można odmówić wydania zezwolenia na lokalizację zjazdu publicznego. W uzasadnieniu skarżący podkreślił, że jest właścicielem nieruchomości oznaczonej numerem działki [...], położonej w obrębie ewidencyjnym [...], gmina [...]. Planowany sposób zagospodarowania ww. Przeznaczenie nieruchomości na ww. cel jest zgodne z opracowywanym obecnie projektem studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Miasta i Gminy [...]. Aktualnie nieruchomość obsługiwana jest przez zjazd indywidualny. W celu umożliwienia korzystania z przedmiotowej nieruchomości zgodnie z jej przeznaczeniem niezbędne jest ustalenie warunków lokalizacji zjazdu publicznego z drogi krajowej nr [...] na działkę nr [...]. W ocenie skarżącego przy rozpatrywaniu przedmiotowej sprawy organ nie wyjaśnił wszystkich istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności. Planowany zjazd publiczny miałby powstać tylko pod warunkiem likwidacji istniejącego zjazdu indywidualnego. Proponowana lokalizacja zjazdu publicznego nie spowodowałaby zatem zwiększenia liczby i częstości zjazdów na drodze krajowej nr [...] zakwalifikowanej do dróg klasy G. Ponadto, stwierdzenie organu, jakoby planowana lokalizacja zjazdu publicznego miałaby doprowadzić do znacznego pogorszenia warunków bezpieczeństwa i płynności ruchu na drodze krajowej, z uwagi na fakt, że nie zostało poparte żadną analizą przeprowadzoną przez biegłego z tego zakresu, uznać należy za nieuzasadnione. Skarżący stwierdził, że obszar oddziaływania skrzyżowania, na który powołuje się organ w wydanej decyzji, nie został ściśle określony w powszechnie obowiązujących przepisach prawa z uwagi na fakt, iż obszar ten powinien być weryfikowany indywidualnie. Nie jest możliwe jego zdefiniowanie z uwagi na szereg czynników wpływających na wskazanie danego obszaru oddziaływania skrzyżowania. Ponadto, podkreślił, że ze względu na usytuowanie działki nr [...], dojazd do nieruchomości jest możliwy jedynie od strony drogi krajowej nr [...], ponieważ z pozostałych stron działka nie graniczy z pasem drogowym, ani też gruntami mogącymi stanowić dojazd do drogi. Z powyższego jednoznacznie zatem wynika, że działka nr [...] powinna posiadać zjazd publiczny z drogi krajowej nr [...]. W odpowiedzi na skargę GDDKiA wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji orzekając w sprawie nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Stosownie do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 z późn. zm., dalej: "p.p.s.a."), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Rozpoznając sprawę w ramach wskazanych kryteriów Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem. Sąd kontrolował decyzję Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z [...] marca 2020 r. utrzymującą w mocy decyzję organu I instancji z [...] października 2019 r. o odmowie udzielenia zezwolenia na lokalizację zjazdu publicznego w km 12 + 703 (strona lewa) z drogi krajowej nr [...] na działkę nr [...], w obrębie [...] gm. [...] wraz z likwidacją istniejącego zjazdu indywidualnego w km 12 + 612 (strona lewa) z drogi krajowej nr [...]na działkę nr [...]. Działka nr ew. [...] stanowi własność Powiatu [...] i posiada zjazd indywidualny. Materialnoprawną podstawę wydania zaskarżonej decyzji stanowi art. 29 ust. 1 i 4 ustawy o drogach publicznych, zgodnie z którym "budowa lub przebudowa zjazdu należy do właściciela lub użytkownika nieruchomości przyległych do drogi, po uzyskaniu, w drodze decyzji administracyjnej, zezwolenia zarządcy drogi na lokalizację zjazdu lub przebudowę zjazdu (...) – ust. 1. Jak stanowi natomiast ust. 4 "ze względu na wymogi wynikające z warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne, zarządca drogi może odmówić wydania zezwolenia na lokalizację zjazdu lub jego przebudowę albo wydać zezwolenie na lokalizację zjazdu na czas określony." Zgodnie z art. 4 pkt 8 ww. ustawy "zjazdem jest połączenie drogi publicznej z nieruchomością położoną przy drodze, stanowiące bezpośrednie miejsce dostępu do drogi publicznej w rozumieniu przepisów o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym." Wskazać należy, że posłużenie się przez ustawodawcę w art. 29 ust. 4 ustawy o drogach publicznych sformułowaniem "może odmówić" oznacza, że decyzja w sprawie wyrażenia zgody na budowę lub przebudowę zjazdu wydawana jest w ramach uznania administracyjnego. Oznacza to, że organ może, ale nie musi wydać zezwolenia na budowę lub przebudowę zjazdu. Granice ww. uznania administracyjnego określone są przez interes społeczny i słuszny interes wnioskodawcy, w ramach którego istotne znaczenie mają wymogi wynikające z warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne (na które to wskazuje ustawodawca w omawianym przepisie). Wymogi te uregulowane zostały w rozporządzeniu Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (t.j. Dz.U. z 2016, poz. 124). Zostały one zróżnicowane w zależności od rodzaju projektowanego zjazdu, miejsca jego usytuowania, jak i rodzaju drogi publicznej z jaką projektowany zjazd miałby łączyć nieruchomość przyległą do drogi. W przedmiotowej sprawie, droga krajowa nr [...] (na analizowanym odcinku) zakwalifikowana została zarządzeniem Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z [...] marca 2020 r., nr [...], w sprawie istniejących dróg krajowych – do dróg głównych (droga klasy G). Poprzednio obowiązujące zarządzenie GDDKiA w tej materii z [...] października 2017 r. również zaliczało ten odcinek drogi krajowej [...] do drogi klasy G. W § 9 ust. 1 pkt 4 ww. rozporządzenia określono m. in., że "w celu zapewnienia wymaganego poziomu bezpieczeństwa ruchu drogowego (...) na drodze klasy G, należy ograniczyć liczbę i częstość zjazdów przez zapewnienie dojazdu z innych dróg niższych klas lub dodatkowej jezdni, o której mowa w § 8a ust. 1 pkt 2, szczególnie do terenów przeznaczonych pod nową zabudowę". Jak wynika z powyższego, ustanowienie zjazdu w przypadku drogi klasy G jest stosowane warunkowo. Wskazać należy, że zasadniczą przesłanką, którą kierował się organ I instancji wydając odmowną decyzję było umiejscowienie zjazdu indywidualnego w obszarze oddziaływania skrzyżowania. Jest to samodzielna podstawa do odmowy, określona w § 113 ust. 7 pkt 1 rozporządzenia z dnia 2 marca 1999 r. Stosownie do § 77 ww. rozporządzenia, zjazd z drogi powinien być zaprojektowany i wybudowany w sposób odpowiadający wymaganiom wynikającym z jego usytuowania i przeznaczenia, a w szczególności powinien być dostosowany do wymagań bezpieczeństwa ruchu na drodze, wymiarów gabarytowych pojazdów, dla których jest przeznaczony, oraz do wymagań ruchu pieszych. Natomiast zgodnie z § 113 ust. 7 pkt 1 i 5 w związku z § 78 ust. 1 rozporządzenia, zjazd publiczny nie może być usytuowany w miejscach zagrażających bezpieczeństwu ruchu drogowego, a w szczególności w obszarze oddziaływania skrzyżowania lub węzła oraz na odcinku występowania dodatkowego pasa ruchu. Według § 3 pkt 9b ww. rozporządzenia przez "obszar oddziaływania skrzyżowania rozumie się obszar skrzyżowania powiększony o wyznaczone indywidualne odcinki, na których występuje zwalnianie lub przyśpieszanie związane z dojazdem do skrzyżowania lub jego opuszczaniem, jeżeli manewry nie mogą być wykonane w obszarze skrzyżowania." Biorąc pod uwagę powyższe, w ocenie Sądu, prawidłowo przyjęto w niniejszej sprawie, że obszar oddziaływania analizowanego skrzyżowania określony jest przez znak ostrzegawczy "A-6 - skrzyżowanie z drogą podporządkowaną występującą po obu stronach" usytuowany nad tablicą przeddrogowskazową "E-1" ze znakiem "A-9-przejazd kolejowy z zaporami" w prawą stronę do miasta [...], w lewą stronę do miasta [...]oraz prosto w kierunku m. [...]. Powyższe znaki znajdują się na drodze krajowej [...] w odległości 329 m przed rozpatrywanym skrzyżowaniem od strony [...]. Wnioskowany zjazd usytuowany byłby natomiast (jak oczekuje skarżący) w odległości 139 m od powyższego skrzyżowania drogi krajowej [...]. Nie bez znaczenia dla sprawy pozostaje też planowane zagospodarowanie działki skarżącego, dla której wystąpiono o zjazd publiczny. Działka ta ma być wykorzystywana jako teren na bazę transportową dla samochodów ciężarowych z zapleczem socjalno-biurowym. Tymczasem, jak wskazał GDDKiA, z załączonej do akt sprawy "Analizy przejezdności" z września 2019 r. wynika, że "korytarze przejazdu pojazdu ciężarowego z naczepą" dla wszystkich relacji skrętnych planowanego zjazdu, są bardzo obszerne, co przy szerokości po 3 m dla jednego pasa ruchu drogi dwukierunkowej z wąskim poboczem gruntowym, stanowi wysokie niebezpieczeństwo dla uczestników ruchu drogowego. Dlatego też, zdaniem Sądu, należało zaakceptować rozstrzygnięcie wydane w niniejszej sprawie, t.j. o odmowie wyrażenia zgody na lokalizację zjazdu publicznego albowiem nie został zachowany warunek techniczny dotyczący niesytuowania zjazdów publicznych w obszarze oddziaływania skrzyżowania. Niezależnie od tej argumentacji, Sąd w pełni zgadza się z organem, że przepisy powołanego wyżej rozporządzenia nie pozostawiają żadnych wątpliwości co do tego, że w sprawach lokalizacji zjazdu publicznego uznanie administracyjne zostało wyłączone w sytuacjach, gdy wyjazd i wjazd na drogę miałby zostać urządzony w miejscach zagrażających bezpieczeństwu ruchu drogowego; co więcej, w przypadku wystąpienia takiej sytuacji, organ obowiązany jest wydać decyzję "odmowną". Podsumowując, organ orzekający w sposób właściwy wykazał brak podstaw do wydania decyzji zezwalającej na lokalizację zjazdu. Zdaniem Sądu mógł uznać, że budowa zjazdu z drogi krajowej wpłynęłaby na pogorszenie warunków bezpieczeństwa i płynności ruchu na przedmiotowym odcinku drogi. Słusznie też organ odwoławczy podniósł, że zapewnienie bezpieczeństwa w ruchu drogowym jest podstawowym kryterium wyrażania zgody na wykonanie zjazdów z dróg publicznych i może także wpływać na uprawnienia właściciela działki w swobodnym korzystaniu z jego własności; prawo własności nie jest bowiem prawem absolutnym i może ono doznawać szeregu ograniczeń, jeżeli wynikają one z przepisów prawa, a do takich norm prawnych należą między innymi przepisy ustawy o drogach publicznych oraz akty wykonawcze do tej ustawy (zob. wyrok NSA z 11 lipca 2007 r., sygn. akt I OSK 1148/06). W ocenie Sądu analiza zebranego w sprawie materiału dowodowego prowadzi do wniosku, że organ należycie wyważył słuszny interes strony i słuszny interes społeczny, dając prymat interesowi społecznemu, jakim jest zapewnienie bezpieczeństwa, co w sposób należyty przedstawiono w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Z tych przyczyn, Sąd nie podzielił zarzutów skargi i uznał, że zaskarżona decyzja w okolicznościach sprawy prawa nie narusza. Na podstawie art. 151 p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w sentencji.