VII SA/Wa 1147/12

Maciej Majewski - referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie: po rozpoznaniu w dniu 21 czerwca 2012 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku J. Ć. o przyznanie prawa pomocy w sprawie VII SA/Wa 1147/12 ze skargi E. Ć. i J. Ć. na decyzję Głównego inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] marca 2012 r. znak: [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji postanawia: odmówić J. Ć. przyznania prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych. Razem ze skargą do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Warszawie wpłynął na formularzu PPF wniosek J. Ć. o przyznanie prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych. Z treści złożonego wniosku o przyznanie prawa pomocy wynika, iż J. Ć. prowadzi gospodarstwo domowe wspólnie z żoną. Utrzymują się z dochodów uzyskiwanych z tytułu emerytur w łącznej wysokości 4 639 zł. Posiadany majątek obejmuje mieszkanie o pow. 61 m2 oraz działkę budowlaną. Wnioskodawca podał, że nie posiadają z żoną oszczędności, gdyż wszystkie oszczędności wykorzystali na realizację budowy, która jest przedmiotem niniejszej sprawy. Dodał, że część dochodów pochłaniają leki. Innych danych wskazujących na trudną sytuację materialną wnioskodawca nie podał. W sprawie zważono, co następuje. Przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270) zwanej dalej p.p.s.a. przewidują możliwość przyznania stronom postępowania prawa pomocy. Prawo pomocy może być przyznane stronie w zakresie całkowitym (art. 245 § 2 p.p.s.a) lub częściowym (art. 245 § 3 p.p.s.a.), przy czym jego przyznanie uzależnione jest od spełnienia przez stronę ustawowo przewidzianych przesłanek. Żądanie zwolnienia od kosztów sądowych jest wnioskiem o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym. Stosownie zaś do treści art. 246 § 1 pkt 2 ustawy p.p.s.a. przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym następuje, gdy osoba wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Przyznanie prawa pomocy jest instytucją wyjątkową, przysługującą jedynie w sytuacjach, gdy poniesienie kosztów przez stronę spowodowałoby u niej uszczerbek w środkach utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Zasadą jest, że każdy wnoszący sprawę do Sądu zobowiązany jest ponosić koszty sądowe, a tylko faktyczny brak możliwości finansowych może skutkować zwolnieniem od ich ponoszenia. Należy więc zaznaczyć, że chodzi o taką sytuację finansową, która obiektywnie nie daje możliwości zgromadzenia odpowiednich środków na poniesienie kosztów sądowych. Przyznanie prawa pomocy nastąpić może w przypadku wykazania, że wnioskujący nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek lub pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku w utrzymaniu koniecznym własnym i swojej rodziny pozostającej we wspólnym gospodarstwie domowym. Z konstrukcji powołanego przepisu wynika, że ciężar udowodnienia istnienia okoliczności, które mogłyby stanowić podstawę przyznania prawa pomocy we wnioskowanym zakresie spoczywa na stronie. Biorąc pod uwagę sytuację majątkową J. Ć. uznać należy, iż nie jest uzasadnione przychylenie się do wniosku o przyznanie prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych, gdyż wnioskodawca nie wykazał, że nie jest w stanie ich ponieść. Należy zauważyć, że z nadesłanego wniosku i okoliczności sprawy nie wynika by strona była w trudnej sytuacji majątkowej. Wnioskodawca posiada mieszkanie o pow. 61 m2, działkę budowlaną. Dochód z którego się utrzymuje wraz z żoną to 4 639 zł. Okoliczności te wskazują, że strona posiada środki na opłacenie kosztów sądowych, które na obecnym etapie wynoszą 200 zł. wpisu sądowego od skargi. Wydatek ten może pozostać jedynym wydatkiem strony w sprawie (ewentualne koszy jakie mogą się pojawić na dalszych etapach sprawy to opłata kancelaryjna za odpis uzasadnienia wyroku 100 zł. i wpis sadowy od skargi kasacyjnej również 100 zł.). Z tych względów odmówiono przyznania prawa pomocy. W związku z powyższym orzeczono, jak w sentencji postanowienia, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 w zw. z art. 258 § 2 pkt 7 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.