VII SA/Wa 1147/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Gierak-Podsiadły (spr.), , Sędzia WSA Krystyna Tomaszewska, Sędzia WSA Justyna Mazur, Protokolant spec. Katarzyna Ławnik, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 stycznia 2014r. sprawy ze skargi M. Sp. z o.o. w W. na decyzję Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia [...] marca 2013 r., nr [...] w przedmiocie zobowiązania do doprowadzenia zabytku do jak najlepszego stanu skargę oddala Przedmiotem skargi wniesionej przez M. Spółkę z o.o. w W. jest decyzja Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z [...] marca 2013 r. nr [...] utrzymująca w mocy decyzję [...] Konserwatora Zabytków z [...] lipca 2012 r. nr [...]. Ostatnio wymienioną decyzją [...] Konserwator Zabytków, na podstawie art. 45 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami (Dz. U. Nr 162, poz. 1568 ze zm.), w pkt 1 zobowiązał M. Sp. z o.o. z siedzibą w W. do doprowadzenia zabytku - budynku przy Al. J. [...] w W. do jak najlepszego stanu poprzez usunięcie z elewacji budynku siatki reklamowej, konstrukcji wsporczej do montażu reklamy oraz elementów oświetlenia, w pkt 2 – orzekł, że prace należy wykonać w terminie 30 dni od dnia, w którym niniejsza decyzja stanie się ostateczna. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że w wyniku przeprowadzonej w dniu 28 lutego 2012 r. kontroli przestrzegania i stosowania przepisów dotyczących ochrony zabytków i opieki nad zabytkami stwierdzono, że na elewacji przedmiotowego budynku znajduje się metalowa konstrukcja, do której zamocowana jest wielkoformatowa siatka reklamowa oraz siedem reflektorów zamocowanych na metalowych wysięgnikach. Powyższe zamontowano bez pozwolenia konserwatora zabytków, w związku z czym w dniu 29 lutego 2012 r. wszczęto postępowanie w tej sprawie. I dalej, organ podał, że na mocy umowy z 21 grudnia 2011 r., elewacja ww. budynku została wynajęta M. Sp. z o.o. w celu umieszczenia konstrukcji wsporczej do instalacji reklamy o zmiennej grafice wraz z elementami oświetlenia reklamy. Podczas kontroli, J. R., pełnomocnik osób posiadających obecnie tytuł prawny do nieruchomości wyjaśnił, iż w momencie przejęcia nieruchomości przez obecnych właścicieli w dniu 12 grudnia 2011 r., elementy wsporcze do montażu reklamy znajdowały się na elewacji budynku. W piśmie z 23 marca 2012 r. M. Zarząd Nieruchomości w W. poinformował natomiast, że w momencie przekazania nieruchomości obecnym właścicielom, na elewacji nie znajdowały się elementy służące do montażu reklamy i oświetlenia. Wobec sprzecznych informacji ww. zakresie, organ (jak wskazał) przeprowadził rozprawę administracyjną z udziałem wszystkich stron, które to w takcie rozprawy pozostały przy swoich twierdzeniach co do stanu elewacji, w dacie przejęcia nieruchomości. Organ wskazał także na to, iż w piśmie z 31 maja 2012 r. Spółka M. podała, że w kwietniu 2010 r. konstrukcja wsporcza (z wyjątkiem kotw) oraz elementy oświetleniowe na zlecenie M. zostały zdjęte w celu przeprowadzenia konserwacji i w styczniu 2012 r. elementy te zostały ponownie zamontowane na elewacji budynku, a potwierdza to oświadczenie wykonawcy prac. Organ zaznaczył przy tym, że od momentu wpisania budynku do rejestru zabytków decyzją z [...] lutego 2010 r. zmieniła się sytuacja prawna obiektu i na mocy art. 36 ust. 1 pkt 10 ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami powyższe prace wymagały uzyskania pozwolenia konserwatora zabytków. Stwierdził wyraźnie, że prace polegające na demontażu i ponownym montażu konstrukcji wsporczej i elementów oświetlenia wymagały uzyskania pozwolenia konserwatora zabytków. W dalszych rozważaniach organ pierwszej instancji powołał przepis art. 45 ust. 1 ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami i podkreślił, że w związku z faktem, że kotwy zostały zamontowane przed wpisaniem budynku do rejestru zabytków, gdy prace te nie wymagały uzyskania pozwolenia, a tym samym przywrócenie zabytku do poprzedniego stanu nie jest możliwe, organ wybrał drugą możliwość przewidzianą ww. przepisie, zobowiązując stronę do doprowadzenia zabytku do jak najlepszego stanu, poprzez usunięcie ramy służącej do mocowania konstrukcji wsporczej reklamy oraz elementów oświetlenia. Wskazał także, że czynienie z zabytkowej architektury nośnika treści reklamowych jest jednoznaczne z niewłaściwym korzystaniem z zabytku oraz wpływa negatywnie na jego wygląd. Zaznaczył też, że bogato ukształtowana architektonicznie elewacja kamienicy została niemalże całkowicie przesłonięta siatką reklamową o wymiarach 23,9 m x 15 m. Ekspozycja reklamy niekorzystnie zmienia wygląd elewacji poprzez zdominowanie i przesłonięcie istotnych elementów architektonicznych budynku i w zasadzie uniemożliwia odbiór estetyczny zabytku, tym samym obniżając jego wartości. Organ pierwszej instancji wyjaśnił w końcu, że decyzję skierował do M. Sp. z o.o. w W., gdyż z akt sprawy wynika, że ww. Spółka zamontowała konstrukcje wsporcze wraz z reklamą na elewacji przedmiotowego budynku. Powołał przy tym art. 44 ust. 4 ww. ustawy. Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego w uzasadnieniu decyzji z [...] marca 2013 r., utrzymującej w mocy ww. decyzję wskazał na wstępie na przepis art. 36 ust. 1 pkt 10 i art. 45 ust. 1 ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami. Wyjaśnił przy tym, iż właściwość rzeczowa organu pierwszej instancji wynika z faktu, że przedmiotowa reklama jest umieszczona na elewacji budynku przy Al. J. [...] w W., wpisanego do rejestru zabytków decyzją M. Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z [...] lutego 2010 r., pod nr [...]. Dalej, organ odwoławczy ustosunkował się do podnoszonych zarzutów w odwołaniu. Wskazał, że zarzut naruszenia przez organ konserwatorski art. 10 k.p.a. poprzez brak możliwości zapoznania się z treścią zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego przed wydaniem decyzji oraz wypowiedzenia się co do zebranych dowodów jest bezzasadny. Wyjaśnił, że w orzecznictwie sądowym ugruntowany jest pogląd, iż zarzut naruszenia przepisu art. 10 k.p.a. przez niezawiadomienie strony o zebraniu materiału dowodowego oraz możliwości wypowiedzenia się co do tego i składania wniosków może odnieść skutek wówczas, gdy stawiająca go strona wykaże, że zarzucane uchybienie uniemożliwiło jej dokonanie konkretnych czynności procesowych. Mając powyższe na uwadze organ odwoławczy podkreślił, że w niniejszej sprawie strona skarżąca nie wskazała, żadnych czynności, których mogłaby dokonać przed organem pierwszej instancji gdyby organ wydał decyzję po upływie terminu 7 dni od daty otrzymania zawiadomienia o możliwości zapoznania się z aktami sprawy. Zaznaczył też, że w dniu 28 czerwca 2012 r. M. Z. członek zarządu spółki M., zapoznał się z aktami przedmiotowej sprawy, natomiast w dniu 10 lipca 2012 r. pełnomocnik ww. Spółki złożył pisemne stanowisko w sprawie, w którym powtórzył argumenty podniesione przez Spółkę podczas rozprawy administracyjnej w dniu [...] maja 2012 r. Organ odwoławczy za nieuzasadniony uznał również zarzut naruszenia przepisu art. 45 ust. 1 pkt 2 ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami. Wyjaśnił, że organ treścią ww. przepisu jest związany. Podzielił jednocześnie argumentację wskazaną przez organ konserwatorski, że kotwy zostały zamontowane przed wpisaniem budynku do rejestru zabytków, gdy prace te nie wymagały uzyskania pozwolenia, wobec czego przywrócenie do poprzedniego stanu jest niemożliwe. Z tego też względu, konserwator wybrał możliwość przewidzianą w art. 45 ust. 1 pkt 2 ww. ustawy i zobowiązał do doprowadzenia zabytku do jak najlepszego stanu poprzez usunięcie ramy służącej do mocowania konstrukcji wsporczej reklamy oraz elementów oświetlenia. Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego wskazał, że organ pierwszej instancji trafnie podał, że ekspozycja reklamy niekorzystnie zmienia wygląd elewacji poprzez zdominowanie i przesłonięcie istotnych elementów architektonicznych budynku i w zasadzie uniemożliwia odbiór estetyczny zabytku. Odnosząc się do podniesionego w odwołaniu zarzutu niedostatecznego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz kwestii praw nabytych organ odwoławczy wyjaśnił, że kluczowe znaczenie w sprawie ma fakt, iż w kwietniu 2010 r. konstrukcja wsporcza (z wyjątkiem kotw) oraz elementy oświetleniowe na zlecenie M. Sp. z o.o. w W. zostały zdjęte w celu przeprowadzenia konserwacji, a w styczniu 2012 r., elementy te zostały ponownie zamontowane na elewacji budynku, co potwierdza oświadczenie wykonawcy prac i pismo Spółki z 31 maja 2012 r. Powyższe działania zostały dokonane po wpisaniu przedmiotowego budynku do rejestru zabytków, co nastąpiło decyzją z [...] lutego 2010 r., a zatem wymagały pozwolenia wojewódzkiego konserwatora zabytków. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na opisaną wyżej decyzję, skarżąca – M. Sp. z o.o. w W. wniosła o stwierdzenie jej nieważności bądź jej uchylenie. Zaskarżonej decyzji Spółka zarzuciła naruszenie: 1). przepisów prawa materialnego tj. art. 28 k.p.a. poprzez skierowanie decyzji do podmiotu, którego interesu prawnego ani obowiązki nie dotyczy przedmiotowe postępowanie co skutkuje nieważnością z przepisu art. 156 § 1 pkt 4 k.p.a., 2). przepisów postępowania administracyjnego, mających wpływ na przebieg postępowania, w szczególności przepisów art. 6, art. 7, art. 8 , art. 10, art. 77 oraz art. 107 § 3 k.p.a. poprzez: a) błędne ustalenie stanu faktycznego i prawnego sprawy, w konsekwencji skierowanie decyzji do osoby nie będącej stroną w sprawie, b) naruszenie zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa, c) nienależyte uzasadnienie decyzji, a w konsekwencji błędne wydanie decyzji utrzymującej w mocy nakaz doprowadzenia zabytku do jak najlepszego stanu poprzez usunięcie z elewacji siatki reklamowej, konstrukcji wsporczej oraz oświetlenia urządzenia reklamowego przy Al. J. [...] w W. wobec podmiotu nie będącego stroną niniejszego postępowania. W uzasadnieniu skargi skarżąca Spółka podniosła, że przedmiot zaskarżonej decyzji nie stanowi inwestycji skarżącej. Podała, że z końcem marca bieżącego roku (tj. 2013 r.), wycofała się z inwestycji przy Al. J. [...] w W., a dowodem na to jest protokół demontażu konstrukcji urządzenia reklamowego z 29 marca 2013 r., załączony do skargi. Podkreśliła, że urządzenie reklamowe zamieszczone na elewacji budynku przy Al. J. [...] nie stanowi jej własności. Zaznaczyła, że nie jest również inwestorem ww. urządzenia. Tym samym w sprawie zaistniała przesłanka z art. 156 § 1 pkt 4 k.p.a. Jednocześnie skarżąca podała, że gdyby Sąd nie podzielił powyższej oceny co do zaistnienia w sprawie przesłanki nieważnościowej, powołany wyżej stan faktyczny wskazuje na bezprzedmiotowość postępowania i konieczność uchylenia zaskarżonej decyzji, w skutek czego następnie organ winien umorzyć postępowanie wobec Spółki M. Dalej, skarżąca ponownie zaznaczyła, że nie jest stroną w sprawie, w rozumieniu art. 28 k.p.a. Wypełnienie przez nią postanowień zaskarżonej decyzji, stanowiłoby naruszenie praw osób trzecich i w konsekwencji rodziło po stronie M. Sp. z o.o. odpowiedzialność cywilną i karną. To oznacza, iż brak jest jakichkolwiek podstaw prawnych i faktycznych do nałożenia na skarżącą obowiązku demontażu, z uwagi na zmianę stanu faktycznego. W konsekwencji ponownie wskazała na to, iż postępowanie w przedmiotowej sprawie stało się bezprzedmiotowe, a co za tym idzie zgodnie z przepisem art. 105 § 1 k.p.a. winno być umorzone. Skarżąca podniosła następnie, że nie miała możliwości przedłożenia organowi odwoławczemu przed wydaniem decyzji dokumentu potwierdzającego demontaż, gdyż została ona doręczona w dniu 8 kwietnia 2013 r. tj. po dokonanym demontażu. Zarzuciła przy tym organowi odwoławczemu naruszenie art. 10 k.p.a. wskazując, iż nie zapewniono jej czynnego udziału w postępowaniu z uwagi na fakt, że przed wydaniem decyzji nie poinformowano Spółki o zakończeniu postępowania i możliwości zapoznania się z aktami sprawy. Z daleko posuniętej ostrożności procesowej skarżąca podniosła, iż nie sposób zgodzić się z organem, że fakt dokonania częściowego demontażu urządzenia, daje podstawę do twierdzenia, iż doszło do całkowitego demontażu i montażu w to miejsce nowego urządzenia. Skarżąca podkreśliła, iż urządzenie reklamowe stanowią jedną całość, a głównym ich elementem są kotwy, na których montowana jest konstrukcja i wymienne obrazy reklamowe. W konsekwencji tego w przypadku braku demontażu kotw, zdaniem strony skarżącej nie można mówić o całkowitym demontażu urządzenia. Ponowny montaż elementów po ich konserwacji, nie może być kwalifikowany jako montaż nowego urządzenia. Spółka wskazała także, że z treści uzasadnienia zaskarżonej decyzji nie wynika jaki negatywny wpływ ma to urządzenie na zabytek. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji i wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje: Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. Podstawę materialno-prawną zaskarżonej decyzji Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z [...] marca 2013 r. nr [...] utrzymującej w mocy decyzję Stołecznego Konserwatora Zabytków z [...] lipca 2012 r. nr [...] stanowił przepis art. 45 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami (Dz. U. Nr 162, poz. 1568 ze zm.). Zgodnie z jego treścią, w przypadku gdy bez wymaganego pozwolenia wojewódzkiego konserwatora zabytków lub w sposób odbiegający od zakresu i warunków określonych w pozwoleniu wykonano przy zabytku wpisanym do rejestru prace konserwatorskie, restauratorskie, roboty budowlane, badania konserwatorskie, architektoniczne lub podjęto inne działania, o których mowa w art. 36 ust. 1 pkt 6-8 i 10-12, wojewódzki konserwator zabytków wydaje decyzję zobowiązującą do doprowadzenia zabytku do jak najlepszego stanu we wskazany sposób i w określonym terminie. Przepis art. 44 ust. 4 (w myśl którego osoba, która dopuściła się naruszenia przepisów o zabytkach lub naruszyła zakres i warunki określone w pozwoleniu, jest obowiązana na swój koszt wykonać czynności nakazane w decyzji, o której mowa w ust. 1 pkt 1 i 3 oraz w ust. 2), stosuje się odpowiednio (v. art. 45 ust. 2 ww. ustawy). Wskazać przy tym należy, iż zgodnie z art. 36 ust. 1 pkt 10, umieszczanie na zabytku wpisanym do rejestru urządzeń technicznych, tablic, reklam oraz napisów, z zastrzeżeniem art. 12 ust. 1, wymaga pozwolenia wojewódzkiego konserwatora zabytków. Stosownie do art. 36 ust. 5 tej ustawy, pozwolenie to, wydaje się na wniosek osoby fizycznej lub jednostki organizacyjnej posiadającej tytuł prawny do korzystania z zabytku wpisanego do rejestru, wynikający z prawa własności, użytkowania wieczystego, trwałego zarządu albo ograniczonego prawa rzeczowego lub stosunku zobowiązaniowego. Stosując ww. przepis art. 45 ust. 1 pkt 2 ustawy o zabytkach i opiece nad zabytkami organy orzekające w sprawie prawidłowo przyjęły, iż stan faktyczny wypełnia dyspozycję wskazanej regulacji. Ustaliły bowiem, iż na elewacji budynku przy Al. J. [...] w W. wykonano tego rodzaju prace, które wymagały uprzedniego uzyskania pozwolenia właściwego konserwatora zabytków. Ustaliły również, iż podmiot, który wykonał te prace, nie uzyskał tego rodzaju zezwolenia. W obu decyzjach wydanych w sprawie wskazano, iż w toku czynności kontrolnych obiektu przeprowadzonych 28 grudnia 2012 r. stwierdzono na elewacji budynku reklamę wielkoformatową w postaci siatki reklamowej zamontowanej do metalowej konstrukcji przytwierdzonej do elewacji budynku wraz z oświetleniem – siedem reflektorów na metalowych wysięgnikach. Ustalono, iż w kwietniu 2010 r. konstrukcja wsporcza (z wyjątkiem kotw) oraz elementy oświetlenia (na zlecenie M. Z.) zostały zdjęte w celu przeprowadzenia konserwacji, a w styczniu 2012 r. (a więc wówczas, gdy obiekt objęty był już ochroną konserwatorską) elementy te (na zlecenie tej samej osoby, będącej członkiem zarządu Spółki M. uprawnionym do jej samodzielnego reprezentowania) zostały ponownie zamontowane na elewacji ww. budynku. Powyższe znajduje potwierdzenie w zgromadzonym w sprawie materiale dowodowym, w skład którego wchodzi nie tylko protokół czynności kontrolnych, ale również wyjaśnienia skarżącej Spółki zawarte w piśmie z 31 maja 2012 r. (podpisanym przez M. Z.) i złożone przez nią oświadczenie wykonawcy powyżej opisanych prac mających miejsce w 2010 r. i w 2012 r., a także umowa najmu elewacji przedmiotowego w sprawie budynku z 21 grudnia 2011 r. zawarta pomiędzy obecnymi właścicielami obiektu a Spółką M. reprezentowaną przez M. Z. Nadto, w aktach sprawy znajduje się protokół rozprawy administracyjnej, z którego wynika, iż urządzenie reklamowe zamontowane na elewacji budynku w 2008 r. i na podstawie zgłoszenia budowlanego dokonanego w dniu 21 sierpnia 2008 r., zostało zdjęte z wyjątkiem kotw. Kotwy zostały pozostawione na osobistą prośbę M. Z., "w związku z troską o stan budynku, gdyż są elementem najbardziej ingerującym w ściany budynku". Uczyniono w ten sposób, aby po zmianie właściciela budynku móc bez problemu zamontować pozostałą część konstrukcji. W czasie zmiany właściciela budynku pozostała część konstrukcji została zdemontowana w celu konserwacji i remontu. Dodać należy, iż organy orzekające w sprawie nie kwestionowały tych robót, które wykonane zostały na podstawie ww. zgłoszenia, ale te, które miały miejsce kilka lat później – na podstawie umowy najmu elewacji z 21 grudnia 2011 r. i -co istotne- po objęciu budynku ochroną konserwatorską. Wskazać bowiem w tym miejscu należy, iż bezspornym w sprawie pozostaje, że na mocy decyzji M. Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z [...] lutego 2010 r. ww. budynek wpisany został do rejestru zabytków pod nr [...]. To zaś oznacza, iż od tej pory umieszczanie na tym obiekcie wszelkiego rodzaju urządzeń wymagało uwzględnienia przepisów ww. ustawy, a tym samym uzyskania pozwolenia właściwego wojewódzkiego konserwatora. Zgromadzony w sprawie materiał dowodowy wskazuje zaś na to, iż po wpisaniu budynku do rejestru zabytków, na elewacji tego budynku umieszczono reklamę wielkoformatową i uczyniono to bez stosownego pozwolenia. W tych okolicznościach za prawidłowe należało uznać decyzje organów orzekających w sprawie, opierające się na ww. przepisie art. 45 ust. 1 pkt 2 i art. 44 ust. 4 ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami, jak i orzeczone decyzjami tych organów zobowiązanie podmiotu, który wykonał ww. prace -bez pozwolenia wojewódzkiego konserwatora zabytków- do doprowadzenia zabytków do jak najlepszego stanu poprzez usunięcie z elewacji budynku siatki reklamowej, konstrukcji wsporczej do montażu reklamy oraz elementów oświetlenia. Tak dokonanej oceny Sądu nie zmieniają zarzuty skargi, w tym te wskazujące na błędne ustalenie strony postępowania, a dokładnie - strony zobowiązanej. Materiał dowodowy sprawy nie pozostawia żadnych wątpliwości, iż reklama wielkoformatowa została umieszona na obiekcie w 2012 r. przez Spółkę M., która na podstawie zawartej umowy cywilnoprawnej miała prawo do dysponowania nieruchomością w tym zakresie, ale też ponosi za wykonanie tego rodzaju robót wszelką odpowiedzialność, o czym na gruncie niniejszej sprawy stanowi ww. art. 44 ust. 4 ww. ustawy (wobec treści § 2 ust. 2 umowy najmu elewacji budynku). Dodać przy tym należy, iż fakt wykonania przez Spółką nałożonego na nią -zaskarżoną decyzją- obowiązku nie świadczy o tym, iż zaskarżona decyzja i decyzja ją poprzedzająca jest dotknięta wadą, o której mowa w art. 156 § 1 pkt 4 k.p.a., tj. została skierowana do podmiotu nie będącego stroną w sprawie. Argumentacja skargi w tej części jest całkowicie niezrozumiała, również wobec wcześniejszych wyjaśnień Spółki, składanych w toku postępowania administracyjnego. Z wyjaśnień tych, czy to zawartych w piśmie z 31 maja 2012 r., czy też w protokole rozprawy administracyjnej z 24 maja 2012 r., nie wynika, aby Spółka M. twierdziła, iż nie powinna być stroną postępowania, albowiem nie jest ani inwestorem ani właścicielem reklamy wielkoformatowej umieszczonej na elewacji budynku. Wręcz przeciwnie, zawarte w aktach sprawy wyjaśnienia Spółki (jak i pozostały materiał dowodowy) potwierdzają stan zupełnie odmienny. Nadto, akta sprawy wskazują, iż Spółka brała czynny udział w postępowaniu. W kontekście powyższego Sąd dostrzega również, iż w aktach sprawy znajduje się pismo pełnomocnika Spółki wskazujące na to, że w dniu 29 marca 2013 r. Spółka zdemontowała elementy urządzenia reklamowego. Przekazanie tej informacji nastąpiło wprawdzie już po dacie wydania zaskarżonej decyzji i nie mogło być uwzględnione przez organ II instancji, niemniej okoliczność ta -zdaniem Sądu- jedynie potwierdza zasadność nałożenia obowiązku i obciążenia nim skarżącej, i czyni tym samym zarzut skargi wskazujący na naruszenie art. 28 k.p.a. chybionym. Jednocześnie Sąd w tym miejscu zauważa, iż całkowicie chybione jest także stanowisko skarżącej, że skoro w 2010 r. nie doszło do całkowitego demontażu urządzenia reklamowego (bo pozostawiono kotwy), to ponowny montaż tego urządzenia w 2012 r. (już po objęciu obiektu ochroną konserwatorską) nie wymagał uprzedniego uzyskania pozwolenia, o którym mowa w art. 36 ust. 1 pkt 10 ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami. Z przepisu tego jednoznacznie wynika, iż umieszczanie na zabytku wpisanym do rejestru urządzeń technicznych, tablic, reklam oraz napisów wymaga pozwolenia wojewódzkiego konserwatora zabytków. Skoro pomiędzy demontażem urządzenia reklamowego a ponownym montażem - umieszczeniem tego urządzenia na budynku, zmienił się stan prawny tego obiektu, w ten sposób, iż został on objęty ochroną konserwatorską, to należało sytuację tę uwzględnić i zastosować się do obowiązującego w tym zakresie prawa. Nadto, Sąd nie podzielił pozostałych zarzutów skargi o charakterze procesowym, sprowadzających się do naruszenia art. 107 § 3 k.p.a. Sąd nie znalazł podstaw do ich uwzględnienia (w tym, z przyczyn przedstawionych powyżej). W ocenie Sądu, zaskarżona decyzja zawiera wszystkie elementy, o których mowa w art. 107 § 1 i 3 k.p.a., a uzasadnienie prawne i faktyczne wykazuje zasadność podjętego rozstrzygnięcia (w prawidłowo ustalonym w sprawie stanie faktycznym). Sąd nie podzielił także zarzutu naruszenia art. 10 § 1 k.p.a. przyjmując, iż naruszenie tego przepisu popełnione przez Ministra Kultury, który nie zawiadomił stron o zebraniu materiału dowodowego i przysługujących im prawach przed wydaniem decyzji, w żaden sposób nie wpłynęło na wydane rozstrzygnięcie. Sąd wziął przy tym pod uwagę, iż Minister Kultury decyzję oparł na materiale dowodowym zgromadzonym przez organ I instancji oraz, że M. Z. – członek zarządu skarżącej Spółki w dniu 28 czerwca 2012 r. zapoznał się z aktami sprawy. Z przedstawionych powodów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), orzekł jak w sentencji.