VII SA/Wa 1149/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Ostrowska (spr.), , Sędzia WSA Mirosława Kowalska, Sędzia WSA Bożena Więch – Baranowska, Protokolant st. sekr. sąd. Magdalena Banaszek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 listopada 2011 r. sprawy ze skargi C. T. i H. T. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] znak: [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania administracyjnego. I. skargę oddala, II. przyznaje ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na rzecz adwokat A.G. tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej kwotę 307,50 zł (trzysta siedem złotych pięćdziesiąt groszy), w tym tytułem zastępstwa prawnego kwotę 250 zł (dwieście pięćdziesiąt złotych), tytułem 23 % podatku od towarów i usług kwotę 57,50 zł (pięćdziesiąt siedem złotych pięćdziesiąt groszy). Decyzją z dnia [...] znak: [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w P. nakazał C. i H.T. rozbiórkę garażu samowolnie wybudowanego przy budynku mieszkalnym usytuowanym na działce [...] w N., przy ul. [...]. Decyzją z dnia [...] znak: [...][...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego utrzymał w mocy w/w decyzję Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w P. z dnia [...]. Zgodność z prawem decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] potwierdził Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie prawomocnym wyrokiem z dnia 21 listopada 2008 r., sygn akt II SA/Lu 283/08. Pismem z dnia 1 grudnia 2010 r., C. i H.T. wnieśli o wznowienie postępowania zakończonego wskazaną wyżej decyzją [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] w przedmiocie rozbiórki obiektu budowlanego. W uzasadnieniu przedmiotowego wniosku wskazano, że kwestionowana decyzja została oparta na fałszywym donosie małżonków C., którzy broniąc swojej inwestycji wykonanej niezgodnie z miejscowym planem, dopuścili się fałszywego oskarżenia. Podnieśli także, że nie dopuścili się samowoli budowlanej garażu, bo posiadają pozwolenie na budowę wydane przez Burmistrza Miasta N., które to zatwierdziło projekt budowlany, w którym widnieje garaż stanowiący całośc architektoniczno-budowlaną. Decyzją z dnia [...] znak: [...][...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego, odmówił wznowienia postępowania w sprawie zakończonej wskazaną wyżej decyzją [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] znak: [...]. Organ w uzasadnieniu przedstawił stan faktyczny sprawy oraz podał argumenty stanowiące podstawę odmowy wznowienia postępowania. W merytorycznym badaniu wniosku, organ I instancji zauważył, że nie naruszono dyzpozycji art. 145 § 1 pkt 1-8 K.p.a. (dopuszczenie sie fałszerstwa przez małżonków C. – nie przedstawiono dowodów na okolicznośc kłąmstawa lub fałszerstwa) natomiast, zdaniem organu uchybiono terminowi zawartemu w art. 148 § 1 K.p.a. (skarżący o okolicznościch stanowiących podstawę wznowieniową zawartą we wniosku znali od dnia 26 stycznia 2006 r., z oględzin dokonanych przez organ I instancji w sprawie samowoli budowlanej kontrolowanej wyrokiem WSA w Lublinie). Od decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] C. i H.T. wnieśli odwołanie. Wskazano w odowłaniu na błędy procesowe postępowania rozbiórkowego – tj. braku udziału w oględzinach z dnia 23 stycznia 2008 r. C. T., błędów proceduralnych w postepowaniu toczącym się w 2008 r. Ponadto wskazali, że są “od 2006 r. bez podstaw prawnych gnębieni psychicznie, celowo wmawia się im samowolę budowlaną, która doprowadziła H. T. do uszczerbku na zdrowiu – arytmi serca". Po rozpatrzeniu odwołania Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] znak: [...] utrzymał w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] znak: [...]. W uzasadnieniu organ wskazał, że skarżący wnioskując o wznowienie postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 K.p.a. powinni dołączyć kopie prawomocnego orzeczenia stwierdzającego fakt popełnienia przestępstwa. Twierdzenia skarżących co do posiadania prawomocnego pozwolenia na budowe budynku mieszkalnego, zdaniem organu nie znajdują podstaw, z uwagi na kontrolę sądowoadministracyjną postępowania rozbiórkowego, dokonanego przez WSA w Lublinie, który to w prawomocnym wyroku z dnia 21 listopada 2008 r. sygn. akt II SA/Lu 283/08 oddalił skargę, a tym samym ustosunkował się także do twierdzeń o posiadaniu decyzji o pozowleniu na budowę garażu. Nie zgdadzając się z argumentami organów, C. i H. małżonkowie T. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na ww. decyzję. Wskazali w skardze, że organy administacji “dokonały zamachu na włąsność osobistą, pozostającą pod szczególną ochroną prawną". Powtórzyli raz jeszcze argument o braku samowoli budowlanej, prezentowany w całym postepowaniu rozbiórkowym i nieważnościowym. Wnieśli także “o uchylenie zaskarżonych decyzji jak i o zwolnienie z opłat sądowych oraz o dołączenie i dopuszczenie kopii pozowlenia na budowę". W odpowiedzi na skargę organ wnióśł o jej oddalenie, podtrzymując argumentacje zawartą w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Admniistracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem dokonując kontroli zaskarżonej decyzji z punktu widzenia jej zgodności z prawem, Sąd nie dopatrzył się naruszeń prawa wskazanych w art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. zw. dalej p.p.s.a.), które uzasadniają uchylenie kwestionowanej decyzji. Podstawową i zasadniczą kwestią podniesioną przez organy administracyjne, było uchybienie terminowi zawartemu w dyspozycji przepisu art. 148 k.p.a., zgodnie z którym podanie o wznowienie postępowania wnosi się do organu administracji publicznej, który wydał w sprawie decyzję w pierwszej instancji, w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania. Zdaniem Sądu nie ulega wątpliwości, jak słusznie wskazał organ odwoławczy, że skarżący wnieśli wniosek o wznowienie postępowania administracyjnego zakończonego decyzją Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w P. z dnia [...] z uchybieniem zawartego w art. 148 k.p.a. terminu miesięcznego. Trafna jest argumentacja zawarta w zaskarżonej decyzji, że wniosek o wznowienie postępowania z przyczyn określonych w art. 145 1 pkt 1 k.p.a. wpłynął do organu w dniu 1 grudnia 2010 r., natomiast skarżący o przedmiotowym donosie dowiedzieli się w dniu 26 stycznia 2006 r., podczas oględzin dokonanych przez organ I instancji w sprawie rozbiórkowej, co potwierdza protokół ktory bez uwag podpisał H.T. Przesłanka wznowieniowa podnoszona przez skarżących, znana była również w chwili otrzymania decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w P. z dnia [...] w sprawie nakazu robiórki oraz w chwili otrzymania decyzji organu odwoławczego z dnia [...]. We wskazanych wyżej orzeczeniach powołano fakt wniesienia pisma z dnia 2 stycznia 2006 r. stanowiącego informację A. i A.C. o samowoli budowlanej popełnionej przez skarżących. W związku z ustaleniami poczynionym przez organy administracji, nie budzi watpliwości Sądu, że skarżący uchybili terminowi 1 miesiąca zawartemu w dyspozycji art. 148 § 1 k.p.a., dlatego też słusznie [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w L. decyzją z dnia [...] na podst. art. 149 § 3 k.p.a. odmówił wznowienia postepowania, a Główny Inspektor Nadzoru Budowalnego decyzją z dnia [...] utrzymał powyższą w mocy. Na marginesie należy wyjaśnić, że przepis art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 z późn zm. tj. zw. dalej k.p.a.) stanowi wprost, że w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli dowody, na których podstawie ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne, okazały się fałszywe. Słusznie organy podkreślił, że w niniejszej sprawie, skarżący nie udowodnili ani przed organami administracyjnymi, ani przed Sądem, że małżonkowie C. dokonali fałszywego zgłoszenia, dlatego też słusznie organy kontrolujące kwestionowaną decyzje, nie dały wiary twierdzeniom skarżących co do fałszywości zgłoszenia uczestników postępowania. Zgodnie bowiem z obowiązującym aktualnym orzecznictwem oraz poglądem piśmiennictwa, zasadniczo sfałszowanie dowodu służącego za podstawę wydania decyzji administracyjnej musi znaleźć potwierdzenie w orzeczeniu sądu lub innego organu (M. Jaśkowska, A. Wróbel, Kodeks Postępowania Administracyjnego. Komentarz., Wydanie III., por. niepublikowany wyrok NSA z dnia 2 lipca 1997 r., SA/Łd 3192/95). Należy jednak podkreślić, iż ocena zasadności wskazanej przesłanki wznowieniowej może nastąpić dopiero po wznowieniu postępowania na podstawie art. 149 § 1 i 2 k.p.a. Sąd dostrzegł przedwczesność dokonanej przez organy oceny przesłanki wznowieniowej jednak uchybienie to pozostaje bez wpływu na rozstrzygnięcie w sprawie niniejszej. Z tych względów Sąd uznał, że zarzuty skargi nie znajdują oparcia w przepisach prawa a biorąc dodatkowo pod uwagę, że Sąd nie dostrzegł takich naruszeń przepisów prawa procesowego lub materialnego, które mogłoby mieć wpływ na wynik sprawy - skargę należało oddalić. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł jak w sentencji. O kosztach orzeczono na podst. art. 250 p.p.s.a.