VII SA/Wa 1150/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Ostrowska, , Sędzia WSA Ewa Machlejd (spr.), Sędzia WSA Jolanta Zdanowicz, Protokolant Monika Sosna-Parcheta, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 października 2006 r. sprawy ze skargi E. K. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] kwietnia 2006r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji I. stwierdza nieważność zaskarżonej decyzji, II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku, III. zasądza od Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego na rzecz skarżącego E. K. kwotę 200 zł (dwieście złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. VII SA/Wa 1150/06 UZASADNIENIE Decyzją nr [...] z dnia [...] lutego 2006r. Wojewoda [...] odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [...] nr [...] z dnia [...] stycznia 2002r. zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej [...] Sp. z o.o. w W. pozwolenia na roboty budowlane obejmujące montaż urządzeń stacji bazowej telefonii komórkowej, przewidziane do realizacji na wieży widokowej położonej w miejscowości B., gm. D., na terenie działki nr [...] W uzasadnieniu decyzji organ I instancji wskazał, iż w decyzji Starosty [...] z dnia [...] stycznia 2002r. nie występują wady upoważniające do stwierdzenia jej nieważności w oparciu o przepis art. 156 § 1 kpa. Odwołanie od tej decyzji złożył do Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego E. K.. Po rozpatrzeniu odwołania Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] kwietnia 2006r. uchylił zaskarżoną decyzję Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2006r. oraz stwierdził nieważność decyzji Starosty [...] z dnia [...] stycznia 2002r. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego w uzasadnieniu decyzji wskazał, iż zgodnie z obowiązującym w dacie wydawania decyzji art. 29 ust. 2 pkt 9 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (t.jedn. Dz.U. z 2000r., Nr 106, poz. 1126 z póżn.zm.) pozwolenia na budowę nie wymagało wykonanie robót budowlanych polegających na instalowaniu urządzeń na obiektach budowlanych. Natomiast zgodnie z art. 30 ust. 1 pkt 2 lit. b tej ustawy wykonanie powyższych robót budowlanych polegających na instalowaniu urządzeń na obiektach budowlanych, powyżej 3m wymagało zgłoszenia właściwemu organowi. Biorąc pod uwagę charakter przedmiotowej inwestycji winna być ona objęta zgłoszeniem, a nie pozwoleniem na budowę. Wobec tego wydanie pozwolenia na budowę w sytuacji, gdy taka decyzja nie była wymagana przepisami prawa stanowi wadę z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., bowiem decyzja została wydana bez podstawy prawnej i okoliczność ta uzasadnia stwierdzenie nieważności decyzji Starosty [...]. Skargę na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] kwietnia 2006r. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie E. K. wnioskując o jej uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania albowiem podana w zaskarżonej decyzji podstawa prawna jest błędna. Skarżący decyzji organu II instancji zarzucił naruszenie przepisów art. 7 i 77 kpa polegające na niedokładnym wyjaśnieniu wszystkich istotnych okoliczności sprawy, co miało wpływ na rozstrzygnięcie. Ponadto skarżący zarzucił naruszenie art. 30 ust. 1 pkt 2 lit. b ustawy Prawo budowlane poprzez przyjęcie, że montaż stacji bazowej telefonii komórkowej zlokalizowanej na wieży widokowej nie wymaga uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę lecz wymaga zgłoszenia. Skarżący zgodził się wprawdzie z rozstrzygnięciem, jednakże z uwagi na błędne uzasadnienie uznał, iż zaskarżona decyzja nie może się ostać. Skarżący nie zgodził się z poglądem organu, iż na przedmiotową inwestycję wymagane było jedynie zgłoszenie. Powołując się na orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego wskazał, iż niewątpliwie w sprawie konieczne było wydanie decyzji udzielającej pozwolenia na budowę. Przyjęcie innego poglądu, w ocenie skarżącego pozbawiłoby go możliwości obrony jego podstawowych praw. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie podnosząc jak w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 134 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270) Sąd nie może wydać orzeczenia na niekorzyść skarżącego, chyba że stwierdzi naruszenie prawa skutkujące stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności. W przedmiotowej sprawie zaskarżona decyzja rażąco narusza prawo. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] kwietnia 2006r. uchylił decyzję Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2006r. oraz stwierdził nieważność decyzji Starosty [...] z dnia [...] stycznia 2002r. nr [...] r. bowiem decyzja ta została wydana bez podstawy prawnej. Organ powołał się na obowiązujący w dacie wydania decyzji o pozwoleniu na budowę art. 29 ust. 2 pkt 9 ustawy z dnia 7 lipca Prawo budowlane, który stanowił, iż pozwolenia na budowę nie wymagało wykonanie robót budowlanych, polegających na instalowaniu urządzeń na obiektach budowlanych a także wskazał art. 30 ust. 1 pkt 2 lit b tejże ustawy stanowiący, że wykonanie powyższych robót budowlanych polegających na instalowaniu urządzeń na obiektach budowlanych, o wysokości powyżej 3m, wymagało zgłoszenia właściwemu organowi. Nie można się zgodzić ze stanowiskiem organu, gdyż wskazane przez niego przepisy nie mogły mieć zastosowania do urządzeń wprowadzających zmiany w środowisku w takim stopniu, że konieczne stało się przeprowadzenie na podstawie odrębnych przepisów postępowania w sprawie oddziaływania takiego urządzenia na środowisko. Zgodnie z treścią art. 2 ust. 2 ustawy Prawo budowlane przepisy ustawy nie naruszają przepisów odrębnych, co oznacza, że w niektórych przypadkach, w zależności od projektowanej inwestycji, zastosowanie mają przepisy innych aktów prawnych. W dacie wydania decyzji udzielającej [...] Sp. z o.o. w W. pozwolenia na roboty budowlane obejmujące montaż urządzeń stacji bazowej telefonii komórkowej były zaliczane do inwestycji mogących pogorszyć stan środowiska na podstawie § 2 pkt 8 lit. k rozporządzenia Ministra Ochrony Środowiska, Zasobów Naturalnych i Leśnictwa z dnia 14 lipca 1998r. w sprawie określenia rodzajów inwestycji szczególnie szkodliwych dla środowiska i zdrowia ludzi albo mogących pogorszyć stan środowiska oraz wymagań, jakim powinny odpowiadać oceny oddziaływania na środowisko tych inwestycji (Dz. U. nr 93, poz. 589zezm). Inwestycje takie, tj. zaliczane do mogących pogorszyć stan środowiska, z dniem 1 stycznia 2001 r. tzn. od dnia wejścia w życie ustawy z dnia 9 listopada 2000r. o dostępie do informacji o środowisku i jego ochronie oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. nr 109, poz. 1157), wymagały przeprowadzenia postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko planowanych przedsięwzięć, z czym wiązała się konieczność wydania decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu i decyzji o pozwoleniu na budowę, gdyż przeprowadzenie postępowania w trybie zgłoszenia (art. 30ust 1 Prawa budowlanego) byłoby niemożliwe (wyrok NSA w Warszawie z dnia 16 maja 2005r., OSK 1566/04). Powyższa zasada została przejęta przez ustawę Prawo Ochrony Środowiska z dnia 27 kwietnia 2001 r., która weszła w życie z dniem 1 stycznia 2002r. W związku z powyższym nie można się zgodzić ze stanowiskiem Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego, iż wykonanie robót budowlanych obejmujących montaż urządzeń stacji bazowej telefonii komórkowej nie wymagało decyzji o pozwoleniu na budowę a jedynie zgłoszenia i tym samym, iż decyzja Starosty [...] z dnia [...] stycznia 2002r, została wydana bez podstawy prawnej. Zaskarżona decyzja Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego została więc wydana z rażącym naruszeniem przepisu art. 156 § 1 pkt 2 kpa, albowiem organ stwierdził nieważność decyzji ostatecznej, która może zostać usunięta z obrotu prawnego jedynie w przypadku stwierdzenia, że jest ona dotknięta jedną z kwalifikowanych wad określonych w art. art. 156 § 1 pkt 2 kpa. Tymczasem decyzja Starosty [...] z dnia [...] stycznia 2002r. nie narusza rażąco prawa jak wyżej wskazano. Z tych przyczyn Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) w zw. art. 156 § 1 pkt 2 kpa stwierdził nieważność zaskarżonej decyzji. W punkcie II orzeczono na podstawie art. 152 zaś o kosztach z mocy art. 200 w/w ustawy.