VII SA/Wa 1153/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Izabela Ostrowska po rozpoznaniu w dniu 7 czerwca 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku P. K. o wstrzymanie wykonania decyzji Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej z dnia [...] marca 2018 r. znak: [...] w sprawie ze skargi P. K. na decyzję Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej z dnia [...] marca 2018 r. znak: [...] w przedmiocie cofnięcia uprawnień do wystawiania zaświadczeń lekarskich postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. P. K. ("skarżący") wniósł skargę na decyzję Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej z dnia [...] marca 2018 r. w przedmiocie cofnięcia uprawnień do wystawiania zaświadczeń lekarskich. W piśmie skardze zawarto także wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu skarżący wskazał m.in., że szkody, jakie ponieśli jego pacjenci, którym nie może wystawiać zwolnień, są nie do naprawienia, a odzyskanie utraconego zaufania grona pacjentów zajmie lata. Skarżący podniósł ponadto "oczywistość" strat ekonomicznych, wynikających z wykonania ww. decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 z późn. zm., dalej "P.p.s.a."), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednak art. 61 § 3 P.p.s.a. stanowi, że po przekazaniu sądowi skargi, sąd, na wniosek skarżącego, może wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w art. 61 § 1 P.p.s.a., jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia mu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (wyjątek stanowią tu przepisy prawa miejscowego, które weszły w życie), chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wskazanie przez skarżącego we wniosku okoliczności, które uzasadniają niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, które odnosiłyby się do skarżącego. Uzasadnienie takiego wniosku powinno więc odnosić się do konkretnych wydarzeń czy sytuacji, które tłumaczyłyby wstrzymanie wykonania aktu lub czynności w stosunku do wnioskodawcy. Co więcej, jak stwierdził Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 15 stycznia 2015 r., sygn. akt I OZ 1236/14, publ. LEX nr 1 624 317, nie ma podstaw, by "[...] żądać od sądu poszukiwania argumentów przemawiających za wstrzymaniem wykonania aktu za samą stronę". W niniejszej sprawie, wniosek skarżącego nie został uzasadniony – skarżący nie przytoczył w nim okoliczności, których obowiązek podania wynika z art. 61 § 3 P.p.s.a., wskazujących na niebezpieczeństwo wyrządzenia mu znacznej szkody lub spowodowania skutków trudnych do odwrócenia i godzących w skarżącego bądź w interes społeczny. Ponadto, powołane w skardze zarzuty dotyczące skarżonej decyzji nie mogą stanowić uzasadnienia dla ww. wniosku. Wynika to zwłaszcza z faktu, że uregulowana w art. 61 § 3 P.p.s.a. ochrona tymczasowa jest odrębną instytucją od kontroli legalności aktu, wydanego przez organ, której w postępowaniu sądowoadministracyjnym dokonuje sąd. Skarżący nie przedstawił argumentów, które uzasadniałyby uznanie za wiarygodne twierdzeń, że w razie wykonania zaskarżonej decyzji, poniesie on znaczną szkodę czy też zajdą w stosunku do niego trudne do odwrócenia skutki. Twierdzenia strony, niepoparte żadnymi szczegółowymi wyliczeniami, czy dokumentacją, nie mogą być uznane za uzasadniające wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, zwłaszcza że argumentacja skarżącego odnosi się głownie do szkody grożącej osobom trzecim, tj. pacjentom, a nie skarżącemu. Ponadto, samo złożenie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu nie może stanowić wystarczającego uzasadnienia dla wstrzymania jego wykonania. Należy podkreślić, że rozpoznając wniosek o udzielenie ochrony tymczasowej poprzez wstrzymanie wykonania decyzji, Sąd nie ocenia prawidłowości jej wydania pod kątem zgodności z prawem, ale to, czy wykonanie tej decyzji, jeszcze przed prawomocnym jej skontrolowaniem, może spowodować niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W związku z powyższym Sąd, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.