VII SA/Wa 1157/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bogusław Cieśla (spr.), , Sędzia WSA Mirosława Kowalska, Sędzia WSA Krystyna Tomaszewska, Protokolant Magdalena Banaszek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 września 2008 r. sprawy ze skargi [...] S.A. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2002 r. znak [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej skargę oddala Wojewoda [...] decyzją z [...] października 1999 r. na podstawie art.156 § 1 pkt 2, 157 § 1 i 158 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego stwierdził nieważność decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego w [...] z [...] stycznia 1998 r. udzielającej P. S.A. w K. pozwolenia na budowę i modernizację urządzeń elektroenergetycznych oraz stacji trafo w miejscowościach [...]. Jako przyczynę organ wskazał rażące naruszenie art. 32 ust. 4 pkt 2 Prawa budowlanego z 1994 r. (Dz. U. Nr 89, poz. 414 ze zm.), stwierdzając brak prawa inwestora do dysponowania na cele budowlane niektórymi nieruchomościami zajętymi pod budowę inwestycji. Organ ustalił wówczas, że G. F. właścicielka działek nr [...] położonych w K., nie wyraziła zgody na realizację inwestycji na terenie swych działek. Natomiast oświadczenia jej ojca – J. N. (bez daty) o wyrażeniu zgody na lokalizację tej inwestycji na terenie działki nr [...] oraz podpis "N. " w poz. 42 w rubryce "wyrażam zgodę" wykazu właścicieli działek, nie można było uznać za dowód dysponowania przez inwestora terenem działek nr [...] na cele budowlane. Nadto część zainteresowanych osób udzieliła pisemnej zgody na zajęcie swoich nieruchomości, jednak nie było dowodów, iż osoby te były faktycznie właścicielami działek, a taki wymóg stawiała ustawa z 21.08.1997 r. o gospodarce nieruchomościami. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego po rozpoznaniu odwołania [...] S.A. w R. (następca prawny inwestora) decyzją z [...] stycznia 2000 r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzją. Organ II instancji podtrzymał stanowisko oraz argumentację zawartą w decyzji organu I instancji. Nie podzielił zarzutu odwołania o powstaniu nieodwracalnych skutków prawnych z uwagi na zrealizowanie inwestycji. W ocenie organu II instancji wykonanie obiektu budowlanego powoduje powstanie nowej sytuacji faktycznej a nie prawnej. Zatem nie można było przyjąć, że powstały nieodwracalne skutki prawne. Wskazał również, że takie stanowisko prezentuje Naczelny Sąd Administracyjny w swoim orzecznictwie. Skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniósł [...] S.A. w R. W uzasadnieniu skargi powołano się na powstanie nieodwracalnych skutków prawnych wobec zrealizowania obiektu. Skarżący przywołał uchwałę SN z 18.11.1993 r. III AZP 23/93 (OSNC 1994/5/108). Ponadto podniósł, że organ stwierdził nieważność całej decyzji w sytuacji, gdy stwierdzony przez organ brak wykazania prawa do dysponowania terenem na cele budowlane dotyczył tylko znikomej części całej inwestycji. Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 29 stycznia 2002 r., sygn. akt IV S.A. 565/00 uchylił decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...].01.2000 r. i poprzedzającą ją decyzję Wojewody [...] z dnia [...].10.1999 r. Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że zarzuty skargi dotyczące powstania nieodwracalnych skutków prawnych z uwagi na zrealizowanie inwestycji objętej kwestionowanym pozwoleniem na budowę były nietrafne. Podniósł, że wprawdzie wybudowanie obiektu w oparciu o ostateczną decyzję o pozwoleniu na budowę wywiera określone skutki prawne, to jednak nie mogą one wyłączyć dopuszczalności stwierdzenia nieważności pozwolenia na budowę, co znalazło wyraz w wielu orzeczeniach Naczelnego Sądu Administracyjnego np. wyrok z 18.06.1998 r. IV SA 1399/96 OSP nr 4 z 2000 r. poz.60 z aprobującą glosą W.Chróścielewskiego. Również jako nietrafny Sąd ocenił zarzut skargi, iż inwestor w całości wykazał prawo do dysponowania terenem. Zgodnie bowiem z art. 32 ust. 4 pkt 1 Prawa budowlanego z 1994 r. pozwolenie na budowę mogło być wydane wyłącznie temu kto m.in. wykazał prawo do dysponowania nieruchomością, na cele budowlane. Prawo to należało oceniać w/g przepisów prawa cywilnego i mogło ono wynikać z umowy najmu lub dzierżawy i innych stosunków zobowiązaniowych, jeżeli wynikało z nich prawo użycia nieruchomości na cele "budowlane". Prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane mogło wynikać również z administracyjnego tytułu np. zezwolenia na zakładanie i przeprowadzanie linii energetycznej lub innej inwestycji liniowej na cudzym gruncie. Podstawą prawną takiej decyzji do 31.12.1997 r., był art. 70 ust. 1 ustawy z 28.04.1985 r. o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości (tekst jednolity Dz. U. Nr 30 z 1991 r. poz.127 ze zm.), a od 1 stycznia 1998 r. był art. 124 ustawy z 21 sierpnia 1997r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. Nr 115, poz. 741 ze zm.). Sąd uznał, że bezspornym było, iż właścicielka działek nr [...] nie wyraziła zgody na przeprowadzenie przedmiotowej inwestycji przez swoje działki. Twierdzenie strony skarżącej, że taką zgodą wyraził jej ojciec ujawniony w rejestrze jako właściciel nie znalazło potwierdzenia w aktach sprawy. W wykazie właścicieli działek pod poz. [...] figurowała G. F. Natomiast oświadczenie J. N., ojca G. F., na które powoływał się inwestor dotyczyło działki nr [...] (a taka w dacie oświadczenia nie istniała). Ponadto brak było dokładnego adresu osoby podpisującej oraz daty złożenia tego oświadczenia woli. Jak wynika z dołączonych innych oświadczeń były one składane w dniach [...] lipca 1993 r. i [...] sierpnia 1993 r. Natomiast J. N. zmarł [...] lipca 1993 r. Również dołączony wykaz właścicieli działek z wyrażoną zgodą J. N. zawierał wady a mianowicie zgoda dotyczyła tylko działki [...], brak było daty kiedy to oświadczenie woli zostało złożone. Miało to szczególne znaczenie z uwagi na datę śmierci J. N. i to, że właścicielem obu działek nr [...] była od 1991 r. G. F., co wynikało z aktu notarialnego. W tej sytuacji Sąd Naczelny uznał, że inwestor nie wykazał prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Złożone oświadczenia nie pochodziły bowiem od właściciela, brak było także dowodów aby J. N. miał prawo użycia tych nieruchomości na cele budowlane. Zdaniem Sądu w oczywisty sposób naruszono art. 32 ust. 4 pkt 2 Prawa budowlanego co skutkowało rażącym naruszeniem prawa w rozumieniu art.156 § 1 pkt 2 kpa. Jednak biorąc pod uwagę, iż przedmiotowa inwestycja jest inwestycją liniową obejmującą budowę i modernizację urządzeń elektroenergetycznych oraz stacji trafo (szereg tych obiektów lub ich zespołów może funkcjonować samodzielnie) to zdaniem NSA należało rozważyć możliwość stwierdzenia nieważności pozwolenia na budowę tylko w części dotkniętej wadą z art.156 § 1 pkt 2 kpa, przy uwzględnieniu wymogu art. 33 ust. 1 Prawa budowlanego. Należało zatem ustalić w odniesieniu do których obiektów wystąpiły wady z art.156 § 1 pkt 2 kpa i w stosunku do części pozwolenia orzec o jego nieważności. Nie było potrzeby eliminowania z obrotu prawnego prawidłowych rozstrzygnięć w pozostałych częściach, jeżeli tylko fragmenty decyzji rażąco naruszały prawo. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] lipca 2002 r. na podstawie art. 156 § 1 pkt 2, art. 157 § 1 i art. 158 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.) oraz art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2000 r. Nr 106, poz. 1126 ze zmianami) stwierdził na żądanie strony, nieważność decyzji wydanej przez Kierownika Urzędu Rejonowego w [...] z dnia [...].01.1998 r., w części dotyczącej: projektowanej linii SN w kierunku zachodnim na odcinku od słupa [...] do projektowanych stacji trafo: [...], projektowanych stacji trafo [...]", projektowanej linii NN na odcinku od stacji trafo [...] do projektowanego słupa [...] przy drodze [...] w K., gm. [...]. Organ wskazał, że z zatwierdzonego projektu budowlanego przedmiotowej inwestycji wynikało m.in., że na terenie działek Nr [...] w K. zaprojektowano linię SN, stację trafo [...] i odcinek linii NN do drogi [...]. G. F. jest od 1991 r. właścicielką działek Nr [...] w K. (na podstawie aktu notarialnego Rep. "A" Nr [...]) i faktycznie nie wyraziła zgody na realizację inwestycji na terenie swoich działek. Inwestor nie przedłożył pisemnej zgody właścicielki działek Nr [...] w K. na ich zajęcie pod budowę linii SN, stacji trafo i linii NN, a co za tym idzie nie wykazał prawa do dysponowania tymi nieruchomościami na cele budowlane. Ponadto analiza projektu budowlanego przedmiotowej inwestycji wykazała, iż na skutek braku zgody właścicielki działki [...] na prowadzenie przez ten teren linii SN niemożliwe jest zasilenie napięciem SN stacji trafo [...] w K. W świetle tych ustaleń organ I instancji stwierdził, że decyzja Kierownika Urzędu Rejonowego w [...] z dnia [...].01.1998 r. w części dotyczącej projektowanej linii SN na odcinku od słupa [...] do projektowanych stacji trafo [...], projektowanych stacji trafo [...] oraz projektowanej linii wyprowadzającej NN ze stacji trafo [...] do projektowanego słupa [...] przy drodze [...] w K., gm. [...] - została wydana z rażącym naruszeniem art. 32 ust. 4 pkt 2 Prawa budowlanego. Zgodnie z art. 156 § 1 pkt 2 Kpa, skutkowało to koniecznościa stwierdzenia nieważności decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego w [...] z dnia [...].01.1998 r. w części wymienionej w rozstrzygnięciu decyzji. Natomiast pozostałe urządzenia elektroenergetyczne SN i NN oraz stacje trafo w miejscowościach: [...] objęte przedmiotowym pozwoleniem na budowę mogą w ocenie organu samodzielnie funkcjonować zgodnie z przeznaczeniem. [...] S.A. w R. wniósł odwołanie od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2002 r. stwierdzającej w części nieważności decyzji o pozwoleniu na budowę. Wskazał na naruszenie art. 75, 77 i 78 kpa przez brak przeprowadzenia dowodu wnioskowanego na okoliczność ustalenia, czy za swojego życia i przed obdarowaniem wnioskodawczyni F. jej ojciec udzielił inwestorowi zgody ze skutkiem obciążenia darowanej nieruchomości. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego zaskarżoną do Sądu decyzją z dnia [...] października 2002 r. na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego po rozpatrzeniu [...] Spółka Akcyjna w R. od decyzji Wojewody [...] z dnia [...].07.2002r. - utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu wskazał, decyzją z dnia [...].07.2002r., Wojewoda [...], w związku z wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 29 stycznia 2002r., sygn. akt IV S.A. 565/00, po ponownym przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego stwierdził nieważność decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego w [...] z dnia [...].01.1998r., w części dotyczącej: projektowanej linii SN w kierunku zachodnim na odcinku od słupa [...] do projektowanych stacji trafo: [...] stacji trafo [...] i stacji trafo [...] oraz linii NN na odcinku od stacji trafo [...] do projektowanego słupa [...] przy drodze [...] w K. gmina [...]. W ocenie organu odwoławczego bezsporne jest, iż występując o wydanie pozwolenia na budowę tej inwestycji, P. S.A. w K. nie posiadało pisemnej zgody na dysponowanie nieruchomościami nr [...] położonymi w K. na cele budowlane. Właścicielką tych działek od 1991r. była G. F., która nie wyrażała zgody na realizację przedmiotowej inwestycji. Stosownie do dyspozycji art. 32 ust. 4 pkt 2 - ustawy z dnia 7 lipca 1994r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2000r. Nr 106 poz.1126 z późn. zm.) pozwolenie na budowę mogło być wydane wyłącznie jednostce organizacyjnej lub osobie, która wykaże się prawem do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Jest to jeden z podstawowych warunków, niezbędnych do wydania pozwolenia na budowę. Zgodnie z przyjętą linią orzeczniczą Naczelnego Sądu Administracyjnego, wydanie decyzji wbrew dyspozycji art. 32 ust. 4 pkt 2 Prawa budowlanego stanowi rażące naruszenie prawa, skutkujące stwierdzeniem nieważności takiej decyzji, w oparciu o art. 156 § 1 pkt 2 Kpa. Ustosunkowując się do zarzutu, że przed wydaniem decyzji Wojewoda [...] nie przeprowadził dowodu, czy jeszcze za swego życia i przed obdarowaniem - ojciec M. F. zgodził się na dysponowania terenem na potrzeby planowanego zamierzenia inwestycyjnego, jest bezzasadny. Z załączonych akt sprawy jednoznacznie wynika, iż właścicielką działek nr [...] od 1991r. byłą G. F., zaś pozwolenie na budowę zostało wydane w 1998r. Tym samym przeprowadzenia dowodu, w stosunku do osoby, która nie żyje i nie była właścicielem tych działek w czasie wydawania decyzji o pozwoleniu na budowę, było bezprzedmiotowe. [...] Spółka Akcyjna w R. wniosł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2002r. [...], zarzucając naruszenie procedury administracyjnej w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy przez odmowę przeprowadzenia dowodu oraz naruszenie prawa materialnego przez jego błędna wykładnię i przyjęcie, że możliwe było stwierdzenie decyzji o pozwoleniu na budowę po zrealizowaniu obiektu. Skarżąca spółka wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji Wojewody [...]. W uzasadnieniu skargi podniesiono, że skarżący domagał się przeprowadzenie dowodu, zaś organ pierwszej instancji ani nie wydał postanowienia o odmowie przeprowadzenia dowodu ani w uzasadnieniu decyzji nie odniósł się do treści wniosku. Ponadto powołano się na uchwałę Sądu Najwyższego z dnia 18 listopada 1993 r. sygn. akt: III AZP 23/93, który uznał za niedopuszczalne stwierdzanie nieważności decyzji o pozwoleniach na budowę po zrealizowaniu obiektów na które były udzielone. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko oraz argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Stosownie do dyspozycji art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z poźn. zm.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. W świetle powołanego przepisu ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, a więc prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni. Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych, mających wpływ na wynik sprawy, wad w postępowaniu administracyjnym (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.). Ponadto Sąd Administracyjny nie ocenia rozstrzygnięcia organu administracji pod kątem jego słuszności, czy też celowości, jak również nie rozpatruje sprawy kierując się zasadami współżycia społecznego. Na wstępie należy podnieść, iż stosownie do treści art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. z 2002 r., Nr 153, poz. 1270, z późn. zm.) ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia. Sprawa niniejsza była już rozpoznawana przez Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie, który wyrokiem z dnia 29 stycznia 2002 r., w sprawie o sygn. akt IV S.A. 565/00 uchylił decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...].01.2000 r. i poprzedzającą ją decyzję Wojewody [...] z dnia [...].10.1999 r. W uzasadnieniu wyroku Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie podniósł, iż bezspornym jest, że G. F. właścicielka działek Nr [...] nie wyraziła zgody na przeprowadzenie przedmiotowej inwestycji przez te działki i dlatego nie można było przyjąć, iż inwestor wykazał się prawem do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. W ocenie Sądu sytuacja taka oznaczała brak spełnienia ustawowego wymogu z art. 32 ust. 4 pkt 2 Prawa budowlanego, co zawsze stanowi rażące naruszenie prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 Kpa. Rażące naruszenie prawa ma bowiem miejsce wtedy, gdy decyzja w sposób bezsporny narusza konkretny przepis prawa i wywołuje skutki niemożliwe do zaakceptowania w państwie prawa. Naczelny Sąd Administracyjny zwrócił jednak uwagę, iż inwestor wskazał na możliwość stwierdzenia nieważności przedmiotowego pozwolenia na budowę tylko w części dotkniętej rażącym naruszeniem prawa, natomiast organy obu instancji poprzednio nie rozważyły takiej możliwości. Wobec faktu, że przedmiotowa inwestycja jest inwestycją liniową obejmującą budowę i modernizację urządzeń elektroenergetycznych średniego i niskiego napięcia oraz stacji trafo, Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że szereg tych obiektów lub nawet zespołu obiektów może samodzielnie funkcjonować zgodnie z przeznaczeniem. Przepisy prawa budowlanego, w szczególności art. 33 ust. 1 Prawa budowlanego, przewidywały, iż w przypadku zamierzenia budowlanego obejmującego więcej niż jeden obiekt, pozwolenie na budowę może dotyczyć wybranych obiektów lub zespołu obiektów, mogących samodzielnie funkcjonować zgodnie z przeznaczeniem. W tej sytuacji Sąd uznał, że przy ponownym rozpoznawaniu sprawy konieczne będzie rozważenie możliwości stwierdzenia nieważności pozwolenia na budowę tylko w części dotkniętej wadą z art. 156 § 1 pkt 2 Kpa, przy uwzględnieniu wymogu art. 33 ust. 1 Prawa budowlanego. W uzasadnieniu powołanego wyroku Sąd dokonał wyczerpującej oceny stanu faktycznego oraz w odniesieniu do niego wykładni stanu prawnego i stwierdził, że właścicielka działek Nr [...] w K. nigdy nie wyrażała zgody na przedmiotową inwestycję, przeprowadzoną przez jej działki. Zatem pozwolenie na budowę wskazanych urządzeń elektroenergetycznych i stacji trafo, zostało wydane z naruszeniem art. 32 ust. 4 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane, bowiem P. S.A. w K. nie posiadało prawa do dysponowania nieruchomościami Nr [...] położonymi w K., stanowiącymi własność G. F. Wydanie decyzji wbrew art. 32 ust. 4 pkt 2 Prawa budowlanego (pozwolenie na budowę mogło być wydane temu, kto wykazał się prawem do dysponowania nieruchomością na cele budowlane) stanowi przesłankę zawartą w przepisie art. 156 § 1 pkt 2 Kpa do stwierdzenia nieważności decyzji, jako wydanej z rażącym naruszeniem prawa. Zatem ocena prawna Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie, zawarta w wyroku z dnia 29 stycznia 2002 r., w sprawie o sygn. akt IV S.A. 565/00 miała charakter wiążący i dotyczyła wykładni konkretnego przepisu w odniesieniu do stanu faktycznego tej sprawy. Po ponownej analizie akt sprawy organy zasadnie stwierdziły nieważność decyzji wydanej przez Kierownika Urzędu Rejonowego w [...] z dnia [...].01.1998r. tylko w części dotyczącej: projektowanej linii SN w kierunku zachodnim na odcinku od słupa [...] do projektowanych stacji trafo: [...], projektowanych stacji trafo [...] i stacji trafo [...], projektowanej linii NN na odcinku od stacji trafo [...] do projektowanego słupa [...] przy drodze [...] w K., gm. [...]. Przy ponownym rozpatrywaniu sprawy organy obu instancji zastosowały się do oceny prawnej zawartej w uzasadnieniu wyroku, a uzasadnienia decyzji pozostają w logicznym związku z treścią orzeczenia sądu administracyjnego. Związanie wyrokiem z dnia 29 stycznia 2002 r., sygn. akt IV S.A. 565/00 nie dotyczyło jedynie orzekających organów, ale także samego sądu. W przypadku bowiem gdy sprawa po raz drugi powraca do Sądu administracyjnego, po uchyleniu decyzji przez NSA i wydaniu nowych decyzji, Sąd jest związany oceną prawną wyrażoną w poprzednim wyroku. Badając aktualnie zaskarżoną decyzję Sąd Wojewódzki zobowiązany był uwzględnić wcześniej wyrażony pogląd prawny, z którym w okolicznościach sprawy w pełni się zgadza. W efekcie, jeżeli za pierwszym rozpoznaniem sprawy przez Sąd uznano, że wydanie kwestionowanej decyzji nastąpiło z naruszeniem dyspozycji art. 32 ust. 4 pkt 2 Prawa budowlanego co stanowi o rażącym naruszenie prawa, skutkującym stwierdzeniem nieważności takiej decyzji, w oparciu o art. 156 § 1 pkt 2 Kpa, to ocena sprawy mogła ulec zmianie jedynie wówczas, gdyby na etapie ponownego postępowania administracyjnego (przed organami) doszłoby do nowych ustaleń faktycznych, a takiej sytuacji w niniejszej sprawie nie było. Na brak nowych ustaleń nie miał żadnego wpływu zarzut skargi, że Wojewoda [...] nie przeprowadził wnioskowanego dowodu, czy jeszcze za swego życia i przed obdarowaniem wnioskodawczyni - ojciec M. F. zgodził się na dysponowanie terenem na potrzeby planowanego zamierzenia inwestycyjnego. W materialne dowodowym jest ewidentnie potwierdzone, że od 1991r. właścicielką działek nr [...] byłą G. F., zaś pozwolenie na budowę zostało wydane w 1998r. Tym samym przeprowadzenie dowodu, było oczywiście bezprzedmiotowe. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) skargę - jako nieuzasadnioną - oddalił.