VII SA/Wa 1159/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mariola Kowalska (spr.), Sędzia WSA Maria Tarnowska, Sędzia WSA Ewa Machlejd, Protokolant spec. Agnieszka Wrzodak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 marca 2015 r. sprawy ze skargi E. C. na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] kwietnia 2014 r. znak: [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji postanawia : odmówić dopuszczenia do udziału w sprawie M. T. i K. L. Na rozprawie w dniu 19 marca 2015 r. Sąd poddał ocenie wniosek M.T. i K.L., złożony w oparciu o art. 33 ust. 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej p.p.s.a.), o dopuszczenie do udziału w sprawie ze skargi E.C. na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] kwietnia 2014 r. znak [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej. M.T. i K.L., podobnie jak skarżąca E.C. są właścicielkami lokali mieszkalnych w budynku przy ul. [...] w [...]. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Stosownie do art. 33 § 2 p.p.s.a. udział w charakterze uczestnika może zgłosić również osoba, która nie brała udziału w postępowaniu administracyjnym, jeżeli wynik tego postępowania dotyczy jej interesu prawnego. Uczestnikiem postępowania administracyjnego na podstawie art. 33 § 2 p.p.s.a. może stać się więc podmiot, któremu przysługiwała legitymacja materialnoprawna w postępowaniu zakończonym wydaniem zaskarżonego aktu, ale który w tym postępowaniu nie brał udziału. Zatem najważniejszą przesłanką dopuszczająca do udziału w sprawie takiego podmiotu, jest jego interes prawny. Nie może zostać dopuszczony jako uczestnik postępowania podmiot który w sprawie posiada jedynie interes faktyczny. W orzecznictwie oraz literaturze prawniczej interes faktyczny przeciwstawiony interesowi prawnemu, określa się jako interes indywidualny, który nie został w żaden wyraźny sposób wzięty pod ochronę przez powszechnie obowiązujące przepisy. Natomiast interes prawny, to taki, który jest chroniony przez prawo i ochrona ta polega na możliwości żądania od organu administracji podjęcia określonych czynności mających na celu zrealizowanie interesu lub usunięcia zaistniałego zagrożenia. Aby interes prawny mógł być zaspokojony, musi być on interesem osobistym, własnym, indywidualnym, znajdującym swoją podstawę w konkretnym przepisie prawa materialnego oraz potwierdzenie w okolicznościach faktycznych (por. J. Borkowski, w. B. Adamiak, J. Borkowski. Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Warszawa 2005, s. 224 i n.). W przypadku, gdy decyzja rozstrzyga o prawach i obowiązkach konkretnego podmiotu, przyjmuje się, iż postępowanie dotyczy jego interesu prawnego lub obowiązku bezpośrednio. Gdy zaś decyzja rozstrzygająca o prawach i obowiązkach jednego podmiotu odnosi skutek wobec praw i obowiązków innego podmiotu, postępowanie dotyczy interesu prawnego lub obowiązku tego innego podmiotu w sposób pośredni. (vide: postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 lutego 2011 r., II OZ 18/11, LEX nr 743838). Oceniając wniosek M.T. i K.L. w warunkach niniejszej sprawy, należy zatem podkreślić, iż istotą formalnego postanowienia Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego, jak i poprzedzającego go postanowienia Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2014 r. nr [...], działających na podstawie art. 61a k.p.a. było ustalenie, iż skarżącej nie przysługuje przymiot strony w rozumieniu art. 28 k.p.a. w związku z art. 28 ust 2 Prawa budowlanego uzasadniający żądanie wszczęcia postępowania w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta [...] z dnia [...] lipca 2013 r. znak: [...] zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na wykonanie robót budowlanych przy elewacji budynku mieszkalnego przy ul. [...] w [...]. Przedmiotem oceny organów nie było zatem badanie legalności decyzji Prezydenta [...] w kontekście zaistnienia którejkolwiek z przesłanek, o których mowa w art. 156 k.p.a., a jedynie analiza posiadania przymiotu strony przez konkretny podmiot - w tym wypadku skarżącą. Rozpoznając wniosek o dopuszczenie do udziału w sprawie dotyczącej innego podmiotu, sąd administracyjny powinien badać, czy udział ten służy zabezpieczeniu praw składającego wniosek. Z akt sprawy wynika, że M.T. i K.L. nie były stronami postępowania administracyjnego zakończonego zaskarżonym postanowieniem. Zaś wnioski M.T. i K.L. o dopuszczenie do udziału w postępowaniu nie zawierają argumentacji umożliwiającej ich uwzględnienie. Sama okoliczność bycia właścicielem lokalu w budynku, którego dotyczy decyzja o pozwoleniu na roboty budowlane, której stwierdzenia nieważności dochodzi w postępowaniu nadzorczym skarżąca - nie stanowi jeszcze wykazania interesu prawnego w znaczeniu art. 28 k.p.a. i art. 33 § 2 p.p.s.a., gdyż rozstrzygnięcie nie dotyczy wprost praw i obowiązków takiego podmiotu. W ocenie Sądu, dopiero badanie merytoryczne decyzji wydanej w trybie nadzorczym mogłoby uzasadnić udział wnioskujących w postępowaniu sądowo-administracyjnym. Mając powyższe na uwadze należy stwierdzić, iż zgłaszając wnioski o dopuszczenie do udziału w sprawie w istocie M.T. i K.L. nie realizują indywidualnych interesów. W niniejszym przypadku brak jest normy materialnoprawnej, która legitymowałby wnioskodawczynie do przystąpienia do niniejszego postępowania w charakterze uczestnika. Rozstrzygnięcie w zakresie kontroli legalności zaskarżonego postanowienia nie będzie dotyczyło praw i obowiązków K.L. i M.T. wynikających z przedmiotu postępowania z uwagi na nieistnienie takich praw i obowiązków po stronie tych podmiotów, skoro nie odnosi się do nich postanowienie, na które złożona jest skarga w przedmiotowej sprawie. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, działając na podstawie art. 33 ust. 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, odmówił dopuszczenia M.T. i K.L. do udziału w niniejszej sprawie.