VII SA/Wa 1163/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bożena Więch-Baranowska (spr.), , Sędzia WSA Joanna Gierak-Podsiadły, Sędzia WSA Jolanta Zdanowicz, Protokolant specjalista Mariusz Gąsiński-Goc, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 grudnia 2010 r. sprawy ze skargi P. S.A. z siedzibą w L. Oddział w W. na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] kwietnia 2010 r. znak [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania. skargę oddala Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem znak: [...] wydanym w dniu [...] kwietnia 2010 r. stwierdził uchybienie przez P. Sp. z o.o. terminu do wniesienia odwołania od decyzji Wojewody [...] nr [...] z [...] stycznia 2010 r. stwierdzającej nieważność decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego w O. z [...] kwietnia 1993 r. zatwierdzającej plan realizacyjny i udzielającej Zakładowi [...] pozwolenia na budowę linii energetycznej napowietrznej i kablowej. Organ podkreślił, że jak wynika z akt sprawy decyzja organu wojewódzkiego stała się ostateczna w dniu 4 lutego 2010 r., a więc po upływie 14 dni od daty jej doręczenia ostatniej ze stron postępowania M. H. - co nastąpiło w dniu 21 stycznia 2010 r. Natomiast P. Sp. z o.o. wniosła odwołanie dnia 9 marca 2010 r. nie składając równocześnie wniosku o przywrócenie terminu do jego wniesienia. Skargę na to postanowienie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wniosła Spółka z o.o. P. Wnosząc o uchylenie zaskarżonego postanowienia pełnomocnik skarżącej zarzucił organowi naruszenie art. 134 kpa. W uzasadnieniu pełnomocnik spółki podkreślił, że decyzja której dotyczyło odwołanie została skarżącej doręczona w dniu 23 lutego 2010 r. jako załącznik do pisma Wojewody [...] z [...] lutego 2010 r. i od tej daty winien być liczony 14 dniowy termin do złożenia odwołania. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wnosząc o jej oddalenie podtrzymał argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdził, co następuje. Na wstępie wskazać należy, że sąd administracyjny dokonuje kontroli zaskarżonej skargą decyzji, czy postanowienia w zakresie obejmującym ocenę zgodności kwestionowanego aktu z obowiązującym prawem. W ramach tak określonej kognicji uchylenie aktu jest możliwe jedynie w sytuacji stwierdzenia, iż doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, lub przy jego wydawaniu doszło do naruszenia przepisów postępowania jeżeli mogło mieć wpływ na wynik sprawy lub było podstawą do wznowienia postępowania ( art. 145 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. z 2002 r, nr 153, poz. 1270 ze zm.). Przedmiotem kontroli Sądu jest postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...] kwietnia 2010 r., stwierdzające niedopuszczalność odwołania. Zaskarżone postanowienie zostało wydane na podstawie art. 134 kpa zgodnie z którym organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia niedopuszczalność odwołania oraz uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Postanowienie w tej sprawie jest ostateczne. W ocenie Sądu skarga nie jest zasadna, bowiem kontrolowane postanowienie nie narusza prawa. W rozpoznawanej sprawie bezspornym jest, że skarżąca Spółka nie brała udziału w postępowaniu przed organem administracji i że nie doręczono jej decyzji Wojewody [...] nr [...] z [...] stycznia 2010 r. stwierdzającej nieważność decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego w O. z [...] kwietnia 1993 r. zatwierdzającej plan realizacyjny i udzielającej Zakładowi [...] pozwolenia na budowę linii energetycznej napowietrznej i kablowej. Przedmiotowa decyzja nabrała waloru ostateczności z dniem 4 lutego 2010 r. Gdyby strona skarżąca złożyła odwołanie od powyższej decyzji przed upływem terminu do jej zaskarżenia przez strony biorące udział w postępowaniu wówczas obowiązkiem organu II instancji byłoby rozpatrzenie tego odwołania i rozstrzygnięcia go, a w przypadku stwierdzenia, że odwołującemu się nie przysługuje przymiot strony należałoby umorzyć postępowanie odwoławcze. Natomiast w sytuacji gdy podmiot, który nie brał udziału w postępowaniu wniósł odwołanie po upływie terminu wniesienia odwołania dla stron biorących udział w postępowaniu to w tej sytuacji odwołanie zostało wniesione od decyzji ostatecznej, dlatego obowiązkiem organu było stwierdzenie - w trybie art. 134 kpa - jego niedopuszczalności. Zgodnie ze stanowiskiem doktryny i utrwalonym orzecznictwem po upływie terminu do wniesienia odwołania podmiot, który nie brał udziału w postępowaniu, a twierdzi, że przysługuje mu w sprawie przymiot strony może się skutecznie bronić przez złożenie wniosku o wszczęcie postępowania wznowieniowego na zasadzie art. 145 § 1 pkt 4 kpa, bowiem odwołanie wniesione po upływie terminu dla jego wniesienia dotyczy decyzji ostatecznej, która może być wzruszona tylko w trybach nadzwyczajnych uregulowanych w rozdziałach 12 i 13 działu II kpa. Z uwagi na powyższe argumenty podniesione w skardze nie mogły zostać uwzględnione. Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji wyroku.