VII SA/Wa 117/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Ostrowska, , Sędzia WSA Wojciech Mazur, Sędzia WSA Mariola Kowalska (spr.), Protokolant Ewa Pecelt, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 maja 2006 r. sprawy ze skargi R. S. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] listopada 2005 r. znak [...] w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego. I. stwierdza nieważność zaskarżonej decyzji, II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku, Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] maja 2005r. nr [...] zatwierdził projekt budowlany i udzielił J. Z. pozwolenia na budowę małej elektrowni wodnej na potoku C. D. wraz z infrastrukturą towarzyszącą obejmującą budynek elektrowni, kanał doprowadzający i kanał odprowadzający, dojazd do budynku elektrowni, linię elektryczną napowietrzną ze stacją transformatorową i odcinkiem obwodu kablowego, przebudowę stopnia wodnego, przepławkę dla ryb. Organ ustalił, iż obszar oddziaływania obiektu obejmuje działki nr [...],[...],[...] obr. [...], jedn. ewid. C. D. Odwołanie od powyższej decyzji, zatyt. "zażalenie" wniósł w dniu 3 października 2005r. /data stempla pocztowego na kopercie/ bezpośrednio do Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego R. S. Skarżący zarzucił decyzji Wojewody [...] nr [...] rażące naruszenie prawa. W uzasadnieniu odwołujący się podkreślił, iż w ww. decyzji nie uwzględniono, że droga dojazdowa do terenu budowy przechodzi przez działkę o nr [...], która stanowi własność prywatną, a na przejazd przez nią właściciele nie wyrażają zgody. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] listopada 2005r. nr [...] umorzył postępowanie odwoławcze. Po rozpatrzeniu sprawy organ uznał, iż w świetle art. 28 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (t.jedn.z 2003r. Nr 207, poz. 2016 z późn.zm.) odwołujący się R. S. nie jest stroną postępowania, ponieważ nie jest inwestorem ani właścicielem, użytkownikiem wieczystym lub zarządcą nieruchomości znajdującej się w obszarze oddziaływania obiektu. W związku z powyższym organ nie rozpoznawał zarzutów zgłoszonych przez skarżącego. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniósł R. S. Wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji. Wskazał, iż jest współwłaścicielem nieruchomości znajdującej się w obszarze oddziaływania obiektu, ponieważ droga dojazdowa do budowlanego obiektu przebiega przez jego nieruchomość. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie. Podtrzymał swoje stanowisko w sprawie wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie, aczkolwiek podejmując rozstrzygnięcie w niniejszej sprawie Sąd oparł się na powodach innych niż w niej wskazane. Stosownie do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270; z 2004 r. Nr 162, poz. 1692; dalej powoływanej jako "p.p.s.a.") Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Oznacza to obowiązek i prawo Sądu zbadania, czy zaskarżona decyzja nie została wydania z naruszeniem prawa, mogącym skutkować stwierdzeniem jej nieważności. Jak wynika z akt sprawy, decyzja organu I instancji - Wojewody [...] z dnia [...] maja 2005r. została doręczona stronom uczestniczącym w postępowaniu w dniach 25 - 27 maja 2005r. Od 27 maja 2005r. rozpoczął się więc 14 dniowy termin do wniesienia odwołania od decyzji do organu II instancji, czyli do Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego. Termin ten upłynął z dniem 10 czerwca 2005r. Ponieważ do tego dnia nie zostało wniesione odwołanie od decyzji uzyskała ona z dniem 11 czerwca 2005r. przymiot decyzji ostatecznej. R. S. pismo datowane na dzień 3 października 2005r. wniósł bezpośrednio do Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego. Z treści pisma wynikało, iż skarżący nie godzi się z decyzją Wojewody [...]. Jeżeli zatem organ odwoławczy uznał, iż przedmiotowe pismo stanowi odwołanie od decyzji Wojewody [...], to uruchamiając tryb odwoławczy winien był w pierwszej kolejności sprawdzić czy został zachowany termin określony w art. 129 k.p.a. W takim przypadku niewątpliwie uznać należało, że odwołanie wniesione przez R. S. w dniu 3 października 2005r. zostało wniesione po terminie i dotyczyło decyzji ostatecznej Zgodnie z utrwalonym stanowiskiem doktryny i orzecznictwa (por. uchwała 7 sędziów NSA w Warszawie z dnia 12.10.1998r., sygn. OPS 11/98, publik., ONSA 1999/1/4; wyrok NSA w Warszawie z dnia 13.08.1998r. sygn.akt IV SA 1094/96, nie publik., LEX nr 43823), rozpatrzenie odwołania wniesionego z uchybieniem terminu, który nie został przywrócony, stanowi rażące naruszenie prawa - określone w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Oznacza bowiem weryfikację w postępowaniu odwoławczym decyzji ostatecznej, czyli decyzji, która korzysta z ochrony zgodnie z art. 16 § 1 k.p.a. W konsekwencji powyższych uchybień prawnych stwierdzić należy, iż kontrolowana w niniejszym postępowaniu decyzja Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego dotknięta jest wadą nieważności. Ponownie rozpoznając pismo skarżącego z dnia 3 października 2005r. organ winien rozważyć zatem, z uwagi na jego treść oraz to że dotyczy decyzji ostatecznej, czy pisma powyższego nie należy traktować jako wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji o pozwoleniu na budowę, czy też jako wniosku o wznowienie postępowania złożonego przez stronę nie uczestniczącą w postępowaniu. Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002r., Nr 153, poz. 1270 z późn.zm.) orzekł jak w sentencji