VII SA/Wa 117/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA – Agnieszka Wilczewska-Rzepecka po rozpoznaniu w dniu 31 sierpnia 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. G. na decyzję Komendanta Stołecznego Policji z dnia [...] października 2010 r. znak [...] w przedmiocie skierowania na badania lekarskie postanawia: 1. przyznać skarżącemu J. G. prawo pomocy poprzez zwolnienie od wpisu sądowego od skargi, 2. w pozostałym zakresie wniosek oddalić. W dniu 9 maja 2011 r. wpłynął do Sądu formularz wniosku J. G. o przyznanie prawa pomocy przez zwolnienie od kosztów sądowych. Z treści wniosku o przyznanie prawa pomocy wynika, iż we wspólnym gospodarstwie domowym ze skarżącym pozostaje żona. J. G. posiada mieszkanie spółdzielcze o powierzchni 65 m2. Skarżący wraz z żoną utrzymują się ze świadczeń emerytalnych w łącznej wysokości 2645,50 zł brutto miesięcznie. Skarżący wskazał, iż miesięczne wydatki stałe związane z utrzymaniem mieszkania (czynsz, opłata za energię elektryczną) wynoszą ok. 750 zł. Zwrócił uwagę na choroby żony, wymagające ponoszenia znacznych wydatków na leczenie, na dowód czego przy piśmie z dnia 8 czerwca 2011 r. nadesłał kopie faktur dotyczących zakupu leków. Postanowieniem referendarza sądowego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 7 lipca 2011 r. przyznano skarżącemu prawo pomocy przez zwolnienie z wpisu sądowego od skarg, a w pozostałym zakresie wniosek oddalono. Pismem z dnia 2 sierpnia 2011 r. skarżący wniósł sprzeciw od powyższego postanowienia. W ocenie skarżącego, ewentualne dalsze opłaty mogą spowodować uszczerbek utrzymania koniecznego dla niego i rodziny. Skarżący stwierdził, iż nie jest możliwe gromadzenie jakichkolwiek oszczędności z uwagi na jego wyjątkowo niskie dochody. Sprzeciw został wniesiony w terminie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej dalej p.p.s.a.) przewidują możliwość przyznania stronom postępowania prawa pomocy. Prawo pomocy może być przyznane stronie w zakresie całkowitym (art. 245 § 2 p.p.s.a) lub częściowym (art. 245 § 3 p.p.s.a.), przy czym jego przyznanie uzależnione jest od spełnienia przez stronę ustawowo przewidzianych przesłanek. Żądanie zwolnienia od kosztów sądowych jest wnioskiem o przyznanie prawa pomocy w części. Stosownie do art. 246 § 1 pkt 2 ustawy p.p.s.a., przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie częściowym następuje, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Zgodnie z art. 260 p.p.s.a., w razie wniesienia sprzeciwu, który nie został odrzucony, zarządzenie lub postanowienie, przeciwko któremu został on wniesiony, traci moc, a sprawa będąca przedmiotem sprzeciwu podlega rozpoznaniu przez sąd na posiedzeniu niejawnym. W niniejszej sprawie, oceniając sytuację finansową skarżącego należy uznać, że nie znajduje się on w sytuacji materialnej, uzasadniającej przyznanie prawa pomocy we wnioskowanym zakresie. Zasadą jest, że każdy wnoszący sprawę do Sądu zobowiązany jest ponosić koszty sądowe, a tylko faktyczny brak możliwości finansowych może skutkować zwolnieniem od ich ponoszenia. Przesłankę zwolnienia strony od obowiązku ponoszenia kosztów sądowych może zatem stanowić wyłącznie sytuacja finansowa, która obiektywnie nie daje możliwości zgromadzenia odpowiednich środków. Z formularza wniosku nie wynika, aby strona była w wyjątkowo trudnej sytuacji majątkowej. Zdaniem Sądu, skarżący uzyskując wraz z żoną stały dochód miesięczny w kwocie 2645,50 zł brutto nie pozostaje w wyjątkowo trudnej sytuacji materialnej, która uzasadniałaby zwolnienie go od obowiązku ponoszenia kosztów sądowych w całości. Przyznanie prawa pomocy nie może być bowiem nadużywane w sytuacji, gdy strona posiada stałe dochody. Porównując wysokość miesięcznych dochodów oraz wysokość wydatków skarżącego należy jednak stwierdzić, iż nie jest on w stanie jednorazowo uiścić wpisu sądowego od skargi, który wynosi w niniejszej sprawie 200 zł. W ocenie Sądu, stanowiłoby to wydatek przewyższający rzeczywiste możliwości płatnicze skarżącego. Z tych przyczyn uznano za zasadne, aby przyznać skarżącemu prawo pomocy w zakresie częściowym przez zwolnienie od obowiązku uiszczenia wpisu sądowego od skargi, a w pozostałym zakresie wniosek oddalono. Sąd uznał bowiem, iż skarżący jest w stanie ponieść pozostałe koszty postępowania, tj. ewentualne opłaty kancelaryjne czy koszty postępowania zażaleniowego i kasacyjnego. Uwzględniając powyższe, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 w związku z art. 260 p.p.s.a. orzeczono, jak w sentencji postanowienia.