VII SA/Wa 1171/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jolanta Augustyniak-Pęczkowska (spr.), , Sędzia WSA Bogusław Cieśla, Sędzia WSA Paweł Groński, Protokolant sekr. sąd. Agnieszka Ciszek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 listopada 2011 r. sprawy ze skargi Z. G.-K. na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lutego 2011 r. nr [...] w przedmiocie uznania zarzutu w sprawie prowadzonego postępowania egzekucyjnego za bezzasadne skargę oddala [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem z [...] lutego 2011 r., nr [...] po rozpatrzeniu zażalenia Z. G.-K. utrzymał w mocy postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] września 2010 r., nr [...] uznające zarzuty Z. G.- K. w sprawie prowadzenia egzekucji za bezzasadne. W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że w związku z niewykonaniem przez skarżącą oraz A. U. obowiązku wynikającego z decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] listopada 2009r. nr [...], w dniu [...] czerwca 2010 r. do zobowiązanych zostało skierowane upomnienie, wzywające do wykonania obowiązku. Następnie [...] września 2010 r. organ powiatowy wystawił tytuły wykonawcze dla Z. G. – K. nr [...] i dla A. U., nr [...] których doręczenie [...] września 2010 r. i [...] września 2010 r. wszczęło postępowanie egzekucyjne. Postanowieniem z dnia [...] września 2010 r. nr [...] nałożył na zobowiązanych grzywnę w celu przymuszenia, na które zobowiązani wnieśli zażalenie i zgłosili zarzuty do tytułów wykonawczych. Postanowieniem z dnia [...] września 2010 r. nr [...] organ egzekucyjny uznał zarzuty Z. G. – K. w sprawie prowadzenia egzekucji za bezzasadne. Organ odwoławczy przytoczył stanowisko organu I instancji oraz treść art. 33 ustawy z dnia 17 czerwca 1966r. ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, dalej u.p.e.a., i stwierdził, że zarzuty skarżącej nie wypełniają żadnej z przesłanek wymienionych ww. przepisie. Niewykonalność obowiązku o charakterze niepieniężnym oznacza bowiem, że istnieją niezależne od zobowiązanego oraz trwałe przyczyny braku możliwości wykonania obowiązku. Powołując się na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 13 lutego 1986 r., sygn. akt: III SA 1146/85, wyjaśnił, że przesłanką uznania decyzji za niewykonalną nie mogą być trudności w wyegzekwowaniu decyzji, wiążące się z niezadowoleniem adresatów z decyzji lub innych osób zainteresowanych utrzymaniem dotychczasowego stanu rzeczy W opinii organu o niewykonalności obowiązku opróżnienia lokalu nie świadczy brak możliwości przymusowego przekwaterowania, wynikająca z zamieszkiwania najemców w lokalu, do którego ma nastąpić wykwaterowanie. Egzekwowany obowiązek polega bowiem na opróżnieniu budynku mieszkalnego znajdującego się w stanie zagrażającym bezpieczeństwu, a nie na zapewnieniu lokatorom tegoż budynku lokali zastępczych. Skargę na powyższe postanowienie złożyła Z. G. – K., wnosząc o jego uchylenie i wskazując, że wykonała wszystkie nakazane czynności, a na wykonanie pozostałych nie ma wpływu. Stwierdziła, że organem właściwym do zapewnienia lokali zastępczych jest Urząd Gminy w [...] i to PINB w [...] może dokonać wykwaterowania z zagrożonego budynku, a nie skarżąca. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał stanowisko zawarte w zaskarżonym postanowieniu oraz wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia prawa materialnego mogącego mieć wpływ na wynik sprawy lub istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu. W rozpoznawanej sprawie tego rodzaju wady i uchybienia nie wystąpiły, wobec czego skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Skarga jest nieuzasadniona, gdyż zarówno zaskarżone postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lutego 2011 r. jak i utrzymane nim w mocy postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] września 201 Or, uznające zgłoszone zarzuty za bezskuteczne, są prawidłowe i nie naruszyły prawa. Podkreślenia wymaga przede wszystkim, że celem postępowania egzekucyjnego jest doprowadzenie do realizacji, przez zobowiązanego, obowiązków wymienionych w tytule wykonawczym. W ramach kontroli legalności postanowienia wydanego w sprawie zarzutów, Sąd jest uprawniony do oceny, czy taki obowiązek jest wykonalny. Organ egzekucyjny - stosownie do art. 29 § 1 u.p.e.a. bada z urzędu dopuszczalność egzekucji administracyjnej, ale nie jest uprawniony do badania zasadności i wymagalności obowiązku objętego tytułem wykonawczym. Ustawa o postępowaniu egzekucyjnym w administracji w art. 33 enumeratywnie wymienia przesłanki, które mogą być podstawą zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej. Tylko wystąpienie powyższych przesłanek mogło być, 2 zatem, rozpatrywane przez organy, w ramach wniesionych przez skarżącą zarzutów do postępowania egzekucyjnego. Wśród tych przesłanek ustawodawca wymienił w pkt 5 niewykonalność obowiązku o charakterze niepieniężnym. Skarżąca uznała, że obowiązek wynikający z decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] listopada 2009 r. jest niewykonalny. Organ nakazał bowiem skarżącej i A. U., m.in. wyłączenie z użytkowania budynku ww. mieszkalnego, umieszczenie na ww. budynku zawiadomienia o stanie zagrożenia bezpieczeństwa ludzi i mienia oraz wydzielenie strefy zagrożenia, zabezpieczenie ww. budynku przed dostępem osób trzecich. Skarżąca podniosła, że wykonała już obowiązki, które mogła wykonać, niewykonalne jest natomiast wykwaterowanie lokatorów zamieszkujących budynek. W związku z powyższym wyjaśnić trzeba, że o uznaniu niewykonalności obowiązku, o którym mowa w art. 33 ust. 5 u.p.e.a. można mówić wtedy, gdy jest on niemożliwy do wykonania w sensie obiektywnym, (por. wyrok WSA z dnia 8 lutego 2006 r. sygn. akt II OSK 509/05). Niewykonalność obowiązku musi wynikać z przeszkód o charakterze nieusuwalnym i musi być trwała. Trwała nieusuwalna niewykonalność obowiązku zachodzi wówczas, gdy obowiązki zawarte w decyzji są niewykonalne z przyczyn technicznych lub prawnych tkwiących w ich naturze. Natomiast trudności techniczne lub ekonomiczne, nawet poważne, w wyegzekwowaniu wykonania nałożonego obowiązku nie stanowią o jego niewykonalności. W orzecznictwie sądów administracyjnych podkreśla się, że konieczność zapewnienia bezpieczeństwa dla ludzi i mienia jak też względy techniczne i ekonomiczne, utrudniające wykonanie decyzji, nie mogą być uznane za przesłankę niewykonalności decyzji (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 13 lutego 1986 r" III SA 1146/85 ONSA 1986/1/12, z dnia 20 grudnia 1984r. I SA 804/84, ONSA 1984/2/123, a także wyrok NSA z dnia 13 listopada 2008 r. II OSK 1365/07). Wprawdzie z art. 4 ust. 2 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i zmianie Kodeksu cywilnego (Dz.U. z 2005 r. Nr 31, poz. 266 ze zm.) wynika, że to gmina powinna zapewnić lokale socjalne i lokale zamienne (...). a także zaspokoić potrzeby mieszkaniowe gospodarstw domowych o niskich dochodach, a art. 11 ust. 9 ww. ustawy przewiduje, że w przypadku opróżnienia lokalu w związku z koniecznością rozbiórki lub remontu budynku lokatorowi przysługuje prawo do lokalu zamiennego. Obowiązek dostarczenia lokalu spoczywa do dnia 31 grudnia 2015 r. na właściwej gminie (art. 32 ustawy). Nie zmienia to jednak faktu, że zobowiązanym do wykonania obowiązku polegającego na wyłączeniu z użytkowania budynku jest przede wszystkim adresat decyzji nakładającej taki obowiązek. W przypadku braku możliwości spełnienia obowiązku we własnym zakresie - np. poprzez wynajęcie lokali - zobowiązany winien wystąpić do gminy z wnioskiem o przydzielenie lokalu zamiennego. W kontrolowanej sprawie nakaz wyłączenia z użytkowania spornego budynku został nałożony na skarżącą jako współwłaściciela budynku. Z materiału dowodowego nie wynika, ażeby skarżąca podejmowała działania w celu jego wykonania we własnym zakresie, jak również wystąpiła do gminy o przydzielenie lokali zastępczych. W aktach znajduje się jedyne pismo współwłaściciela budynku A. U. z dnia [...] listopada 2009 r. będące wnioskiem do Prezydenta Miasta [...] o wyłączenie lokalu z użytkowania i zapewnienie lokali zastępczych dla mieszkańców tego budynku. W świetle przedstawionej argumentacji powoływanie się skarżącej na brak lokali zamiennych przy braku jakichkolwiek działań zmierzających do wykonania obowiązku (od wydania decyzji dnia [...] listopada 2009r. do dnia wydania zaskarżonego postanowienia minął ponad rok.) nie mogło stanowić o jego niewykonalności. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł jak w sentencji.