VII SA/Wa 1171/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Tomasz Stawecki, , po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 26 września 2019 r. sprawy ze sprzeciwu G. sp. z o.o. z siedzibą w K. od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 2019 r. nr [...] w przedmiocie uchylenia decyzji w całości i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji I. uchyla zaskarżoną decyzję, II. zasądza od Wojewody [...] na rzecz skarżącej G. sp. z o.o. z siedzibą w K. kwotę 597 zł (pięćset dziewięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. 1. Wojewoda [...] decyzją nr [...] z [...] kwietnia 2019 r., znak: [...], po rozpatrzeniu odwołania Wspólnoty Mieszkaniowej "[...]" w W. (dalej: "Wspólnota Mieszkaniowa") uchylił decyzję Prezydenta Miasta [...] nr [...] z [...] kwietnia 2018 r., znak: [...] oraz przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. Zaskarżona decyzja zapadła w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych. 2. Prezydent [...] decyzją nr [...] z [...] kwietnia 2014 r., znak: [...], zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia dla G. sp. z o.o. z siedzibą w K. (dalej: "skarżąca" lub "inwestor") na przebudowę i nadbudowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego z rozbudową wewnętrznej instalacji wodno-kanalizacyjnej, gazowej, c.o., c.w. i elektrycznej, ze zmianą sposobu użytkowania poddasza na mieszkania i na dobudowę dwóch szybów windowych, na działce nr ewid. [...] w obrębie [...] przy ul. S. w W. Wnioskiem z 3 listopada 2017 r. (sprecyzowanym w dniu 22 grudnia 2017 r.) Wspólnota Mieszkaniowa "[...]" z siedzibą w W., wystąpiła o wznowienie postępowania zakończonego ostateczną decyzją Prezydenta [...] nr [...]. Jako przesłankę wznowieniową wskazano art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 296 ze zm.; dalej: "k.p.a."). Wspólnota Mieszkaniowa jako przyczynę dla ponownego rozpatrzenia sprawy wskazała różnice w rysunkach inwentaryzacyjnych w zatwierdzonym projekcie budowlanym w zakresie oznaczenia okien i wejść do lokali budynku. Postanowieniem nr [...] z [...] stycznia 2018 r. Prezydent [...] wznowił postępowanie administracyjne w sprawie zakończonej własną ostateczną decyzją nr [...] z [...] kwietnia 2014 r. 3. Po rozpatrzeniu sprawy, Prezydent [...] decyzją nr [...] z [...] kwietnia 2018 r. odmówił uchylenia własnej ostatecznej decyzji nr [...] z [...] kwietnia 2014 r. Organ pierwszej instancji wydał powyższe rozstrzygnięcie na podstawie art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a. (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r., poz. 1257 ze zm.) oraz art. 92 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie powiatowym (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r., poz. 1868 ze zm.) w związku z art. 1 ust. 1 ustawy z dnia [...] marca 2002 r. o ustroju miasta [...] (tekst jedn. Dz. U. z [...] r., poz. [...] ze zm.). W uzasadnieniu organ wskazał, że z przeprowadzonej analizy dostarczonych dokumentów oraz dokumentów archiwalnych wynika, że w rysunkach inwentaryzacyjnych projektu budowlanego istnieją niewielkie różnice dotyczące schodów prowadzących do lokalu w piwnicy budynku. Schody te podlegają jednak likwidacji w wyniku planowanych robót, w tym dobudowy windy, więc wskazana nieścisłość w inwentaryzacji nie miała wpływu na rozstrzygnięcie postępowania o pozwolenie na budowę. Z przeprowadzonych oględzin stanu istniejącego, w ramach prowadzonego postępowania przez organ nadzoru budowlanego wynika, że do lokalu nr [...] w piwnicy zostały wykonane od zewnątrz dodatkowe schody od strony ulicy, których nie było w dacie wydania pozwolenia na dobudowę windy. Pozostałe uwagi Wspólnoty Mieszkaniowej zawarte we wniosku z 3 listopada 2017 r. dotyczą samej realizacji inwestycji z odstępstwem od zatwierdzonego projektu budowlanego. Powyższe odstępstwa są przedmiotem oddzielnego postępowania prowadzonego przez organ nadzoru budowlanego i nie dotyczą przedmiotu omawianego postępowania. Następnie, organ pierwszej instancji wyjaśnił, że kolizja usytuowania projektowanego dźwigu osobowego według projektu budowlanego zatwierdzonego decyzją o pozwoleniu na budowę nr [...] z istniejącą instalacją gazową wynika z późniejszego (po wydaniu decyzji nr [...]) zatwierdzenia projektu przyłącza gazu do budynku, które nastąpiło w decyzji o pozwoleniu na budowę nr [...] z [...] czerwca 2015 r. (w projekcie budowlanym przyłącze gazu zaprojektowano w miejscu projektowanego szybu windowego). Właściwy Powiatowy Inspektorat Nadzoru Budowlanego (dalej: "PINB")przeprowadził postępowanie, w wyniku którego stwierdzono, że przy realizacji budowy dźwigu od strony budynku frontowego inwestor zmienił rodzaj urządzenia dźwigowego na windę o większych gabarytach, w wyniku czego nastąpiło poszerzenie windy w kierunku prześwitu bramowego, wyniesienie żelbetowego podszybia dla stalowo-szklanej konstrukcji windy powyżej poziomu terenu do wysokości podestu schodów między kondygnacją parteru i pierwszego piętra (bez zmiany odległości windy od narożnika budynku z oknami). Stwierdzono również, że w trakcie budowy szybu windowego wystąpiła kolizja lokalizacji szybu z istniejącym przyłączem gazu do budynku, którą inwestor usunął przez ominięcie istniejących przewodów instalacji gazowej. W ramach przeprowadzonego postępowania PINB w decyzji nr [...] z [...] marca 2018 r. odmówił nałożenia na inwestora obowiązku doprowadzenia wykonanych robót do stanu zgodnego z prawem uznając, że roboty budowlane "prowadzone były prawidłowo, zgodnie z obowiązującymi w tym zakresie przepisami oraz sztuką budowlaną". Dokonane zmiany, w tym niewielka zmiana gabarytów dźwigu i sposobu jego posadowienia, nie zwiększają obszaru oddziaływania obiektu i mieszczą się w zakresie odstępstw od przepisów ochrony przeciwpożarowej. W rezultacie organ pierwszej instancji odmówił uchylenia decyzji nr [...] o pozwoleniu na budowę. 4. Pismem z 28 czerwca 2018 r. Wspólnota Mieszkaniowa "[...]" w W. złożyła odwołanie od powyższej decyzji, wnosząc o jej uchylenie i przekazanie sprawy organowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania. Wspólnota Mieszkaniowa zarzuciła decyzji Prezydenta [...] naruszenie: art. 7 w zw. z art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. – poprzez zaniechanie przez organ pierwszej instancji dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy oraz niedopełnienie ciążącego na nim obowiązku wyczerpującego rozpatrzenia materiału dowodowego i okoliczności sprawy przed wydaniem zaskarżonej decyzji; [pic] art. 84 § 1 k.p.a. – poprzez zaniechanie przez organ pierwszej instancji przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego w sytuacji, gdy w sprawie wymagane były wiadomości specjalne; art. 107 § 3 k.p.a. – poprzez brak odpowiedniego uzasadnienia prawnego i faktycznego. 5. W odpowiedzi na odwołanie Wspólnoty Mieszkaniowej, inwestor G. sp. z o.o. z siedzibą w K. wniósł o utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji Prezydenta [...] z [...] kwietnia 2018 r. W uzasadnieniu inwestor wskazał, że jego zdaniem ww. decyzja jest prawidłowa, jak również prawidłowo przeprowadzone zostało postępowanie administracyjne poprzedzające wydanie tej decyzji. Ponadto, analiza poszczególnych zarzutów zawartych w odwołaniu od powyższej decyzji wskazuje, że zarzuty te nie zasługują na uwzględnienie. W ocenie inwestora w przedmiotowej sprawie nie zaistniała przesłanka wznowienia, o której mowa we wskazanym przez Wspólnotę Mieszkaniową przepisie, ponieważ nie wykazano fałszerstwa dowodu. Zgodnie bowiem z art. 145 § 1 pkt 1 lub 2 fałszerstwo dowodu powinno być potwierdzone orzeczeniem sądu lub innego organu. Nie chodzi przy tym o fałszywość oznaczającą błąd. Podkreślił to Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z 26 kwietnia 2018 r. (sygn. akt VII SA/Wa 1341/17), który orzekał również w trybie wznowienia w sprawie dotyczącej wskazywanego przez wnioskodawcę fałszerstwa mającego polegać na błędnych pomiarach w zakresie projektu budowlanego. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 84 § 1 k.p.a. poprzez zaniechanie przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego, inwestor stwierdził, że ewentualne dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego w przedmiotowej sprawie prowadziłoby do próby ominięcia wymogu istnienia orzeczenia o fałszerstwie. Również zarzut naruszenia art. 7 w związku z art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ organ pierwszej instancji prawidłowo przeprowadził postępowanie dowodowe. W uzasadnieniu kwestionowanej decyzji, pomimo braku orzeczenia sądowego potwierdzającego fałszerstwo dowodu, organ przeanalizował sprawę m.in. pod kątem zagrożenia dla życia i zdrowia ludzkiego (w tym celu wyjaśniono m.in. kwestię kolizji lokalizacji dźwigu osobowego z instalacją gazową). Wnikliwie przeanalizowano również przebieg innych postępowań administracyjnych, w tym prowadzonych przed [...] Wojewódzkim Komendantem Straży Pożarnej i przed organami nadzoru budowlanego. 6. Po rozpatrzeniu odwołania, Wojewoda [...] decyzją nr [...] z [...] kwietnia 2019 r. uchylił decyzję Prezydenta [...] z [...] kwietnia 2018 r. Organ drugiej instancji wydał ww. rozstrzygnięcie na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r., poz. 2096) oraz art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r., poz. 1202 ze zm.). Organ wyjaśnił, że z analizy akt przedmiotowej sprawy nie wynika, aby podczas prowadzenia wznowionego postępowania organ pierwszej instancji zbadał termin zgodnie z art. 148 § 1 k.p.a. do złożenia wniosku o wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 k.p.a. Zgodnie z tym przepisem podanie o wznowienie postępowania wnosi się do organu administracji publicznej, który wydał w sprawie decyzję w pierwszej instancji, w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania. Wojewoda [...] wyjaśnił, że konieczny zakres sprawy wymaga ustalenia, kiedy strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę wznowienia określoną w art. 145 § 1 pkt 1 k.p.a. Chodzi o dowody, na których podstawie ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne i które okazały się fałszywe. W ocenie Wojewody [...] organ pierwszej instancji naruszył art. 7, art. 77, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a. Wszelkie działania podjęte przez organy w granicach danej sprawy powinny znaleźć odzwierciedlenie w uzasadnieniu faktycznym decyzji, stanowiącym swego rodzaju sprawozdanie organu z działań podjętych w ramach postępowania dowodowego w zakresie ustalenia stanu faktycznego, podlegającego następnie ocenie przez pryzmat przepisu prawa materialnego mającego zastosowanie w danej sprawie. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 84 § 1 k.p.a. organ odwoławczy wskazał, że jego zdaniem organ administracji publicznej jest związany wnioskiem strony o powołanie biegłego. Nie może go zlekceważyć, przy czym odmowa powołania biegłego powinna być uzasadniona. 7. Nie godząc się z powyższym rozstrzygnięciem skarżąca G. sp. z o.o. z siedzibą w K. pismem z 30 kwietnia 2019 r. złożyła sprzeciw do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, wnosząc o uchylenie decyzji Wojewody [...] oraz zasądzenie na rzecz skarżącej kosztów postępowania. Zaskarżonemu rozstrzygnięciu skarżąca zarzuciła naruszenie: art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez uchylenie zaskarżonej decyzji pomimo istnienia podstaw do utrzymania decyzji organu pierwszej instancji w całości; art. 138 § 2 k.p.a. poprzez uchylenie decyzji organu pierwszej instancji pomimo braku przesłanek do zastosowania decyzji kasacyjnej; art. 7 i 77 k.p.a. poprzez rezygnację z realizacji zasady prawdy obiektywnej; art. 10 § 1 k.p.a. poprzez naruszenie zasady czynnego udziału strony w postępowaniu administracyjnym oraz art. 107 § 1 pkt 9 k.p.a. poprzez zastosowanie błędnego pouczenia. 8. Odpowiadając w dniu 3 czerwca 2019 r. na ww. sprzeciw organ drugiej instancji podtrzymał swoje stanowisko w sprawie i wniósł o jego oddalenie. Organ stwierdził, że przesłanki, którymi kierował się przy podejmowaniu zaskarżonej decyzji zostały wskazane w jej uzasadnieniu, a zarzuty podniesione przez skarżącą pozostają bez wpływu na treść wydanego rozstrzygnięcia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Sprzeciw zasługiwał na uwzględnienie. 9. Na wstępie należy wyjaśnić, że zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r. poz. 2107 ze zm.), zadaniem Sądu jest dokonanie kontroli zaskarżonego aktu administracyjnego pod względem jego zgodności z prawem, czyli prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni. Wskazana ogólna norma ma zastosowanie zarówno do skarg wnoszonych do sądu administracyjnego na podstawie art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm.; zwanej dalej "p.p.s.a."), jak i sprzeciwów od decyzji przewidzianych w art. 64a p.p.s.a. i następnych przepisach ustawy. Oceniając zaskarżony akt należało mieć na uwadze fakt, że przedmiotem kontroli sądowo-administracyjnej w niniejszej sprawie jest decyzja Wojewody [...] wydana na podstawie art. 138 § 2 k.p.a., w przedmiocie odmowy uchylenia pozwolenia na przebudowę i nadbudowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego. Od decyzji Wojewody [...] skarżąca G. sp. z o.o. wniosła skutecznie, z zachowaniem ustawowego terminu, sprzeciw uregulowany w art. 64a – 64e p.p.s.a. We wskazanym kontekście prawnym należy podkreślić, że zgodnie z art. 64a p.p.s.a. od decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 k.p.a., skarga nie przysługuje, jednakże strona niezadowolona z treści decyzji może wnieść od niej sprzeciw (dalej: "sprzeciw"). Rozpoznając sprzeciw na podstawie art. 64e p.p.s.a. sąd ocenia jedynie istnienie przesłanek do wydania decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 k.p.a. Konsekwentnie, zgodnie z art. 151a § 1 p.p.s.a., sąd uwzględniając sprzeciw uchyla decyzję w całości, jeżeli stwierdzi naruszenie art. 138 § 2 k.p.a. Z kolei stosownie do art. 151a § 2 p.p.s.a., w przypadku nieuwzględnienia sprzeciwu, sąd oddala sprzeciw. Należy zatem podkreślić, że w razie rozpoznawania przez sąd administracyjny sprawy na podstawie sprzeciwu, dokonana przez sąd kontrola jest ograniczona. Sąd nie rozstrzyga więc, tak jak w przypadku skarg, tj. w granicach danej sprawy nie będąc przy tym związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Przeciwnie, ocenie sądu podlega tylko prawidłowe zastosowanie przez organ art. 138 § 2 k.p.a. W ten sposób sąd ma ustalić, czy w analizowanej sprawie organ drugiej instancji w uzasadniony sposób skorzystał z możliwości wydania decyzji kasacyjnej, czy też bezpodstawnie uchylił się od załatwienia sprawy co do istoty. W przypadku sprzeciwu, wydany w oparciu o akta sprawy wyrok sądu ma więc charakter formalny w tym znaczeniu, że sąd nie odnosi się do zagadnień merytorycznych z wnikliwością właściwą dla postępowania w przedmiocie skargi na decyzję, w tym zwłaszcza nie przesądza wprost o szczegółowych uprawnieniach lub obowiązkach stron (vide: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 7 grudnia 2017 r., sygn. akt II OSK 3011/17, LEX nr 2 408 525). 10. Dokonując oceny materiału zgromadzonego w niniejszej sprawie w kontekście przedstawionych wyżej zasad, Sąd stwierdził, że Wojewoda [...] naruszył art. 138 § 2 k.p.a. poprzez wadliwe, tj. nieuzasadnione jego zastosowanie. Uchylenie decyzji organu pierwszej instancji i przekazanie sprawy temu organowi do ponownego rozpatrzenia w okolicznościach sprawy było nieuzasadnione. Wojewoda [...] rozpatrując odwołanie Wspólnoty Mieszkaniowej od decyzji Prezydenta [...] stwierdził, że w postępowaniu prowadzonym przez organ pierwszej instancji doszło do naruszenia przepisów postępowania administracyjnego. W szczególności organ pierwszej instancji naruszył art. 7, art. 77, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a. Zdaniem organu odwoławczego Prezydent [...] nie zgromadził w sposób dostateczny i nie rozpatrzył materiału dowodowego niezbędnego dla prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy. Między innymi organ pierwszej instancji nie powołał biegłego do wydania opinii specjalistycznej, o którą wnosiła Wspólnota Mieszkaniowa. Oceniając stanowisko organu odwoławczego Sąd uznał je za naruszające prawo. Jak wskazano wyżej decyzję kasacyjną na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. organ odwoławczy może wydać, gdy wystąpią łącznie dwie istotne przesłanki: kwestionowany akt organu pierwszej instancji został wydany z naruszeniem przepisów postępowania, a jednocześnie konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Co więcej, przekazując sprawę do ponownego rozpatrzenia organ odwoławczy powinien wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. W ocenie Sądu w rozpatrywanej sprawie nie doszło do spełnienia ani pierwszej, ani tym bardziej drugiej z wymienionych przesłanek. Niejasne jest bowiem stanowisko Wojewody [...] co do naruszenia przepisów postępowania. Z jednej bowiem strony organ odwoławczy twierdzi, że w rozpatrywanej sprawie mogło dojść do nieuzasadnionego wznowienia postępowania, ale jednocześnie organ odwoławczy podtrzymuje zarzuty podniesione w odwołaniu Wspólnoty Mieszkaniowej, według której doszło do naruszenia art. 7, art. 77, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a. Takie stanowisko należy uznać za niespójne. Jeśli bowiem nieprawidłowo wznowiono postępowanie, to nie ma podstaw do oceny, czy postępowanie dowodowe zostało prawidłowo przeprowadzone. Jeśli natomiast oceniamy sposób prowadzenia wznowionego postępowania, to tym samym uchylamy zarzut nieprawidłowego wznowienia. Stanowisko organu odwoławczego w zakresie pierwszej przesłanki wskazanej w art. 138 § 2 k.p.a. trudno jest zaakceptować. Jeśli jednak pominąć zarzut nieprawidłowego wznowienia postępowania, to w rozpatrywanej sprawie wcale nie jest oczywiste, czy postępowanie dowodowe prowadzone przez Prezydenta [...] było wadliwe. Należy bowiem zwrócić uwagę, że organ pierwszej instancji dysponował obszernymi aktami administracyjnymi dotyczącymi zarówno pozwolenia na budowę wydanego decyzją [...] z [...] kwietnia 2014 r., jak i dokumentami obrazującymi szczegółowo sposób wykonania inwestycji, w tym stwierdzone odstępstwa od zatwierdzonego projektu. Należy pamiętać, że kwestionowana decyzja organu pierwszej instancji z [...] kwietnia 2018 r. została wydana w chwili, gdy organ znał już treść postanowienia Powiatowego Inspektora Nadzoru budowlanego z [...] lutego 2018 r. wydanego na podstawie art. 50 ust. 1 pkt 4 oraz 50 ust. 2 i 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane. Wskazanym aktem organ nadzoru budowlanego wstrzymał roboty budowlane w przedmiotowym budynku zarządzanym przez Wspólnotę Mieszkaniową "[...]" w W., a jednocześnie nałożył na inwestora obowiązek przedłożenia oceny technicznej określającej, czy wykonane roboty budowlane nie naruszają interesów osób trzecich i czy są zgodne z obowiązującymi przepisami rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (k. 84 akt admin., zielony folder). Dodatkowo, wskazany obowiązek został wykonany, ponieważ w dniu 20 marca 2018 r. inwestor złożył inwentaryzację lokali niemieszkalnych nr [...] i [...] usytuowanych w budynku mieszkalnym przy ul. S. (k. 90-92 akt admin.). Ponadto, w aktach sprawy znajduje się dokument zatytułowany "Analiza zgodności wykonanych robót budowlanych z decyzją o pozwoleniu na budowę nr [...]" z grudnia 2017 r. przygotowany przez architekta posiadającego stosowne uprawnienia budowlane. Na podstawie tych dokumentów i szczegółowej własnej analizy stanu technicznego inwestycji PINB decyzją z [...] marca 2018 r. odmówił nałożenia na inwestora obowiązku wykonania robót budowlanych, który miałyby doprowadzić inwestycję do stanu zgodnego z prawem (k. 94 akt admin.). Analiza zgromadzonego w sprawie materiału prowadzi do wniosku, że ani pierwsza, ani druga przesłanka decyzji kasacyjnej nie zostały prawidłowo spełnione przez organ odwoławczy. Dysponując przedstawioną dokumentacją organ pierwszej instancji, tj. Prezydent [...] miał wystarczające podstawy do oceny we wznowionym postępowaniu, czy należy uchylić pozwolenie na budową udzielone decyzją nr [...] z [...] kwietnia 2014 r. Nie zostało zatem wykazane, aby decyzja organu pierwszej instancji została wydana mimo braku zbadania wszystkich istotnych okoliczności sprawy. Nie można również przyjąć argumentu organu odwoławczego, że naruszenie prawa przez Prezydenta [...] polegało na działaniu niezgodnym z art. 84 § 1 k.p.a. Wbrew stanowisku organu odwoławczego powołany przepis nie nakłada na organ administracji obowiązku uzyskania opinii biegłego kiedykolwiek strona życzy sobie sporządzenia takiego dokumentu. Art. 84 § 1 k.p.a. stanowi wyraźnie, że "organ administracji publicznej może zwrócić się do biegłego lub biegłych o wydanie opinii". Użycie funktora normotwórczego "może" jednoznacznie wyklucza nałożenia obowiązku. Wskazany przepis udziela jedynie upoważnienia (kompetencji fakultatywnej) do uzyskania wnioskowanego dowodu. Dodatkowo, uzyskanie opinii biegłego uzależnione jest od konkretnego warunku: "gdy w sprawie wymagane są wiadomości specjalne". W opinii Sądu Prezydent [...] na podstawie zgromadzonej dokumentacji zasadnie przyjął, że dla zakończenia wznowionego postępowania nie jest niezbędna żadna wiedza specjalistyczna, która w zgromadzonym materiale dowodowym byłaby pominięta. Konkludując należy uznać, że sformułowany w odwołaniu, a także w decyzji organu odwoławczego zarzut nieprawidłowo przeprowadzonego postępowania dowodowego jest niezasadny. Najprawdopodobniej z tego też względu organ drugiej instancji w zaskarżonej decyzji nie wskazał – wbrew brzmieniu art. 138 § 2 k.p.a. – drugiej przesłanki wydania decyzji kasacyjnej, czyli zakresu spraw mającego istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie, wobec którego zarzut nieprawidłowego zbadania przez organ pierwszej instancji mógłby być trafny. W ten sposób należy stwierdzić, że w postępowaniu prowadzonym przez organ pierwszej instancji nie doszło do przekonującego wykazania spełnienia obu przesłanek mających uzasadniać podjęcie przez organ odwoławczy decyzji kasacyjnej na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. 11. Biorąc pod uwagę przedstawioną analizę przepisów prawa znajdujących zastosowanie w rozpatrywanej sprawie, zasady rozumowania prawniczego i okoliczności faktyczne istotne w sprawie udokumentowane zgromadzonym materiałem dowodowym, Sąd nie podzielił stanowiska organu, który wydał zaskarżoną decyzję. Sąd stwierdził, że zaskarżona decyzja jest nieprawidłowa, a sprzeciw zasadny. Mając na względzie powyższe ustalenia, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie działając na podstawie art. 151a § 2 powołanej wyżej ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, uwzględnił sprzeciw. O kosztach, na które składa się zwrot uiszczonego wpisu sądowego od skargi w kwocie 100 zł oraz kwota 480 zł tytułem kosztów zastępstwa prawnego wraz z opłatą skarbową w wysokości 17 zł, orzeczono na podstawie art. 200 i 205 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2015 r., poz. 1804).