VII SA/Wa 1172/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący - Sędzia WSA Izabela Ostrowska po rozpoznaniu w dniu 9 lipca 2025 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. B. na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] marca 2025 r. znak: [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania postanawia: 1. odrzucić skargę, 2. zwrócić skarżącemu A. B. z kasy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu uiszczonego wpisu sądowego. A. B. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 21 marca 2025 r. znak: DOR.7110.462.2024.ACK w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania. Strona skarżąca odebrała przedmiotowe postanowienie dnia 9 kwietnia 2025 r., zaś nadała za pośrednictwem operatora wyznaczonego – Poczty Polskiej dnia 12 maja 2025 r. Termin na wniesienie skargi upływał zaś dnia 9 maja. Wezwaniem z dnia 28 maja 2025 r., doręczonym przy piśmie z dnia 2 czerwca 2025 r., strona skarżąca została wezwana do uzupełnienia braków formalnych skargi, tj. wskazania numeru PESEL skarżącego, nadesłania odpisu skargi poświadczonego za zgodność z oryginałem oraz do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w wysokości 100 zł. Strona skarżąca odebrała przedmiotowe wezwanie dnia 20 czerwca 2025 r. Dnia 27 czerwca wniosła wymagany wpis sądowy. Braki formalne skargi nie zostały jednak uzupełnione w całości, tj. nie wskazano numeru PESEL i nie nadesłano odpisu skargi poświadczonego za zgodność z oryginałem. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Przed przystąpieniem do merytorycznego rozpoznania skargi sąd administracyjny w pierwszej kolejności bada jej dopuszczalność ustalając, czy nie zachodzi jedna z przesłanek do jej odrzucenia, wymienionych enumeratywnie w art. 58 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. 2024 r., poz. 935, dalej: p.p.s.a.). Przesłankami tymi są m.in. wniesienie skargi po upływie terminu do jej wniesienia (pkt 2 ww. przepisu) i nieuzupełnienie braków formalnych skargi (pkt 3 ww. przepisu). Jak stanowi art. 53 § 1 p.p.s.a., skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie albo aktu, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4a p.p.s.a. Zgodnie z art. 83 § 1 p.p.s.a. terminy oblicza się według przepisów prawa cywilnego, z zastrzeżeniem § 2. Jak stanowi art. 111 § 1 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t.j. Dz. U. z 2024 r., poz. 1061 z późn. zm., dalej: k.c.) termin oznaczony w dniach kończy się z upływem ostatniego dnia. Natomiast zgodnie z art. 112 k.c. termin oznaczony w miesiącach kończy się z upływem dnia, który datą odpowiada początkowemu dniowi terminu, a gdyby takiego dnia w ostatnim miesiącu nie było - w ostatnim dniu tego miesiąca. W przedmiotowej sprawie mamy do czynienia z sytuacją, w której termin wskazany w art. 53 § 1 p.p.s.a. jest terminem wyrażonym w dniach, zatem zastosowanie do niego ma art. 111 § 1 k.c.. Warunkiem rozpatrzenia skargi jest złożenie jej w ustawowym terminie, zgodnie bowiem z art. 85 p.p.s.a., czynność w postępowaniu podjęta przez stronę po upływie terminu jest bezskuteczna. Konsekwencje procesowe wniesienia skargi po terminie normuje natomiast art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a., stanowiąc, że w takiej sytuacji Sąd skargę odrzuca. Stosownie natomiast do treści art. 58 § 1 pkt 2 i § 3 p.p.s.a., sąd odrzuca skargę wniesioną po terminie do jej wniesienia postanowieniem, które może być wydane na posiedzeniu niejawnym. W przedmiotowej sprawie termin do wniesienia skargi rozpoczął bieg w dniu 10 kwietnia 2025 r., t.j. dzień po dniu, w którym skarżący odebrał zaskarżone postanowienie. Trzydziestodniowy termin do wniesienia skargi wypadał dnia 9 maja 2025 r., tj. w piątek i tego dnia upływał. Przedmiotowa skarga została natomiast nadana za pośrednictwem Poczty Polskiej w dniu 12 maja 2025 r., czyli po terminie na jej wniesienie. Niezależnie od powyższego należy zauważyć, co następuje. Zgodnie z treścią art. 57 § 1 p.p.s.a., skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym. Dalej oceniając dopuszczalność wniesionej skargi wskazać należy, że zawierała ona braki formalne w postaci niepodania numeru PESEL skarżącego, braku przedłożenia jednego odpisu skargi poświadczonego za zgodność z oryginałem oraz braku uiszczenia wpisu sądowego w wysokości 100 zł. Obowiązek podania numeru PESEL wynika z treści art. 46 § 2 pkt 1 p.p.s.a., w którym wymieniono enumeratywnie elementy pierwszego pisma wnoszonego do sądu (w tym skargi), wśród których znalazł się numer PESEL strony skarżącej będącej osobą fizyczną, jeżeli jest ona obowiązania do jego posiadania albo posiada go, nie mając takiego obowiązku (art. 46 § 2 pkt 1 lit. b p.p.s.a.). Obowiązek przedłożenia odpisu skargi wynika zaś z art. 47 § 1 p.p.s.a., który stanowi, że do pisma strony należy dołączyć jego odpisy i odpisy załączników dla doręczenia ich stronom, a ponadto, jeżeli w sądzie nie złożono załączników w oryginale, po jednym odpisie każdego załącznika do akt sądowych. Jednocześnie wskazać należy, że zgodnie z art. 49 § 1 p.p.s.a., jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej. W przypadku nieuzupełnienia w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi, na mocy art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., podlega ona odrzuceniu. Konieczność uiszczenia wpisu sądowego wynika natomiast z art. 230 § 1 p.p.s.a., który stanowi, że sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona opłata. Przewodniczący wzywa wnoszącego pismo, aby pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania uiścił opłatę w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania. Natomiast zgodnie z art. 220 § 3 p.p.s.a. skarga, od której pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlega odrzuceniu przez sąd. Na tle ww. przepisów wskazać należy, że w postępowaniu sądowo-administracyjnym strona winna stosować się do wezwań sądu, a tym samym przesłać wszystkie żądane od niej dokumenty oraz uzupełnić wszystkie braki, którymi dotknięte jest złożone przez nią pismo procesowe. Nieuzupełnieniem braków skargi jest nie tylko niewykonanie wezwania, ale także jego nieprawidłowe, niepełne i nieterminowe wykonanie. Stronie niewątpliwie należy umożliwić uzupełnienie braków skargi. Jeżeli jednak z takiej możliwości nie skorzysta w sposób odpowiedni, to ponosi konsekwencje procesowe swego zaniedbania. Każde nieuzupełnienie istotnych braków formalnych skargi, a także uzupełnienie ich po upływie ustawowego terminu, skutkuje jej odrzuceniem. O takim braku formalnym skargi można przy tym mówić między innymi, gdy strona pomimo wezwania sądu nie poda numeru PESEL, nie przedłoży wymaganej ilości odpisów skargi oraz nie wniesie należnego wpisu. Braki takie uniemożliwiają nadanie sprawie dalszego biegu i w konsekwencji muszą prowadzić w razie niewykonania przez skarżącego wystosowanego do niego wezwania do odrzucenia skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 oraz art. 220 § 3. W niniejszej sprawie wezwaniem z dnia 28 maja 2025 r. zobowiązano stronę skarżącą do podania numeru PESEL skarżącego, przedłożenia jednego odpisu skargi poświadczonego za zgodność z oryginałem oraz do uiszczenia wpisu sądowego w wysokości 100 zł – z zastrzeżeniem rygoru odrzucenia skargi. Strona skarżąca odebrała przedmiotowe wezwanie dnia 20 czerwca 2025 r. Termin siedmiodniowy do uzupełnienia braków formalnych upłynął więc w dniu 27 czerwca 2025 r. Strona skarżąca nie uzupełniła jednak wszystkich wskazanych braków, tj. nie podała numeru PESEL oraz nie przedłożyła jednego odpisu skargi poświadczonego za zgodność z oryginałem, co również skutkować musi odrzuceniem skargi. Wobec powyższego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 oraz art. 58 § 1 pkt 3 orzekł jak w sentencji postanowienia. O zwrocie wpisu orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a.