VII SA/Wa 1175/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krystyna Tomaszewska, , Sędzia WSA Mirosława Kowalska (spr.), Sędzia WSA Leszek Kamiński, Protokolant Anna Tomaszek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 lutego 2010 r. sprawy ze skargi P. Sp. z o.o. z siedzibą w [...] na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] maja 2009 r. nr [...] w przedmiocie uchylenia decyzji ostatecznej i odmowy zatwierdzenia projektu budowlanego zamiennego I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku; III. zasądza od [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego na rzecz P. Sp. z o.o. w [...] kwotę 250 (dwieście pięćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Decyzją z dnia [...] maja 2009r., Nr [...] [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 w zw. z art. 146 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz. U. z 2000r. Nr 98. poz. 1071 z późn. zm., zwana dalej k.p.a.) oraz na podstawie art. 83 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (tekst jednolity: Dz. U. z 2006r. Nr 156. poz. 1118 z późn. zm., zwana dalej Prawem budowlanym) po rozpatrzeniu odwołania M. F., J. B. oraz T. B. od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla [...] Nr [...] z dnia [...] lutego 2009r. odmawiającej uchylenia własnej decyzji Nr [...] dnia [...] lutego 2008r. uchylił zaskarżoną decyzję w całości i na podstawie art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a. uchylił decyzje Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla [...] Nr [...] z dnia [...] lutego 2008r. oraz na podstawie art. 51 ust. 4 Prawa budowlanego odmówił zatwierdzenia projektu budowlanego zamiennego budynku mieszkalnego wielorodzinnego usytuowanego na nieruchomości przy ul. [...] i ul. [...] w [...]. W uzasadnieniu organ wskazał, że pismem z dnia 4 grudnia 2008r. W. W., M.F., J. B., T. B., M. i R. M. oraz K. R. i P. R. wystąpili do powiatowego organu nadzoru budowlanego z wnioskiem o wznowienie w trybie art. 145 § 1 pkt 4 i 5 k.p.a. postępowania zakończonego decyzją ostateczną Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla [...] Nr [...] z dnia [...] lutego 2008r. zatwierdzającą projekt budowlany zamienny i zezwalającą na wznowienie robót budowlanych związanych z budową budynku mieszkalnego wielorodzinnego usytuowanego na nieruchomości przy ul. [...] i ul. [...] w [...]. Postanowieniem Nr [...] z dnia [...] grudnia 2008r. organ pierwszej instancji wznowił przedmiotowe postępowanie, a następnie decyzją Nr [...] z dnia [...] lutego 2009r. odmówił uchylenia własnej decyzji Nr [...] z dnia [...] lutego 2008r. wskazując, że wnioskodawcy nie posiadają przymiotu strony przedmiotowego postępowania, jak też, nie wyszły na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nie znane organowi który wydał decyzję. Zdaniem organu drugiej instancji odmowa przyznania przymiotu strony prowadzonego postępowania była zasadna jedynie w stosunku do W. W., M. i R. M. oraz K. R. i P. R. W tym zakresie organ wypowiedział się odrębnie. Pozostali, zaś wnioskodawcy tj. M. F., J. B. oraz T. B. - posiadają interes prawny w postępowaniu naprawczym. Nieruchomości stanowiące ich własność usytuowane są vis a vis nieruchomości, na której ulokowana jest przedmiotowa inwestycja. Pozostają w obszarze jej oddziaływania na otoczenie i interesy osób trzecich "pod kątem indywidualnych cech projektowanego obiektu, usytuowanego na obszarze w przeważającej części o zabudowie jednorodzinnej". W ocenie organu drugiej instancji wadliwość procesowa postępowania zakończonego ww. decyzją z dnia [...] lutego 2008r., polegająca na braku zapewnienia wszystkim stronom postępowania udziału w nim, wpłynęła na błędne zastosowanie przepisu art. 51 ust. 1 pkt 4 Prawa budowlanego. Organu II instancji stwierdził, że przedłożony przez inwestora projekt budowlany zamienny pozostaje częściowo w sprzeczności z zapisami decyzji Prezydenta [...] Nr [...] z dnia [...] grudnia 2005r. o warunkach zabudowy, ustalającej warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu dla przedmiotowej inwestycji. Zgodnie z zapisami powyższej decyzji wskaźnik wielkości powierzchni planowanej zabudowy w stosunku do powierzchni terenu inwestycji może wynosić max. 38%. Powierzchnia zabudowy, mierzona według zapisów normy [...] określającej właściwości użytkowe w budownictwie, w tym obliczenie wskaźników powierzchniowych i kubaturowych - wynosi 439, 51 m² , a nie jak wskazano w części opisowej projektu budowlanego zamiennego - 405,2m2. Biorąc pod uwagę, że powierzchnia przedmiotowej działki wynosi 1078.0 m2 wskaźnik wielkości powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni nieruchomości wynosi 40.77 %. Ponadto, w ocenie organu przedłożony przez inwestora projekt budowlany zamienny nie spełnia warunków określonych w§ 12 pkt 1 i 2 rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 2003r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz. U. z 2003 r. Nr 120. poz. 1133 z późn. zm.). W konkluzji organ wskazał, że należało orzec jak w sentencji gdyż decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lutego 2008r. została podjęta w oparciu o błędna interpretację przepisów prawa materialnego. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na opisaną wyżej decyzję wniosła P. Sp. z o.o. w [...] - dochodząc stwierdzenia jej nieważności ewentualnie jej uchylenia oraz zasądzenia zwrotu kosztów postępowania. Skarżąca Spółka, zaskarżonej decyzji zarzuciła, wadę nieważności określoną w przepisie art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a., wskazała też na naruszenie przepisów art. 7 i 77 k.p.a. oraz art, 28, art. 138 § 1 pkt 2, art. 146 § 2, art. 151 § 1 pkt k.p.a., oraz art. 51 ust. 4 ustawy Prawo budowlane. Podniosła, że w dniu 15 maja 2009 r., ten sam organ, [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wydał oprócz decyzji zaskarżonej także decyzję Nr [...], znak [...], w której orzekł, że po rozpoznaniu odwołania K. R. i P. R., na podstawie art. 138 § 1 pkt. 2 k.p.a., że uchyla w całości decyzji nr [...] Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla [...] z dnia [...] lutego 2009 r. oraz umarza postępowanie pierwszej instancji. Mimo wydania dwóch decyzji w tej samej dacie jest niewątpliwe, wobec numeracji decyzji, iż w chwili wydawania zaskarżonej decyzji Nr [...] sprawa była już rozstrzygnięta inną decyzją ostateczną Nr [...]. Skoro na mocy decyzji Nr [...], uchylona została w całości decyzja nr [...] Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla [...] z dnia [...] lutego 2009 r., to [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego nie mógł w decyzji Nr [...], po raz kolejny uchylić tej decyzji, jak też nie mógł merytorycznie orzekać w sprawie projektu budowlanego zamiennego i jego zatwierdzenia, gdyż skutkowałoby to wadą nieważności określoną w przepisie art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a. Ponadto strona skarżąca wskazała, że [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego nie dokonał szczegółowego wyjaśnienia, czy M. F., J. B. oraz T. B. służy przymiot strony. Konsekwencją naruszenia przepisu art. 28 k.p.a. jest niedopuszczalne merytoryczne rozpoznanie odwołań, co w efekcie prowadzi do dalszych naruszeń prawa, a mianowicie art. 138 § 1 pkt 2, art. 148 § 2 i art. 151 pkt 2 k.p.a. oraz art. 51 ust, 4 Prawa budowlanego. W odpowiedzi na skargę [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego podtrzymał dotychczasowe stanowisko i wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. W ocenie Sądu zaskarżona decyzja zapadła z naruszeniem prawa i jako taka podlega uchyleniu. Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, a więc prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni. Uwzględnienie skargi następuje w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych, mających wpływ na wynik sprawy, wad w postępowaniu administracyjnym (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. Nr 153 poz.1270 ze zm.). Podkreślić należy, że Sąd Administracyjny nie ocenia rozstrzygnięcia organu administracji pod kątem jego słuszności, czy też celowości, jak również nie rozpatruje sprawy kierując się zasadami współżycia społecznego. Z akt administracyjnych niniejszej sprawy wynika, iż od decyzji organu pierwszej instancji z dnia 3 lutego 2009r. odwołanie złożyli K. R. i P. R., W. W., M. F., J. B., T. B. oraz M. i R. M. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] maja 2009r., Nr [...] rozpatrzył odwołanie K.– R. i P. R., decyzją Nr [...] M. i R. M., decyzją Nr [...] W. W., natomiast decyzją zaskarżoną w niniejszym postępowaniu sądowym - rozpatrzył odwołanie M. F., J. B. oraz T. B. Zauważyć należy, że już pierwsza z decyzji wydanych przez [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego oznaczona Nr [...],zawierała rozstrzygnięcie o uchyleniu decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lutego 2009r, oraz o umorzeniu postępowania organu pierwszej instancji. W zaistniałych okolicznościach organ II instancji - rozpatrując odwołanie M. F., J. B. oraz T. B. nie mógł wydać kolejnej decyzji orzekającej ponownie o uchyleniu decyzji organu pierwszej instancji z dnia [...] lutego 2009r., skoro już wcześniejszą decyzją wyeliminował ją z obrotu prawnego. Nie jest rzeczą tutejszego Sądu dokonanie oceny innych niż zaskarżona decyzji. Wskazać jednak należy, że w okolicznościach, kiedy kilku spośród odwołujących się, organ odmawia przymiotu strony, to w stosunku do tych osób ma obowiązek umorzyć postępowanie odwoławcze zaś ocenę merytoryczną, zaskarżonej do niego decyzji. może dokonać rozpoznając odwołanie tych, którym przyznał przymiot strony. Sąd odstąpił od stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji, mając na uwadze, że w dacie jej wydania, ww. wcześniejsza decyzja organu drugiej instancji z tej samej daty nie była jeszcze wprowadzona do obiegu prawnego. Uregulowanie art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a. nie pozostawia wątpliwości, że dotyczy ono tylko tych przypadków, gdy w tej samej sprawie kolejno po sobie wydane zostały dwie decyzje, z których ta pierwsza jest ostateczna.( por. wyrok Naczelny Sąd Administracyjny z dnia 15 września 1999r., sygn. akt I SA/Ka 120/98 - LEX nr 43920). Mając na uwadze powyższe ustalenia Sąd stwierdza, że nie badał zaskarżonej decyzji w innym niż to wskazał zakresie. Sąd orzekł jak w sentencji w trybie art.145 § 1 ptk 1 lit c oraz art. 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).