VII SA/Wa 1176/09

Referendarz sądowy Justyna Wtulich Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie po rozpoznaniu w dniu 19 sierpnia 2009 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku H. K. o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym w sprawie ze skargi H. K. na postanowienie Głównego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] znak : [...] w przedmiocie : stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania postanawia : przyznać H. K. prawo pomocy poprzez ustanowienie adwokata. W dniu 23 lipca 2009 r. (data stempla biura podawczego) do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wpłynął uzupełniony przez H. K. formularz wniosku o przyznanie prawa pomocy, w którym wnosi o zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata z urzędu. Ze względu na ustawowe zwolnienie skarżącego od obowiązku ponoszenia kosztów sądowych na podstawie art. 239 pkt 1 c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) wniosek rozpoznano w zakresie ustanowienia pełnomocnika z urzędu. Przepisy ww. ustawy, zwanej dalej p.p.s.a. przewidują możliwość przyznania stronom postępowania prawa pomocy. Prawo pomocy może być przyznane stronie w zakresie całkowitym (art. 245 § 2 p.p.s.a) lub częściowym (art. 245 § 3 p.p.s.a.), przy czym jego przyznanie uzależnione jest od spełnienia przez stronę ustawowo przewidzianych przesłanek. Żądanie ustanowienia adwokata z urzędu jest wnioskiem o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym. Stosownie zaś do treści art. 246 § 1 pkt 2 ww. ustawy przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym następuje gdy osoba wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Przyjętą regułą jest, iż obowiązkiem stron jest ponoszenie kosztów związanych z udziałem w postępowaniu. Przyznanie prawa pomocy jest instytucją wyjątkową, przysługującą jedynie w sytuacjach, gdy poniesienie kosztów przez stronę spowodowałoby u niej uszczerbek w środkach utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Z konstrukcji powołanego przepisu wynika, że ciężar udowodnienia istnienia okoliczności, które mogłyby stanowić podstawę przyznania prawa pomocy we wnioskowanym zakresie spoczywa na stronie. W niniejszej sprawie wnioskodawca wykazał, że znajduje się w sytuacji materialnej uprawniającej go do przyznania prawa pomocy we wnioskowanym zakresie. Z nadesłanego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy wynika, że wnioskodawca prowadzi gospodarstwo domowe wspólnie z żoną i utrzymują się z emerytury w wysokości 1.541,14 złotych netto miesięcznie. Wnioskodawca oświadczył, że żona nie pracuje zawodowo i pozostaje na jego utrzymaniu. Wnioskodawca podał, że posiada spółdzielcze mieszkanie o powierzchni 48 m ², za które ponosi opłaty w wysokości 277,57 złotych miesięcznie, na potwierdzenie czego dołączył zaświadczenie ze Spółdzielni Mieszkaniowej. Wskazał, że innych nieruchomości, przedmiotów wartościowych, oszczędności w złotych i euro nie posiada. Dodał, że z otrzymywanej emerytury nie wystarcza mu środków na utrzymanie mieszkania oraz wykup różnych lekarstw i urządzeń medycznych oraz utrzymanie siebie oraz żony. Skarżący dołączył do wniosku wyciąg z rachunku bankowego swojego oraz żony za okres od dnia 11 czerwca 2009 r. do dnia 20 lipca 2009 r. z którego wynika, że na konto wpływają tylko środki z tytułu emerytury w wysokości podanej przez wnioskodawcę w formularzu. Wnioskodawca dołączył także inne dokumenty i rachunki w tym dwie umowy z operatorem sieci komórkowej z których wynika, że miesięcznie z tytułu korzystania z telefonu komórkowego przez siebie oraz żonę ponosi koszty w wysokości 60,00 złotych. Wnioskodawca wskazał, że ponosi także koszty związane z ubezpieczeniem w wysokości 121,20 złotych, opłatami za energię elektryczną w wysokości 60,16 złotych, gaz w wysokości 114,78 złotych, abonament radiowo – telewizyjny w wysokości 146,80 złotych oraz zakupem lekarstw dla siebie i żony w wysokości 150,00 – 200,00 złotych miesięcznie. Oceniając sytuację finansową wnioskodawcy i ponoszone przez niego wydatki uznano, że nie jest on w stanie ponieść kosztów związanych z ustanowieniem profesjonalnego pełnomocnika z wyboru bez spowodowania uszczerbku w utrzymaniu koniecznym własnym i żony. Z tego względu przyznano wnioskodawcy prawo pomocy poprzez ustanowienie adwokata z urzędu. Wniosku nie rozpoznano w kwestii zwolnienia od kosztów sądowych, ze względu na ustawowe zwolnienie skarżącego od obowiązku ponoszenia kosztów sądowych na podstawie art. 239 pkt 1 c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). W świetle powyższego, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 w związku z art. 258 § 2 pkt 7 ww. ustawy orzeczono jak w sentencji postanowienia.