VII SA/Wa 1176/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Maria Tarnowska po rozpoznaniu w dniu 20 września 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku M. P. o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w sprawie ze skargi M. P. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] marca 2016 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego postanawia: odmówić przywrócenia terminu do uiszczenia wpisu sądowego od skargi Postanowieniem z dnia 3 sierpnia 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę M. P. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] marca 2016 r. znak: [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego z uwagi na niewykonanie przez skarżącą w terminie zarządzenia Przewodniczącego Wydziału z dnia 1 czerwca 2016 r. w przedmiocie wezwania do uiszczenia wpisu od skargi. Wpis od skargi został uiszczony po terminie. Postanowienie zostało doręczone skarżącej w dniu 9 sierpnia 2016 r. W dniu 16 sierpnia 2016 r. (data nadania w urzędzie pocztowym) skarżąca złożyła pismo procesowe, doprecyzowane w piśmie z dnia 1 września 2016 r., zatytułowane "zażalenie" w którym wniosła o przywrócenie na podstawie art. 86 § 1 p.p.s.a. terminu do uiszczenia wpisu od skargi. W uzasadnieniu wskazała, że przesyłka zawierająca zarządzenie z dnia 1 czerwca 2016 r. została błędnie doręczona, bowiem to nie skarżąca odebrała przesyłkę, o czym świadczy zwrotne potwierdzenie odbioru. Skarżąca podała, że uiściła wpis sądowy w dniu w którym dowiedziała się o treści zarządzenia tj. 26 czerwca 2016 r. W ocenie skarżącej, wobec naruszenia art. 67 § 1 p.p.s.a., wniosek o przywrócenie terminu jest uzasadniony. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.,) dalej - p.p.s.a., jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanawia przywrócenie terminu. Jednakże wniosek taki musi spełniać określone przepisami warunki. W myśl art. 87 p.p.s.a pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu (§ 1). W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu (§ 2). Równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie (§ 4). Jednakże, aby wniosek mógł zostać uwzględniony, powołane powyższej przesłanki przywrócenia terminu muszą wystąpić łącznie, w przeciwnym razie wniosek podlega oddaleniu, bądź też – w przypadku wniosku spóźnionego lub z mocy ustawy niedopuszczalnego – odrzuceniu przez sąd. Przenosząc powyższą regulację na grunt rozpatrywanej sprawy przyjąć należy, że został zachowany siedmiodniowy termin do złożenia wniosku o przywrócenie terminu do uzupełnienia braku skargi. Sąd uznał, że wskazany termin rozpoczął bieg w dniu doręczenia skarżącej postanowienia Sądu z dnia 3 sierpnia 2016 r., tj. w dniu 9 sierpnia 2016 r., natomiast wniosek o przywrócenie terminu został nadany w urzędzie pocztowym w dniu 16 sierpnia 2016 r. Zatem przedmiotowy wniosek został wniesiony w terminie. Skarżąca uiściła wpis od skargi już na wcześniejszym etapie postępowania tj. w dniu 26 czerwca 2016 r. Podkreślić należy, że samo wniesienie wniosku o przywrócenie terminu w przewidzianym do tego terminie oraz dokonanie czynności, dla której zakreślony był termin, nie jest wystarczającą przesłanką przywrócenia terminu do dokonania czynności procesowej. Konieczne jest bowiem uprawdopodobnienie przez wnioskodawcę, że nie ponosi on winy w niedochowaniu terminu. Wniosek o przywrócenie terminu powinien więc powoływać okoliczności wskazujące na brak winy strony w uchybieniu terminu, które zapewniają uprawdopodobnienie zasadności tego wniosku. Z kolei brak winy winien być oceniany z uwzględnieniem wszystkich okoliczności konkretnej sprawy, w sposób uwzględniający obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o własne interesy i przy braniu pod uwagę także uchybień spowodowanych nawet niewielkim niedbalstwem. Z brakiem winy mamy, bowiem do czynienia tylko w przypadku zaistnienia - niezależnych od strony, która uchybiła terminowi i niemożliwych do przezwyciężenia - okoliczności z powodu których doszło do przekroczenia wyznaczonego przepisami prawa terminu. Jak wynika z orzecznictwa sądów administracyjnych, kryterium braku winy w uchybieniu terminu wiąże się z obowiązkiem szczególnej staranności przy dokonaniu uchybionej czynności. O jej wystąpieniu można mówić jedynie wtedy, gdy strona nie mogła usunąć przeszkody, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. Natomiast dopuszczenie się choćby lekkiego niedbalstwa, czy też niedostateczna staranność w prowadzeniu spraw, skutkują odmową przywrócenia terminu do dokonania określonej czynności. W rozpatrywanej sprawie nie sposób uznać, że wnioskodawczyni dochowała należytej staranności. W ocenie Sądu, skarżąca nie uprawdopodobniła okoliczności wskazujących na brak jej winy. Nie można bowiem uznać, że powołana we wniosku okoliczność, tj. doręczenie przesyłki innej osobie aniżeli skarżąca - wystarczająco uprawdopodabnia brak winy w uchybieniu terminu. Ze zwrotnego potwierdzenia odbioru przesyłki wynika, że odebrał ją S. S., oznaczony przez pracownika Poczty Polskiej jako dorosły domownik. Ponadto ta sama osoba odebrała również przesyłkę skierowaną do skarżącej, zawierającą odpis postanowienia Sądu z dnia 3 sierpnia 2016 r. Tym samym uznać należy, że nie była to osoba przypadkowa. Oceniając przyczynę uchybienia terminu, skarżąca powinna sam wykazać należytą staranność i podjąć działania celem ochrony własnego interesu prawnego, np. poprzez wszczęcie u operatora pocztowego postępowania reklamacyjnego w sprawie skutecznego doręczenia przesyłki sądowej. Natomiast wnioskodawczyni nie wskazała nawet na okoliczność jakoby S. S. nie był uprawniony do podejmowania przesyłek w jej imieniu, czy aby miał sprzeczne ze skarżącą interesy w sprawie, bądź żeby zaniechał doręczenia przedmiotowej korespondencji w złej wierze. Odnosząc się z kolei do kwestii prawidłowego doręczenia korespondencji z dnia 2 czerwca 2016 r. zawierającej wezwanie do uzupełnienia braku fiskalnego skargi - Sąd pragnie podkreślić, że w aktach administracyjnych sprawy, brak jest jakiegokolwiek dokumentu wskazującego by doręczenie w trybie art. 72 § 1 p.p.s.a. było nieskuteczne. Reasumując w oparciu o przywołane okoliczności, Sąd na podstawie art. 86 § 1 p.p.s.a. w związku z art. 87 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.