VII SA/Wa 1178/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mariola Kowalska, , Sędzia WSA Ewa Machlejd (spr.), Sędzia WSA Elżbieta Zielińska-Śpiewak, , Protokolant Marcin Grabowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 października 2006 r. sprawy ze skargi E. i S. K. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] maja 2006 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę skargę oddala. Starosta P. decyzją z dnia [...] marca 2006r., działając na podstawie art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2003r., nr 207 poz. 2016 z późn.zm.) oraz na podstawie art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000r., nr 98, poz. 1071 z późn.zm.) - zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę P. S.A. na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej [...] (kategoria obiektu XXIX) na działce nr ewid. [...] we wsi L. gmina Z.. Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] maja 2006r. działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego – po rozpatrzeniu odwołania E. i S. K., J. i J. O., "P." S.A. - utrzymał w mocy decyzję Starosty P. z dnia [...] marca 2006r. W uzasadnieniu organ II instancji wyjaśnił, iż budowa stacji bazowych telefonii komórkowej jest inwestycją celu publicznego w rozumieniu art. 6 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997r. o gospodarce nieruchomościami. Ponadto w niniejszej sprawie mają zastosowanie przepisy Prawa ochrony Środowiska sprzed nowelizacji, ponieważ inwestor wystąpił z wnioskiem o pozwolenie na budowę w dniu [...] czerwca 2005r. i złożył do Starosty P. w dniu [...] sierpnia 2005r. wniosek o przeprowadzenie postępowania i wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę. Inwestor na podstawie obowiązujących przepisów zobowiązany był do przedłożenia raportu oddziaływania na środowisko oraz uzgodnień z właściwymi organami ochrony środowiska. Inwestor przedstawił wymagane dokumenty w szczególności: decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w W. z dnia [...] czerwca 2005r. oraz decyzję Wojewody [...] z dnia [...] maja 2005r. uzgadniającą rozwiązanie projektowe stacji bazowej telefonii komórkowej. Z raportu oddziaływania na środowisko stacji bazowej telefonii komórkowej wynika, że projektowana stacja bazowa wypromieniowuje do środowiska energię w postaci pól elektromagnetycznych i jest to jedyny czynnik fizyczny stanowiący potencjalną uciążliwość dla środowiska naturalnego. Nadawcze systemy antenowe będą tak umiejscowione, aby uniemożliwić osobom nieuprawnionym dostęp do pól o gęstości promieniowania przekraczającej wartość graniczną. Z przeprowadzonych obliczeń wynika, że pola elektromagnetyczne o wartościach przekraczających gęstość mocy promieniowania S=0,1 W/m będą występowały wyłącznie w wolnej przestrzeni niedostępnej dla ludzi, a obszary pól elektromagnetycznych wystąpią: dla anten sektorowych Kathrein w zasięgu maksymalnym do 21,1 m przed antenami oraz powyżej wysokości 48,5m npt,; dla anten radiolinii w zasięgu maksymalnym do 47,4m przed antenami oraz powyżej wysokości 44 m npt. Oddziaływanie inwestycji nie zamyka się w granicach działki, a tym samym stronami są użytkownicy właściciele działek sąsiednich będących w strefie oddziaływania pól elektromagnetycznych projektowanej stacji. Bezspornym jest jednakże fakt, iż oddziaływanie anten następuje na wysokości powyżej 47 m npt, co oznacza, że pola elektromagnetyczne nie stanowią zagrożenia dla osób przebywających na nieruchomościach sąsiednich, w tym właścicieli działki nr ewid. [...]. Zdaniem organu odwoławczego dokumentacja techniczna zawiera niezbędne uzgodnienia i sprawdzenia przez osoby posiadające właściwe kwalifikacje. W związku z tym, organ administracji nie ma podstaw do kwestionowania przyjętych w projekcie rozwiązań konstrukcyjnych. W przypadku spełnienia przez inwestora wymagań określonych art. 35 ust. 1 oraz art. 32 ust 4 Prawa Budowlanego nie można odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Skargę na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] maja 2006r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożyli E. i S. K. wnosząc o jej uchylenie. W ocenie skarżących Wojewoda [...] nie odniósł się do zarzutu o błędnej interpretacji zapisów w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego Gminy L. o przeznaczeniu działki nr [...] pod produkcję i usługi techniczne. Planowana inwestycja bowiem nie mieści się w pojęciu produkcji ani usług technicznych. Jest to inwestycja oddziaływująca szkodliwie na otoczenie stanowiąca zagrożenie dla zdrowia ludzi i środowiska. Stacja bazowa znajduje się w bezpośrednim sąsiedztwie działki skarżących, a odległość pomiędzy zabudowaniami a stacją nie przekracza 70m. Skarżący podali, iż w chwili obecnej działka ich użytkowana jest rolniczo, jednakże zamierzają oni wystąpić o zmianę jej przeznaczenia na cele zabudowy mieszkaniowej. Wybudowanie stacji ograniczy prawo własności działki z uwagi na emitowanie promieniowania elektromagnetycznego o wysokiej częstotliwości. W ocenie strony skarżącej raport oddziaływania na środowisko z listopada 2003r. stanowiący załącznik do decyzji o pozwoleniu na budowę jest nieaktualny po upływie trzech lat od jego sporządzenia. Skarżący ponadto nie byli informowani o wprowadzonych zmianach przeznaczenia ich nieruchomości, stąd też zasadny jest zarzut naruszenia art. 9, 10 i 77 § 1 kpa. Strona nie uzyskała wyczerpujących informacji na temat oddziaływania na środowisko i zdrowie ludzi planowanej inwestycji. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] podtrzymał swoje stanowisko i wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne kontrolują jedynie legalność zaskarżonych decyzji, a więc prawidłowość zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafność ich wykładni. Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia przez sąd naruszenia przepisów prawa. W rozpoznawanej sprawie tego rodzaju wady i uchybienia nie wystąpiły, wobec czego skarga nie mogła być uwzględniona W ocenie Sądu, weryfikowane w niniejszej sprawie rozstrzygnięcia organów administracji są prawidłowe. Podstawę materialnoprawną orzeczenia organu administracji I instancji stanowił art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane. Rzeczą organu administracji w postępowaniu o pozwolenie na budowę była ocena, czy przedstawiony projekt budowlany inwestycji odpowiada wymaganiom określonym w art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego. Z jego treści wynika bowiem, że pozwolenie na budowę nie może być wydane przez organ administracji architektoniczno-budowlanej bez uprzedniego sprawdzenia: 1) zgodności projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, zwłaszcza określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach (patrz uwagi 2-6 do art. 32 pr. bud.), 2) zgodności zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi, 3) kompletności projektu budowlanego i posiadania wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń, 4) wykonania projektu przez osobę mającą wymagane uprawnienia budowlane, a w przypadku, o którym mowa w art. 20 ust. 2 pr. bud., także sprawdzenia tego projektu przez osobę mającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7. W niniejszej sprawie organy administracji prawidłowo uznały, że zamierzenie inwestycyjne mieści się w ustaleniach planu zagospodarowania przestrzennego gminy Zatory uchwalonego Uchwałą Rady Gminy w Z. Nr [...] z dnia [...].03.2003r. Przedmiotowy plan przewiduje, iż działka [...] położona we wsi L. przeznaczona jest "pod produkcję i usługi techniczne." Stacja Bazowa Telefonii Komórkowej, której anteny zainstalowane zostaną na wieży antenowej świadczy usługi techniczne, których celem jest zapewnienie lepszej łączności i połączenia linią radiową sąsiednich stacji bazowych. Organy administracji ustaliły w sposób jednoznaczny, że sporna inwestycja nie narusza regulacji zawartych w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004r. w sprawie określania rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko. Inwestor przedłożył wraz z wnioskiem o pozwolenie na budowę wymagany raport w zakresie oddziaływania na środowisko stacji bazowej oraz decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w W. z dnia [...] czerwca 2005r. uzgadniającą na etapie pozwolenia na budowę przedsięwzięcia polegającego na budowie stacji bazowej. Z raportu oddziaływania na środowisko stacji bazowej telefonii komórkowej P. S.A. "[...]" wynika, iż oceniana inwestycja zarówno w fazie budowy jak i w fazie eksploatacji nie będzie oddziaływać w sposób niekorzystny na zdrowie ludzi ani na inne elementy środowiska naturalnego tj. powietrze, glebę, zasoby wodne (wody powierzchniowe i podziemne), klimat akustyczny oraz świat roślinny i zwierzęcy. Powstanie i funkcjonowanie stacji nie będzie też źródłem powstawania odpadów i innych uciążliwości. Stacja bazowa telefonii komórkowej spełniać będzie wymagania w sprawie szczegółowych zasad ochrony przed promieniowaniem szkodliwym dla ludzi, dopuszczalnych poziomów promieniowania jakie mogą występować w środowisku. Pola elektromagnetyczne o wartości przekraczającej 0,1 W/m2 wystąpią w wolnej przestrzeni niedostępnej dla ludzi. Nadawcze systemy antenowe będą tak umiejscowione, żeby uniemożliwić osobom nieuprawnionym dostęp do pól o gęstości promieniowania przekraczającej wartość graniczną. Ponadto działające nadajniki radiowe zamknięte zostaną w stalowych, uziemionych obudowach nie będą oddziaływały negatywnie na zewnątrz obudowy, przez co nie stanowią dodatkowych źródeł promieniowania zagrażających życiu przebywających w okolicy ludzi. Sporna inwestycja nie narusza interesu osób trzecich. Każda bowiem inwestycja może powodować uciążliwości i utrudnienie dla najbliższego sąsiedztwa, co jednak samo przez się nie oznacza i nie może prowadzić do wniosku, że wydanie w takiej sytuacji pozwolenia na budowę stanowi naruszenie prawa. Podkreślić trzeba, że w postępowaniu o udzielenie pozwolenia na budowę ocenie podlega przede wszystkim badanie, czy dochodzi lub czy może dojść do naruszenia interesu osób trzecich, a więc interesu właścicieli sąsiednich nieruchomości, jednakże nie w aspekcie dopuszczalności tej zabudowy, lecz ewentualnego naruszenia norm i warunków technicznych oraz przepisów prawa budowlanego. Na uwagę zasługuje fakt, iż działka należąca do skarżących jest działką o charakterze rolnym stąd też, nie można uwzględnić zarzutu, iż planowana inwestycja ograniczy prawo własności lub ewentualną zabudowę nieruchomości. Organ administracji wydając decyzję udzielającą pozwolenia na budowę w wielu wypadkach musi uwzględniać sprzeczne interesy, z jednej strony inwestora, a z drugiej strony osób, których prawa lub interesy mogą być przez to pozwolenie zagrożone lub naruszone. Granice tych praw i interesów określają przepisy prawa budowlanego oraz innych aktów prawnych wydanych na podstawie i w wykonaniu przepisów tego prawa lub przepisów wydanych dla ochrony środowiska przyrodniczego. Poza tymi granicami, a zatem poza ochroną prawną wynikającą z norm prawa pozytywnego, pozostają natomiast protesty obywateli wyrażające ich osobiste zapatrywania, oczekiwania, postulaty i życzenia co do określonej polityki planowania przestrzennego, wzajemnych relacji między planowanymi lub realizowanymi inwestycjami, a sferą ich indywidualnych wyobrażeń co do warunków normalnej egzystencji, wypoczynku, korzystania z dóbr przyrody itp. Te oczekiwania, życzenia i postulaty powinny być brane pod uwagę przy udzielaniu pozwolenia na budowę i w odpowiednim stopniu uwzględniane, jeżeli nie stoi temu na przeszkodzie słuszny interes samego inwestora oraz względy gospodarcze i społeczne, w ocenie których terenowe organy są w pełni suwerenne. Nieuwzględnienie ich nie może jednak stanowić podstawy kwestionowania legalności pozwolenia na budowę, tj. jego zgodności z prawem. Artykuł 35 ust. 4 pr. bud. jednoznacznie ustala, że właściwy organ nie może odmówić wydania pozwolenia na budowę, jeżeli spełnione zostały wymagania, o których mowa w tym ustępie. W ten sposób omawiany przepis nie dopuszcza jakiejkolwiek uznaniowości w sprawie wydania pozwolenia na budowę, jak też możliwości wprowadzenia dalszych warunków, od których zależałoby wydanie tego pozwolenia. Skoro, jak zasadnie wykazały organy administracji, inwestor spełnił wszystkie wymogi określone w przepisach ustawy Prawo budowlane, nie można było odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę (wyrok NSA z 1998.09.02, IV SA 2311/96, LEX Nr 43803). W świetle przytoczonych faktów postępowanie toczące się przed organami orzekającymi w mniejszym postępowaniu zostało przeprowadzone prawidłowo. Zaskarżone orzeczenia wydano w oparciu o wszystkie okoliczności sprawy, zgodnie z dyspozycją art. 7 i 77 § 1 kpa. W tym stanie rzeczy, skoro podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalił skargę na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr. 153, poz. 1270 ze zm.).