VII SA/Wa 1178/11

Referendarz sądowy - Katarzyna Pakuła -Getka Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na posiedzeniu niejawnym w dniu 13 lipca 2011r. po rozpoznaniu wniosku K. K. o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym w sprawie ze skargi K. K. na postanowienie Głównego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] marca 2011r. znak: [...] w przedmiocie sprostowania omyłki pisarskiej postanawia: przyznać K. K. prawo pomocy w zakresie częściowym poprzez ustanowienie adwokata z urzędu. Skarżąca K. K. wraz ze skargą na postanowienie Głównego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] marca 2011r. znak: [...] wniosła o zwolnienie z kosztów sądowych i ustanowienie adwokata urzędu. Skarżąca zwróciła się z wnioskiem o ustanowienie adwokat Z. M.. Załączyła wypełniony formularz PPF przedstawiając w nim swoją sytuację finansową. W niniejszej sprawie zważono co następuje: Na wstępie wyjaśnić należy, że ze względu na ustawowe zwolnienie skarżącej od obowiązku uiszczania kosztów sądowych wynikające z art. 239 pkt 1 c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.-Prawo o postępowaniu przez sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zw. dalej p.p.s.a rozpoznano wniosek skarżącej tylko w zakresie ustanowienia pełnomocnika z urzędu. Zgodnie z art. 246 § 1 p.p.s.a przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej następuje w zakresie całkowitym – gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania (pkt 1), a w zakresie częściowym – gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (pkt 2). Żądanie ustanowienia adwokata jest wnioskiem o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym (art. 245 § 3 p.p.s.a). Podkreślić należy, że prawo pomocy jest instytucją wyjątkową, stanowiącą odstępstwo od ogólnej zasady odpłatności postępowania wyrażonej w art. 199 ww. ustawy. Może być więc przyznane jedynie wtedy, gdy strona nie posiada żadnych możliwości finansowych zapłaty kosztów sądowych bądź też zapłata przez nią kosztów związanych z postępowaniem sądowym spowodowałaby utratę płynności finansowej i mogłaby przyczynić się do uszczerbku w koniecznym utrzymaniu wnioskodawcy i jego rodziny. Powołany wyżej przepis wskazuje, że inicjatywa dowodowa zmierzająca do wykazania, iż zachodzą przesłanki pozytywne dla uwzględnienia wniosku spoczywa na wnioskującym o przyznanie prawa pomocy. W niniejszej sprawie mając na względzie dane przedstawione w formularzu uznano, iż wnioskodawczyni wykazała w nim, że nie jest w stanie ponieść kosztów związanych z ustanowieniem profesjonalnego pełnomocnika z urzędu. Z uzupełnionego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy wynika, że wnioskodawczyni samodzielnie prowadzi gospodarstwo domowe. Wskazała, że utrzymuje się z renty rodzinnej w wysokości 1.223,72 złotych miesięcznie. Zaznaczyła, iż jest osobą schorowaną, inwalidką II grupy, co wiąże się z wydatkami na leczenie i lekarstwa. Podniosła, że niski dochód jaki uzyskuje z tytułu renty nie starcza jej na życie, konieczne opłaty. Z tego też powodu korzysta z pomocy dzieci. Wnioskodawczyni podała, że miesięcznie ponosi następujące wydatki: opłatę za czynsz w wysokości 449,61, opłatę za energię elektryczną w wysokości 58,33, ubezpieczenie PZU 30,60 złotych, opłata za telefon w wysokości 25,93 złotych, opłatę za telefon komórkowy w wysokości 25,00 złotych, opłatę za abonament telewizyjny w wysokości 34,90 złotych, opłatę za internet w wysokości 50,00 złotych, ubezpieczenie mieszkania w wysokości 10,00 złotych miesięcznie. Ponadto podała, że poniosła wydatki na leczenie 147,69 złotych, baterie do aparatu słuchowego 18,00 złotych + 10,00 złotych naprawa oraz na leczenie zęba 80,00 złotych. Dodała, że na konieczne utrzymanie przeznacza 700,00 złotych. Po podsumowaniu wskazała, że wydatki te wynoszą 1.619,66 złotych. Wyjaśniła, że kwotę przekraczającą uzyskiwane dochody pożycza od dzieci. Wnioskodawczyni podała we wniosku, że posiada mieszkanie o pow. 64 m ². Mając na względzie powyższe dane uznano, że wnioskodawczyni kwalifikuje się do przyznania prawa pomocy w zakresie ustanowienia adwokata. Dochody uzyskiwane przez wnioskodawczynię są niewielkie, wystarczają jedynie na zaspokojenie jej podstawowych potrzeb życiowych. Stwierdzono zatem, że sytuacja materialna wnioskodawczyni w jakiej się znajduje, nie pozwala jej na ponoszenie kosztów sądowych bez uszczerbku w koniecznym dla siebie utrzymaniu. Z powyższych względów na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 w związku art. 258 § 2 pkt 7 ww. ustawy orzeczono, jak w sentencji postanowienia.