VII SA/Wa 1179/08

Sygn. akt: VII SA/Wa 117908 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 3 grudnia 2008 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Zielińska-Śpiewak, , Sędzia WSA Krystyna Tomaszewska, Sędzia WSA Jolanta Zdanowicz (spr.), Protokolant Jakub Szczepkowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 grudnia 2008r. sprawy ze skargi T. S. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] maja 2008 r. nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki . skargę oddala Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w M. decyzją z dnia [...].12.2007r. Nr [...] nakazał T. S. dokonanie całkowitej rozbiórki boksów dla psów samowolnie wybudowanych na działce ew. nr [...] w M. wskazując, że obiekty wybudowano na działce ok. 1992 roku, kiedy to zgodnie z ustaleniami miejscowego planu działka położona była w terenie budownictwa jednorodzinnego z dopuszczeniem obiektów handlowych i usługowych wbudowanych o ile nie kolidują z funkcją podstawową, zaś zgodnie z planem obowiązującym dla miasta od 2004r. działka ta położona jest w terenie przeznaczonym pod budownictwo jednorodzinne z dopuszczeniem usług nieuciążliwych wbudowanych w budynki mieszkalne. A zatem teren na którym znajdują się boksy dla psów zarówno w planie zagospodarowania z okresu ich postawienia jak i obecnym przeznaczony jest pod innego rodzaju zabudowę, co wypełnia dyspozycję art. 37 ust. 1 Prawa budowlanego z 1974r. Powyższe stanowisko podzielił [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego, który decyzją Nr [...] z dnia [...].05.2008r. utrzymał w mocy decyzją organu I instancji. Skargę sądową na powyższe decyzje wniósł T. S. domagając się ich uchylenia. Skarżący zarzucił naruszenie (niewłaściwe zastosowanie) w sprawie art. 37 ust. 1 ustawy Prawo budowlane z 1974r. przez uznanie że boksy dla psów są obiektem budowlanym wymagającym pozwolenia na budowę oraz naruszenie art. 7 i 9 kpa. Skarżący podniósł, że czynności kontrolne PINB zostały przeprowadzone niestarannie, bo pominięto sposób przytwierdzenia boksów do gruntu co ma istotne znaczenie dla sprawy, bowiem nie są one trwałe połączone z gruntem. Boksy zostały błędnie zakwalifikowane jako obiekty budowlane, podczas gdy definicja obiektu została skonstruowana przy pomocy definicji budynku, budowli i obiektu małej architektury do których nie można zaliczyć boksów dla psów ustawionych na powierzchni ziemi. Brak trwałego połączenia z gruntem (konstrukcja) boksów dla psów pozwala – zdaniem skarżącego – przyjąć, że jest to obiekt niezdefiniowany (nie budowla) i w momencie ich ustawiania (1992r.) jak i aktualnie nie wymagają one uzyskania pozwolenia na budowę czy też zgłoszenia. Dlatego też, według skarżącego bezprzedmiotowe jest twierdzenie organu, iż działka na której znajdują się boksy jest przeznaczona pod innego rodzaju zabudowę. W odpowiedzi na skargę organ wnosił o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Ocena działalności organów administracji publicznej, dokonywana przez Sąd administracyjny sprowadza się do kontroli prawidłowości rozstrzygnięcia będącego przedmiotem tej oceny pod względem zgodności z przepisami prawa materialnego oraz pod względem zgodności z przepisami postępowania administracyjnego. Oznacza to, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd zobowiązany jest do zbadania czy organ administracji orzekając w sprawie, nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik postępowania. Jak wynika z oświadczenia zainteresowanego, boksy dla psów, których rozbiórkę nakazał organ nadzoru budowlanego, zostały ustawione 15 lat temu, a więc w roku 1992, kiedy obowiązywała ustawa Prawo budowlane z 24.10.1974r. (Dz. U. 38, poz. 229). W myśl art. 28 ust. 1 tej ustawy roboty budowlane, z wyjątkiem rozbiórek, można rozpocząć po uzyskaniu pozwolenia na budowę. Z materiału dowodowego sprawy wynika, że inwestor nie przedstawił wymaganej decyzji pozwolenia na budowę boksów dla psów na działce nr ew. [...] w M. Stosownie do treści art. 37 ust. 1 powołanej ustawy obiekty budowlane wybudowane niezgodnie z przepisami obowiązującymi w okresie ich budowy podlegają przymusowej rozbiórce, jeżeli obiekt budowlany znajduje się na terenie, który zgodnie z przepisami o planowaniu przestrzennym nie jest przeznaczony pod zabudowę albo przeznaczony jest pod innego rodzaju zabudowę lub powoduje niebezpieczeństwo dla ludzi lub mienia albo niedopuszczalne pogorszenie warunków zdrowotnych lub użytkowych dla otoczenia. Z pisma Burmistrza Miasta M. z dnia [...].08.2007r. wynika, iż obszar działki gruntu [...] w M. ok. 1992r. objęty był ustaleniami miejscowego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego i zgodnie z tym planem działka ta położona była w terenie budownictwa jednorodzinnego niskiej intensywności z dopuszczeniem obiektów handlowych i usługowych wbudowanych i na wydzielonych działkach o ile nie kolidują z funkcją podstawową i wymogami sanitarnymi. Zgodnie zaś z obowiązującym od 18.09.2004r. nowym planem miejscowym zagospodarowania przestrzennego przedmiotowa działka położona jest w terenie przeznaczonym pod mieszkalnictwo jednorodzinne wszystkich typów z dopuszczeniem usług nieuciążliwych wbudowanych w budynki mieszkalne. Zgodzić się więc należy ze stanowiskiem organu, że omawiane boksy trudno uznać za obiekty usługowe, do tego są obiektami wolnostojącymi, a zatem nie sposób przyjąć, że ich lokalizacja jest zgodna z ustaleniami tego planu. Powyższy stan faktyczny wyczerpuje więc przesłanki z art. 37 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane z 1974r., skoro teren na którym znajdują się boksy dla psów zarówno w planie zagospodarowania przestrzennego obowiązującym w dacie ich wybudowania jak i obecnym przeznaczony jest pod innego rodzaju zabudowę. W świetle poczynionych przez organ ustaleń za chybiony należy uznać zarzut naruszenia art. 7 kpa (niestarannie wykonane czynności kontrolne), gdyż pominięto fakt braku trwałego połączenia obiektu z gruntem i błędnie zakwalifikowano je jako obiekty budowlane. Kwestia sposobu połączenia z gruntem pozostaje tu bez znaczenia. Zupełnie nietrafne jest odwoływanie się do definicji obiektów zawartej w ustawie z 1994r., bowiem do przedmiotowej sprawy nie ma ona zastosowania jak już wyżej wykazano. Ustawa z 1974r. mająca zastosowanie w niniejszej sprawie (samowolne postawienie boksów nastąpiło w okresie jej obowiązywania) w przypadku zaistnienia sytuacji wskazanej w art. 37 ust. 1 pkt 1 ustawy, przewidywała tylko jeden skutek, a mianowicie przymusową rozbiórkę. Dlatego też właściwy organ nie mógł wydać innej decyzji niż zaskarżona. Nie znajdując podstaw do kwestionowania prawidłowości orzeczenia administracyjnego Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalił skargę jako bezzasadną na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).