VII SA/Wa 118/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Leszek Kamiński, , Sędzia WSA Ewa Machlejd, Sędzia WSA Mariola Kowalska (spr.), Protokolant Ewa Pecelt, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 kwietnia 2006 r. sprawy ze skargi T. M. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2005 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenie projektu budowlanego i pozwolenie na budowę. I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji, II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku, III. zasądza od Wojewody [...] na rzecz skarżącego T. M. kwotę 500 (pięćset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Starosta Powiatu G. decyzją z dnia [...] października 2005r., działając na podstawie art. 28, art. 33 ust. 1 art. 34 ust. 4 i art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (Dz.U. 2003r. Nr 207, poz. 2016 ze zm.) oraz na podstawie art. 104 Kodeksu postępowania administracyjnego, zatwierdził projekt budowlany i wydał A. i A. D. pozwolenie na budowę budynku gospodarczego zlokalizowanego na działce nr [...] położonej w G. przy ul. [...]. Po rozpatrzeniu odwołania współwłaściciela sąsiedniej nieruchomości T. M., Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] grudnia 2005r. nr [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Starosty Powiatu G. Organ odwoławczy po zapoznaniu się z treścią odwołania oraz z zebranym materiałem dowodowym, wyjaśnił, iż inwestorzy spełnili wymagania określone przepisami art. 32 ust. 4 oraz art. 33 ust. 2 ustawy Prawo budowlane. Z akt sprawy wynika, że inwestor do swojego wniosku załączył wraz z niezbędnymi dokumentami projekt budowlany niniejszej inwestycji, który to został zatwierdzony przez organ I instancji. Projektowany obiekt jest zgodny z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego obowiązującym na terenie projektowanej inwestycji. Zgodnie z miejscowym planem ogólnym zagospodarowania przestrzennego miasta G. działka o nr ewid. [...] położona jest w terenie strefy mieszkaniowo -usługowej (MU-3) o zabudowie średniointensywnej o wysokości zabudowy od 2 do 3 kondygnacji. Zgodnie z § 12 ust 3 pkt 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. nr 79 poz. 690 ze zm.) dopuszcza się sytuowanie ścian budynku nie posiadających otworów okiennych i drzwiowych w odległości 1,5 m od granicy z działką budowlaną, jeżeli nie jest możliwe zachowanie odległości 3,0 m lub 4,0 m od granicy ze względu na jej rozmiary. Natomiast pkt 5 stanowi, iż okapy i gzymsy nie mogą pomniejszać odległości od granicy działki budowlanej, o których mowa w ust. 1, o więcej niż 0,8m. W ocenie organu odwoławczego planowana inwestycja jest zgodna z obowiązującymi warunkami technicznymi i nie ogranicza ewentualnego zagospodarowania działek sąsiednich. Brak jest zatem podstaw do uchylenia decyzji Starosty Powiatu G. udzielającej pozwolenia na budowę. Skargę na powyższą decyzję złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie T. M. wnosząc ojej uchylenie. W opinii skarżącego decyzja o pozwoleniu na budowę jest sprzeczna z warunkami określonymi dla działki [...] w miejscowym planie ogólnym zagospodarowania przestrzennego. Ponadto projekt budowlany jest niezgodny z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego w zakresie powierzchni działki, sposobu zabudowy i rodzaju budynku. W skardze zarzucono ponadto, iż organy administracji nie przeprowadziły postępowania dowodowego w zakresie zagrożeń jakie planowana inwestycja stwarzać będzie w stosunku do sąsiednich nieruchomości. Pominięcie tych istotnych kwestii narusza w ocenie skarżącego art. 107 kpa. Pozwolenie na budowę musi uwzględnić prawa nieruchomości sąsiednich i nie może wpływać negatywnie na ich funkcjonowanie. Planowana inwestycja uniemożliwi w przyszłości zabudowę działki skarżącego ponieważ forma dachu wykracza poza dopuszczoną przepisami odległość od granicy działki. Budowa ta narusza przepis § 12 ust. 3 pkt 2 i 5 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budowle i ich usytuowanie. Skarżący podniósł także, iż przed wydaniem decyzji zarówno przez organ I jak i II instancji nie został zapoznany ze zgromadzonym w sprawie materiałem dowodowym i został pozbawiony możliwości zgłoszenia wniosków dowodowych, co narusza przepis art. 10 kpa. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] podtrzymał swoje stanowisko i wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U., Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne kontrolują jedynie legalność zaskarżonych decyzji, a więc prawidłowość zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafność ich wykładni. Uwzględnienie skargi następuje w przypadku stwierdzenia przez sąd naruszenia przepisów prawa. Decyzje zapadłe w toku postępowania w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę wydane zostały z oczywistym naruszeniem art. 7 i 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a., co mogło mieć wpływ na naruszenie § 12 ust. 3 pkt 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. Nr 79. poz. 690 z późn.zm.), przy czym postępowanie odwoławcze zostało przeprowadzone bez należytego wyjaśnienia wszystkich istotnych okoliczności powoływanych przez stronę skarżącą przed organem II instancji. Stosownie do zasad zawartych w art. 6, art. 7 i art. 8 k.p.a. organy administracji publicznej zobowiązane są działać na podstawie przepisów prawa i prowadzić postępowanie w taki sposób, aby zostały wyjaśnione istotne dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności. Niewyjaśnienie istotnych dla rozpatrzenia sprawy okoliczności stanowi takie naruszenie przepisów postępowania administracyjnego, które obliguje sąd administracyjny do uchylenia zaskarżonej decyzji. Na wstępie należy stwierdzić, iż stan akt administracyjnych dostarczonych Sądowi jest niekompletny. Brak jest przede wszystkim wypisu z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, na który powołuje się organ w zaskarżonej decyzji. W aktach sprawy znajdują wprawdzie kserokopie kilku stron planu, nie wskazano jednak, kiedy ten plan miejscowy został uchwalony oraz czy dotyczy przedmiotowej sprawy. Z treści decyzji organu I instancji wynika ponadto, iż wydana została decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jednakże do faktu tego organ odwoławczy nie odniósł się. Nie zostało zatem wyjaśnione czy przedmiotowy akt istotnie wydano, kwestia ta ma natomiast podstawowe znaczenie dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy. Oceniając zebrany w sprawie materiał dowodowy Sąd uznał, iż istnieją uzasadnione wątpliwości dotyczące odległości planowanej inwestycji od granic sąsiedniej nieruchomości. Stosownie do treści § 12 ust. 3 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. o warunkach technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, dopuszcza się możliwość sytuowania budynku ścianą bez otworów w odległości l,5m od granicy z sąsiednią działką budowlaną lub bezpośrednio przy granicy, jeżeli: 1) wynika to z ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo 2) nie jest możliwe zachowanie odległości, o której mowa w ust. 1 pkt 2, ze względu na rozmiary działki. Z dołączonego do projektu budowlanego - projektu zagospodarowania działki nr [...], na którym zaznaczono usytuowanie planowanego obiektu nie wynika, jaka jest faktyczna odległość spornej inwestycji od granic sąsiednich nieruchomości bowiem brak jest stosownych oznaczeń. W konsekwencji uniemożliwia to sprawdzenie zgodności odległości granic z przepisami techniczno - budowlanymi. Projekt zagospodarowania działki lub terenu powinien zawierać część opisową oraz część rysunkową sporządzoną na kopii aktualnej mapy zasadniczej lub mapy jednostkowej. Część rysunkowa winna określać m.in. granice działki budowlanej lub terenu, usytuowanie, obrys i układ istniejących i projektowanych obiektów budowlanych, w tym urządzeń budowlanych z nimi związanych, z oznaczeniem wejść i wjazdów oraz liczby kondygnacji, charakterystycznych rzędnych, wymiarów i wzajemnych odległości obiektów budowlanych i urządzeń budowlanych oraz ich przeznaczenia w nawiązaniu do istniejącej zabudowy terenów sąsiednich, rodzaj i zasięg uciążliwości. Przede wszystkim winien być on czytelny i umożliwić dokładne określenie odległości, a tego wymogu w ocenie Sądu nie spełnia przedmiotowy projekt. W tym zakresie należy ponownie przeprowadzić postępowanie i bezspornie wyjaśnić czy w rzeczywistości planowana inwestycja nie narusza odległości od sąsiedniej działki określonych ww. rozporządzeniem. Sąd nie podziela w tym zakresie poglądu wyrażonego w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, iż do odległości, o których jest mowa w § 12 ust. 3 rozporządzenia stosuje się § 12 ust. 5 tego rozporządzenia. Z tego ostatniego przepisu wynika wyraźnie, iż możliwość pomniejszenia odległości posadowienia budynku od granicy działki sąsiedniej m.in. o okapy, balkony i gzymsy odnosi się wyłącznie do odległości wskazanych w ust. 1 tego paragrafu, tj. 3 i 4m. Ponownie rozpoznając sprawę organ architektoniczno budowlany winien wziąć te zastrzeżenia pod uwagę. Podkreślić również należy, iż organ administracji winien sprawdzić kompletność projektu budowlanego na tle wymagań art. 34 i 35 Prawa budowlanego. Projekt budowlany winien być m.in. sporządzony przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu -lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem. Osoby wykonujące samodzielne funkcje techniczne w budownictwie są odpowiedzialne za wykonywanie tych funkcji zgodnie z przepisami i zasadami wiedzy technicznej oraz za należytą staranność w wykonywaniu pracy, jej właściwą organizację, bezpieczeństwo i jakość. Podstawę do wykonywania samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie stanowi wpis, w drodze decyzji oraz - zgodnie z odrębnymi przepisami - wpis na listę członków właściwej izby samorządu zawodowego, potwierdzony zaświadczeniem wydanym przez tę izbę, z określonym w nim terminem ważności. W aktach administracyjnych niniejszej sprawy znajduje się jedynie zaświadczenie potwierdzające członkostwo w [...] Okręgowej Izbie Inżynierów Budownictwa, nie wynika jednakże z niego zakres uprawnień budowlanych posiadanych przez osobę, która projekt sporządziła. Mając powyższe na uwadze, Sąd stwierdził, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa i na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit a) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) uchylił zaskarżoną decyzję. Ponadto na podstawie art. 152 ww. ustawy orzeczono jak w pkt 2 wyroku. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 ww. ustawy.