VII SA/Wa 118/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Paweł Groński, Sędzia WSA Bogusław Cieśla (spr.), Sędzia WSA Joanna Gierak-Podsiadły, Protokolant st. ref. Jakub Szczepkowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 kwietnia 2012 r. sprawy ze skargi A. i J. na postanowienie (...) Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia (...) listopada 2011 r. nr (...) w przedmiocie uznania zarzutów za nieuzasadnione skargę oddala Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego (...) postanowieniem z dnia (...) czerwca 2011 r. na podstawie art. 34 § 4 ustawy z dnia 17 czerwca 1966r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2002 r. Nr 110, poz. 968 z późn. zm.) postanowił - nie uwzględnić wniesionych przez A. i J. G. zarzutów w sprawie prowadzonego postępowania egzekucyjnego na podstawie tytułu wykonawczego Nr 09/10 z dnia 9 marca 2010 r. wystawionego przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego (...)ego Zachodniego oddzielnie na każdego z małżonków tj. A. G. i J. G.. W uzasadnieniu organ wskazał, że wobec niewykonania przez A. G. i J. G. obowiązku wskazanego w decyzji Wójta Gminy (...) Nr (...) z dnia (...) grudnia 1998 r., znak: (...), Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego (...) Zachodni działając w oparciu o przepisy ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, przeprowadził postępowanie mające na celu wyegzekwowanie obowiązku wynikającego z tej decyzji. W dniu (...) lutego 2001 r. do zobowiązanych zostało skierowane upomnienie wzywające do wykonania obowiązku rozbiórki budynku letniskowego o konstrukcji drewnianej oraz ogrodzenia stałego wybudowanych na działce nr ew. (...) we wsi (...), gm. (...) bez pozwolenia na budowę na terenie rolno - leśnym bez prawa zabudowy, przeznaczonym do wykupu na rzecz Skarbu Państwa - (...) Park Narodowy. Po wydaniu w toku postępowania egzekucyjnego wielu rozstrzygnięć, które były następnie uchylane w trybie odwoławczym, PINB (...) w dniu (...) marca 2010 r. wystawił tytuły wykonawcze Nr (...), których doręczenie zobowiązanym wszczęło przedmiotowe postępowanie egzekucyjne. A. G. i J. G. wnieśli zarzut niewykonalności egzekucji polegający na braku budynku objętego obowiązkiem rozbiórki. Ponadto skarżący podniesli, że objęte nakazem rozbiórki ogrodzenie jest konieczne do uprawy warzyw i hodowli kur oraz królików. Organ wskazał, że zgodnie z art. 33 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji podstawą zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej może być: 1) wykonanie lub umorzenie w całości albo w części obowiązku, przedawnienie, wygaśnięcie albo nieistnienie obowiązku, 2) odroczenie terminu wykonania obowiązku albo brak wymagalności obowiązku z innego powodu, rozłożenie na raty spłaty należności pieniężnej, 3) określenie egzekwowanego obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z orzeczenia, o którym mowa w art. 3 i 4, 4) błąd co do osoby zobowiązanego, 5) niewykonalność obowiązku o charakterze niepieniężnym, 6) niedopuszczalność egzekucji administracyjnej lub zastosowanego środka egzekucyjnego, 7) brak uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, o którym mowa w art. 15 § 1, 8) zastosowanie zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego, 9) prowadzenie egzekucji przez niewłaściwy organ egzekucyjny, 10) niespełnienie wymogów określonych w art. 27. Odnosząc się do poniesionego przez strony zarzutu organ stwierdził, iż jest on nieuzasadniony, ponieważ przeprowadzona w dniu (...) stycznia 2010 r. kontrola na działce nr ew. (...) we wsi (...) gmina (...) potwierdziła, że na nieruchomości znajdują się budynki: mieszkalny i gospodarcze oraz ogrodzenie. Natomiast druga podnoszona przez skarżących okoliczność nie może być traktowana jako zarzut w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej, ponieważ katalog przesłanek z art. 33 ww. ustawy nie przewiduje okoliczności tego rodzaju jako podstawy zarzutu. Zażalenie na postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego (...) z dnia (...) czerwca 2011 r. wnieśli A. i J. G.. (...) Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem z dnia (...) listopada 2011 r., Nr (...) na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego po rozpatrzeniu zażalenia na postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z (...) czerwca 2011 r., uznające za nieuzasadnione zarzuty wniesione w związku z prowadzonym postępowaniem egzekucyjnym wszczętym w celu wyegzekwowania obowiązku wynikającego z decyzji Wójta Gminy (...) Nr (...) z dnia (...) grudnia 1998 r. - utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. W ocenie organu II instancji, Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w toku prowadzonego postępowania administracyjnego dokonał prawidłowej oceny stanu faktycznego i prawnego. Organ powołał się na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 lutego 2006 r., sygn. akt II OSK 509/05 zgodnie z którym "niewykonalność obowiązku niepieniężnego musi mieć charakter obiektywny. Obowiązek taki musi być niemożliwy do wykonania nawet przy uwzględnieniu aktualnych osiągnięć wiedzy i techniki. Bez znaczenia są w tym przypadku ewentualne utrudnienia, koszty, a także konieczność zapewnienia bezpieczeństwa dla ludzi i mienia" oraz wyrok z dnia 13 lutego 1986 r., sygn. akt III SA 1146/85 stwierdzający, że "przesłanką uznania decyzji za niewykonalną nie mogą być trudności w wyegzekwowaniu decyzji, wiążące się z niezadowoleniem adresatów z decyzji lub innych osób zainteresowanych utrzymaniem dotychczasowego stanu rzeczy". W tym stanie rzeczy odnosząc się do zarzutu organ stwierdził, że nie wypełnia on żadnej przesłanki z art. 33 ww. ustawy. Skargę na powyższe postanowienie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wnieśli A. i J. G. W ocenie skarżących zaskarżone postanowienie narusza prawo ich rodziców, (którzy użytkują działkę) do spokojnego i godnego życia na starość i uniemożliwia czerpanie korzyści z własności. Działka jest wykorzystywana zgodnie z przeznaczeniem, jako grunt rolno-leśny. Skarżący zarzucili, że postępowanie toczy się od wielu lat i dopiero w 2010 r. (po 12 latach) przeprowadzona została pierwsza kontrola na działce. Podczas oględzin stwierdzono, że na działce znajduje się kontener mieszkalny o wymiarach 2,4 x 6 m z dobudowaną drewnianą werandą o wymiarach 2,5 x 6 m z dachem jednospadowym blaszanym z tym, że część werandy jest obita blachą i tworzy pomieszczenie o wymiarach 2,5 x 3 m. Kontener ustawiony jest na 4 blokach betonowych, a weranda na płycie z cegieł ceramicznych zalanych cementem. Na działce znajduje się też szopa blaszana przenośna o wymiarach 2 x 2 m z dachem jednospadowym oraz szopa drewniana z dachem jednospadowym krytym papą o wymiarach 2,5 x 4 m. Pierwsza szopa służy jako pomieszczenie gospodarcze, a druga jako kurnik. Cała zabudowa nie jest trwale związana z gruntem i nie spełnia warunków zabudowy trwałej. Działka z trzech stron ogrodzona jest siatką na słupach metalowych, a od strony północnej graniczy z ogrodzeniem sąsiedniej posesji. Zdaniem skarżących, wbrew twierdzeniom Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego kontenera jak i pomieszczenia na werandzie nie można nazwać budynkiem letniskowym z uwagi na ich rozmiary jak i wyposażenie (brak ogrzewania i prądu). Ponadto w skardze wskazano przebieg postępowania oraz to, iż mimo, że (...) Park Narodowy został zobowiązany do wykupu gruntów we wsi (...) na rzecz Skarbu Państwa, to jednak tego wykupu nie prowadzi, a skarżący sami zwrócili się do parku z ofertą wykupu przez park ich działki, która do tej pory pozostaje bez odpowiedzi. (...) Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w odpowiedzi na skargę wnosił o jej oddalenie podtrzymując dotychczasową argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Stosownie do dyspozycji art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej jedynie pod względem zgodności z prawem, a więc prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni. Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu. W rozpoznawanej sprawie tego rodzaju wady i uchybienia nie wystąpiły wobec czego skarga podlega oddaleniu. Na wstępie wskazać trzeba, że w związku z podnoszonymi przez skarżących zarzutami, jak również upływem wielu lat od wydania egzekwowanego nakazu rozbiórki, organ odwoławczy na podstawie art. 136 k.p.a. nakazał przeprowadzić uzupełniające postępowanie dowodowe, w zakresie tego czy obowiązek rozbiórki budynku letniskowego oraz ogrodzenia na działce nr ew. (...) we wsi (...) został wykonany. W wykonaniu tego obowiązku organ I instancji przeprowadził w dniu (...) września 2011r. oględziny, podczas których ustalono stan zabudowy istniejący na przedmiotowej działce. Zobowiązanym doręczono tytuł wykonawczy Nr (...) odpowiadający wymogom art. 27 ustawy z dnia 17 czerwca 1966r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2002 r. Nr 110, poz. 968 z późn. zm.) Na podstawie art. 32 ustawy z dnia 17 czerwca 1966r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, doręczony tytuł wykonawczy nr 09/10, wszczął postępowanie egzekucyjne. Zobowiązanym zgodnie z art. 122 § 3 ww. ustawy, służyły środki zaskarżenia, a mianowicie prawo zgłoszenia zarzutów w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego (art. 33 ustawy). W zgłoszonych przez skarżących zarzutach do prowadzonego postępowania egzekucyjnego, podniesiono niewykonalność obowiązku rozbiórki wskazanego w decyzji Wójta Gminy (...) Nr (...) z dnia (...) grudnia 1998 r., znak: (...) (art. 33 pkt 5 ustawy) wobec nieistnienia budynku letniskowego drewnianego. Zarzut ten powtórzono też w skardze do sądu administracyjnego. Sąd zauważa, że zgłoszenie tego zarzutu jest w istocie zakwestionowaniem decyzji Wójta Gminy (...) Nr (...) z dnia (...) grudnia 1998 r., znak: (...) objętej postępowaniem egzekucyjnym, poprzez wskazywanie, że na przedmiotowej nieruchomości nigdy nie istniał budynek letniskowy o konstrukcji drewnianej. W myśl zaś art. 29 ustawy organ egzekucyjny bada z urzędu dopuszczalność egzekucji, organ ten nie jest natomiast uprawniony do badania zasadności i wymagalności obowiązku objętego tytułem wykonawczym. W przeciwnym razie tryb egzekucyjny zamieniłby się w kolejną instancję odwoławczą od decyzji nakładającej określone obowiązki. Sąd nie podziela zarzutów skargi, gdyż organ egzekucyjny prowadził postępowanie i dokonywał ustaleń faktycznych dotyczących możliwości wykonania obowiązku rozbiórki. Zdaniem Sądu, ocena zebranego materiału dowodowego w sprawie nie wskazuje aby można było określić, że nałożony na skarżącego obowiązek jest obiektywnie niewykonalny, a wobec tego brak jest też podstaw aby umorzyć postępowanie egzekucyjne. Sąd podziela pogląd wyrażony w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego, że o niewykonalności obowiązku nałożonego decyzją ostateczną można mówić, gdy niewykonalność jest następstwem przeszkód o charakterze nieusuwalnym. Trwała niewykonalność obowiązku zachodzi wówczas, gdy czynności składające się na treść tych obowiązków zawartych w decyzji są niewykonalne z przyczyn technicznych lub prawnych tkwiących w ich naturze. Przy czym trudności ekonomiczne lub techniczne, choćby bardzo poważne, w wyegzekwowaniu wykonania obowiązku nałożonego decyzją, jak też negatywne stanowisko jej adresatów lub innych osób zainteresowanych utrzymaniem dotychczasowego stanu rzeczy, nie stanowią o niewykonalności obowiązku. W tym stanie rzeczy odnosząc się do zarzutu organ zasadnie stwierdził, że nie wypełnia on żadnej przesłanki z art. 33 ww. ustawy. Z tych przyczyn, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), Sąd skargę oddalił.