VII SA/Wa 1180/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mirosław Montowski (spr.), , Sędzia WSA Marta Kołtun-Kulik, Sędzia WSA Bogusław Cieśla, Protokolant st. sekretarz sądowy Artur Dobrowolski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 stycznia 2020 r. sprawy ze skargi H. sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 2019 r. nr [...] w przedmiocie sprzeciwu do zgłoszenia zamiaru utwardzenia terenu 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. zasądza od Wojewody [...] na rzecz H. sp. z o.o. z siedzibą w W. kwotę 980 zł (dziewięćset osiemdziesiąt złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] kwietnia 2019 r., nr [...], Wojewoda [...] działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r., Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r., poz. 2096 z późn. zm., zwanej dalej "k.p.a.") oraz art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r., poz. 1202 z późn. zm.), po rozpoznaniu odwołania H. Sp. z o.o. w W., od decyzji Prezydenta [...] z dnia [...] maja 2018 r., nr [...], wnoszącej sprzeciw do zgłoszenia w sprawie zamiaru utwardzenia kostką brukową terenu działki o nr ewidencyjnym [...] z obrębu [...] przy ul. J. w W., utrzymał w mocy ww. decyzję Prezydenta [...]. Orzeczenie Wojewody [...] zapadło w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych. W dniu 22 grudnia 2017 r. inwestor – H. Sp. z o.o. z siedzibą w W., dokonał zgłoszenia zamiaru utwardzania kostką brukową terenu działki o nr ewidencyjnym [...] z obrębu [...] przy ul. J. w W. Prezydent [...] uznając, że zgłoszenie nie odpowiada wymaganiom określonym w art. 30 ust. 2 ustawy Prawo budowlane, postanowieniem z [...] stycznia 2018 r, wydanym w oparciu o art. 30 ust. 5c ustawy - Prawo budowlane, nałożył na inwestora obowiązek jego uzupełnienia, m.in. o przedstawienie inwentaryzacji zieleni wysokiej, drzew i krzewów w Parku [...], o koronach znajdujących się w zasięgu planowanego utwardzenia terenu działki, w razie potrzeby, opracowanie sposobu zabezpieczenia systemów korzeniowych drzew i krzewów będących w kolizji z utwardzeniem podłoża, uzgodnienie inwentaryzacji roślin i sposobu ich zabezpieczenia z Wydziałem Ochrony Środowiska dla Dzielnicy [...]. W odpowiedzi ww. na postanowienie do organu pierwszej instancji wpłynęło pismo inwestora z uzupełnieniami i wyjaśnieniami. Organ zauważył, że z załączonej do zgłoszenia mapy i wyjaśnień inwestora wynika, że na terenie działki inwestycyjnej znajdują się dwa drzewa. Dlatego organ uznał, że niezbędne jest określenie gatunku drzew i ich stanu dla oceny możliwości wybrukowania terenu wokół nich i ewentualnego sposobu zabezpieczenia korzeni. Jednostką właściwą do dokonania przedmiotowej oceny jest Wydział Ochrony Środowiska dla Dzielnicy [...]. W związku z tym, postanowieniem z [...] lutego 2018 r. przedłużono termin na uzupełnienie braków i wezwano inwestora do dopełnienia warunków zgłoszenia, nałożonych postanowieniem z [...] stycznia 2018 r. poprzez: 1. uzgodnienie inwentaryzacji roślin (drzew i krzewów) i sposobu zabezpieczenia systemów korzeniowych drzew będących w kolizji z utwardzanym podłożem, zlokalizowanych na terenie działki o nr [...] oraz na sąsiedniej działce nr [...], jeżeli planowane prace oddziałują na korzenie drzew rosnących poza granicą działki nr [...], z Wydziałem Ochrony Środowiska dla Dzielnicy [...], 2. wyjaśnienie zapisu w opracowaniu projektowym o utwardzeniu "tymczasowym do czasu uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę pawilonu gastronomicznego", 3. precyzyjne określenie zamierzonego terminu rozpoczęcia robót, w terminie 30 dni od dnia doręczenia postanowienia. W odpowiedzi inwestor poinformował o złożeniu do uzgodnienia w Wydziale Ochrony Środowiska dla Dzielnicy [...] inwentaryzacji i sposobu zabezpieczenia systemów korzeniowych zieleni występującej na działce, oraz o planowanym terminie rozpoczęcia robót i o zamiarze utwardzenia terenu do czasu uzyskania pozwolenia na budowę pawilonu gastronomicznego na działce. W dniu 27 marca 2018 r. do organu wpłynęło pismo Wydziału Ochrony Środowiska dla Dzielnicy [...], w którym negatywnie zaopiniowano przedstawioną inwentaryzację zieleni. W związku z powyższym, organ postanowieniem z [...] marca 2018 r. ponownie przedłużył termin na realizację ww. warunków, do dnia 30 kwietnia 2018 r. Inwestor w pismach z 10 i 27 kwietnia 2018 r. poinformował organ o złożeniu do Wydziału Ochrony Środowiska dla Dzielnicy [...] skorygowanej i uzupełnionej inwentaryzacji zieleni z projektem zabezpieczenia zieleni w trakcie prac brukarskich. W tych okolicznościach Prezydent [...] stwierdził, że wyznaczony ww. postanowieniem termin na dostarczenie uzgodnień przedmiotowych opracowań upłynął bezskutecznie 30 kwietnia 2018 r. Ponadto w dniu 26 marca 2018 r. organ administracji architektoniczno-budowlanej otrzymał do wiadomości pismo [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków o wniesieniu do Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego wniosku o uchylenie decyzji z [...] grudnia 2017 r. nr [...] wydanej na rzecz H. Sp. z o. o. w W. o pozwoleniu na utwardzenie nawierzchni działki nr [...] z obrębu [...]. Następnie postanowieniem z [...] kwietnia 2018 r. [...] Wojewódzki Konserwator Zabytków wznowił z urzędu postępowanie w sprawie wydania pozwolenia na utwardzenie terenu działki nr [...], udzielonego na podstawie ww. decyzji z [...] grudnia 2017 r. nr [...]. W dniu 10 maja 2018 r. do organu wpłynęło postanowienie [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z dnia [...] maja 2018 r. o wstrzymaniu z urzędu wykonania ww. decyzji z [...] grudnia 2017 r. nr [...]. Organ pierwszej instancji wskazał również, że z postępowania o wydanie decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie pawilonu handlowo-usługowego wraz z infrastrukturą towarzyszącą na działce o nr ewidencyjnym [...] z obrębu [...] przy ul. J. wynika, że zamiar inwestora utwardzenia gruntu stanowi część większego zamierzenia budowlanego polegającego na budowie pawilonu handlowego. W postępowaniu o wydanie decyzji o warunkach zabudowy organ konserwatorski - [...] Konserwator Zabytków nie uzgodnił zamierzenia, stwierdzając że działka przy ul. J., o nr ewidencyjnym [...], zlokalizowana jest na terenie Parku [...], wpisanego do rejestru zabytków, stanowiącego najstarszy park publiczny w W. Jak zauważył Prezydent [...], Miejski Konserwator Zabytków w postanowieniu z [...] czerwca 2017 r. nr [...] uznał, że realizacja ww. inwestycji jest niedopuszczalna w świetle zasad ochrony zabytków, pawilon stanowić będzie element silnie dysharmonizujący z historyczną kompozycją przestrzenną parku, zaś prace ziemne w obrębie systemów korzeniowych drzew parkowych mogą doprowadzić do ich uszkodzenia, w konsekwencji zamierania drzew, które znajdują się w największym skupisku zieleni na terenie dzielnicy [...]. Postępowanie to zakończone zostało wydaniem decyzji z dnia [...] kwietnia 2018 r. o odmowie ustalenia warunków zabudowy dla wskazanego zamierzenia. Z przedstawionych powodów Prezydent [...] wniósł sprzeciw względem wykonania robót budowlanych wymienionych w zgłoszeniu inwestora z 22 grudnia 2017 r. Odwołanie od powyższej decyzji organu pierwszej instancji wniosła w ustawowym terminie H. Sp. z o.o. (zwana dalej także "Spółką" bądź "skarżącą"). Wojewoda [...] rozpoznając odwołanie wyjaśnił, że Ministerstwo Kultury i Dziedzictwa Narodowego w dniu 25 marca 2019 r. przekazało postanowienie z [...] stycznia 2019 r., utrzymujące w mocy zaskarżone postanowienie [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z dnia [...] maja 2018 r., nr [...], w sprawie prac polegających na utwardzeniu nawierzchni na terenie działki nr ew. [...], obręb [...] w W. Organ odwoławczy zważył, że teren objętej zgłoszeniem inwestycji przy ul. J. w W. znajduje się na obszarze wpisanym do rejestrów zabytków pod nr [...] jako obszar Parku [...] oraz Ogrodu Zoologicznego, co uprawniało organ pierwszej instancji do wydania sprzeciwu oraz nałożenia na inwestora obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę na wykonanie prac objętych zgłoszeniem. Wojewoda [...] wskazał, że zgodnie z treścią art. 30 ust. 7 ustawy Prawo budowlane, właściwy organ może nałożyć obowiązek uzyskania pozwolenia na wykonanie określonego obiektu lub robót budowlanych objętych obowiązkiem zgłoszenia, w przypadkach określonych w tym przepisie. W ocenie Wojewody [...] planowane roboty budowlane charakteryzują się dużą ingerencją w stan zabytkowy terenu Parku [...], wpisanego do rejestru zabytków i mogą niezaprzeczalnie spowodować pogorszenie stanu zachowania zabytku a w związku z tym konieczne jest nałożenie obowiązku uzyskania pozwolenia na wykonanie tych robót. Ponadto prace ziemne w obrębie systemów korzennych drzew parkowych mogą doprowadzić do ich uszkodzenia a w konsekwencji zamierania drzew, które znajdują się w największym skupisku zieleni na terenie dzielnicy [...]. Organ drugiej instancji podkreślił, że w przedmiotowej sprawie [...] Wojewódzki Konserwator Zabytków wydał postanowienie z [...] maja 2018 r. nr [...] nakazujące wstrzymać z urzędu wykonanie decyzji z [...] grudnia 2017 r. nr [...] zezwalającej H. Sp. z o.o. na prowadzenie prac z obszarze zabytkowym, gdyż istnienie ryzyko, że inwestycja może odbyć się ze szkodą dla wartości istotnych pod względem konserwatorskim a co za tym idzie nie może otrzymać zezwolenia konserwatorskiego.  Zdaniem organu odwoławczego jest to wystarczająca podstawa do utrzymania sprzeciwu wniesionego przez Prezydenta [...], tym bardziej, że według Wojewody [...] decyzja wydana na podstawie art. 30 ust. 7 Prawa budowlanego ma charakter decyzji uznaniowej. Zdaniem organu drugiej instancji, uprawnienie to ma charakter oceny, jednak wymaga uzasadnienia przez organ, że takie niebezpieczeństwo występuje. Nakładając bowiem obowiązek uzyskania pozwolenia na budowę organ winien jedynie wykazać, że zamierzone roboty budowlane mogą spowodować potencjalne zagrożenie wymienionych w powołanym przepisie dóbr. W związku z powyższym, w ocenie Wojewody [...], decyzja Prezydenta [...] z [...] maja 2018 r. odpowiada prawu i należało utrzymać ją w mocy. Z powyższym rozstrzygnięciem organu wojewódzkiego nie zgodziła się H. Sp. z o.o. wnosząc skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Zaskarżonej decyzji zarzuca naruszenie przepisów art. 7, 77 i 107 k.p.a. poprzez całkowicie dowolne (i niezrozumiałe) przyjęcie przez organ - wbrew literalnej i jednoznacznej treści decyzji Prezydenta [...], że w sprawie niniejszej organ ten zastosować miałby art. 30 ust. 7 ustawy Prawo Budowlane, w sytuacji gdy na Spółkę nie został nigdy nałożony (na podstawie art. 30 ust. 5 w zw. z art. 30 ust. 7 Prawa Budowlanego) obowiązek uzyskania pozwolenia na budowę w zakresie robót, których dotyczyło zgłoszenie. Uzasadniając skargę skarżąca podniosła, że decyzją z [...] maja 2018r. Prezydent [...] wniósł sprzeciw do zgłoszenia zamiaru utwardzenia nieruchomości znajdującej się wieczystym użytkowaniu H. Sp. z o.o. W osnowie tej decyzji jako podstawa prawna sprzeciwu wskazany został przepis art. 30 ust. 5c ustawy Prawa Budowlanego, a uzasadniając rozstrzygnięcie organ pierwszej instancji wskazywał na nieusunięcie przez Spółkę (rzekomych) braków zgłoszenia. Skarżąca podkreśla, że ww. decyzją obejmującą sprzeciw nie nałożono na inwestora obowiązku uzyskania pozwolenia na prace objęte zgłoszeniem, a w treści decyzji nie został w ogóle przytoczony przepis art. 30 ust. 7 ustawy Prawo Budowlane. Tymczasem uzasadnienie zaskarżonej decyzji Wojewody [...] z [...] kwietnia 2019r. (w zakresie argumentacji przemawiającej zdaniem organu za utrzymaniem w mocy sprzeciwu Prezydenta [...] z [...] maja 2018r.) obszernie odnosi się do brzmienia i wykładni normy art. 30 ust. 7 Prawa Budowlanego, konkludując niedwuznacznie, że zastosowanie tej normy jest wystarczającą podstawą utrzymania w mocy decyzji organu pierwszej instancji. Według skarżącej, art 30 ust. 7 ustawy Prawo Budowlane nie był w sprawie niniejszej stosowany, gdyż zgodnie z brzmieniem tego przepisu jego zastosowanie musiałoby zostać wyrażone wprost w osnowie decyzji organu pierwszej instancji obejmującej sprzeciw do zgłoszenia prac budowlanych i polegać musiałoby na wyraźnym nałożeniu na inwestora obowiązku uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę. W sprawie niniejszej taka sytuacja nie miała miejsca. W rezultacie powyższego skarżąca stwierdza, że organ odwoławczy dokonał ustaleń wprost sprzecznych z dokumentami urzędowymi znajdującymi się w aktach sprawy (decyzją Prezydenta [...]), a sporządzone uzasadnienie zaskarżonej decyzji zupełnie nie przystaje do stanu faktycznego sprawy, motywów rozstrzygnięcia organu pierwszej instancji (motywów wniesienia sprzeciwu) oraz podniesionych przez Spółkę w jej odwołaniu zarzutów. W szczególności Wojewoda [...] nie odniósł się do artykułowanej przez inwestora kwestii, że złożone przez niego zgłoszenie (po jego uzupełnieniu dokonanym pismem z 27 stycznia 2018r.) było zgłoszeniem kompletnym, nie zawierającym żadnych braków formalnych ani merytorycznych, a do zgłoszenia załączona została ostateczna i prawomocna decyzja [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z dnia [...] grudnia 2017r. zezwalająca na inwestycję w zabytkowym obszarze Parku [...]. Zdaniem skarżącej organ zaniechał podjęcia oceny, czy i jakie ewentualne znaczenie prawne dla rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie miała okoliczność wznowienia postępowania administracyjnego zakończonego decyzją [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z dnia [...] grudnia 2017r. i wydania w ramach postępowania wznowieniowego postanowienia z [...] maja 2018r. o wstrzymaniu wykonania ww. decyzji z dnia [...] grudnia 2017r. W przekonaniu skarżącej Spółki w stanie faktycznym niniejszej sprawy nie występuje żadna z przesłanek uzasadniających zgłoszenie sprzeciwu, określonych w art. 30 ust. 6 Prawa Budowlanego. Skarżąca wnosi zatem o uchylenie zaskarżonej decyzji Wojewody [...] i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez organ pierwszej instancji oraz o zasądzenie na rzecz H. Sp. z o.o. zwrotu kosztów postępowania w sprawie. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi.   Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity - Dz. U. z 2019 r. poz. 2167) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu, kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słusznościowych. Sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2019r., poz. 2325 z późn. zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.". Mając powyższe kryteria na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że zaskarżona decyzja Wojewody [...] narusza prawo, zaś skarga zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie należy wyjaśnić, że podstawowym obowiązkiem organu administracji publicznej jest działanie praworządne i zmierzające do ustalenia prawdy obiektywnej, w sposób budujący zaufanie obywateli do władzy publicznej (art. 6 w zw. z art. 7 i art. 8 § 1 k.p.a.). Oznacza to, że przedmiotem kontroli, jaką powinien prowadzić w postępowaniu odwoławczym organ drugiej instancji objęte musi być to, czy organ pierwszej instancji powyższym zasadom nie uchybił. Jeżeli natomiast organ odwoławczy takiej kontroli nie przeprowadził należycie, to sam narusza ww. zasady ogólne prawa administracyjnego. W zawisłej przed tutejszym Sądem sprawie Wojewoda [...] nie dokonał należytej kontroli decyzji Prezydenta [...], naruszając tym samym przepisy postępowania administracyjnego, a to art. 6, art. 7, art. 8 § 1, art. 11, art. 15 i art. 107 § 3 k.p.a. Kontroli tutejszego Sądu poddana została decyzja Wojewody [...] z [...] kwietnia 2019 r., utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta [...] z [...] maja 2018 r., którą organ pierwszej instancji wniósł sprzeciw do zgłoszenia przez H. Sp. z o.o. zamiaru utwardzenia kostką brukową terenu działki o nr ew. [...] z obrębu [...] przy ul. J. w W. W sprawie nie jest sporne, że ww. działka przy ul. J., o nr ewidencyjnym [...], zlokalizowana jest na terenie Parku [...], wpisanego do rejestru zabytków. Z uzasadnienia decyzji Wojewody [...] wynika, że uznaje On za zasadne nałożenie przez organ pierwszej instancji obowiązku uzyskania przez inwestora pozwolenia na realizację określonych robót budowlanych na podstawie art. 30 ust. 7 ustawy Prawo budowlane. Przepis ten przewiduje, że właściwy organ może nałożyć obowiązek uzyskania pozwolenia na wykonanie określonego obiektu lub robót budowlanych objętych obowiązkiem zgłoszenia, jeżeli ich realizacja może naruszać ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, decyzji o warunkach zabudowy lub spowodować: 1) zagrożenie bezpieczeństwa ludzi i mienia; 2) pogorszenie stanu środowiska lub stanu zachowania zabytków; 3) pogorszenie warunków zdrowotno - sanitarnych; 4) wprowadzenie, utrwalenie bądź zwiększenie ograniczeń lub uciążliwości dla terenów sąsiednich. W uzasadnieniu swojej decyzji organ odwoławczy wyjaśnia, że nałożenie powyższego obowiązku przez Prezydenta [...] było podyktowane tym, że planowane roboty budowlane cechuje znaczna ingerencja w stan zabytkowy terenu Parku [...], wpisanego do rejestru zabytków i mogą niezaprzeczalnie spowodować pogorszenie stanu zachowania zabytku a w związku z tym konieczne jest uzyskanie pozwolenia na wykonanie tych robót. Zdaniem organu odwoławczego była to wystarczająca podstawa do utrzymania sprzeciwu wniesionego przez Prezydenta [...]. Tymczasem, jak trafnie zauważa skarżąca, analizując rozstrzygnięcie oraz uzasadnienie decyzji Prezydenta [...] z [...] maja 2018 r. nie sposób przyjąć, że organ ten orzekał na podstawie art. 30 ust. 7 Prawa budowlanego i ażeby w drodze powyższej decyzji organu pierwszej instancji nałożony został na inwestora obowiązek, o którym mowa w tym przepisie. Nie ulega wątpliwości, że organ administracji architektoniczno-budowlanej postanowieniem z [...] stycznia 2018r. oraz w drodze kolejnych postanowień (z dnia [...] lutego i [...] marca 2018 r.) nałożył na inwestora jedynie obowiązek uzupełnienia zgłoszenia we wskazanym terminie o stosowne uzgodnienia z Wydziałem Ochrony Środowiska dla Dzielnicy [...], dotyczące inwentaryzacji roślin (drzew i krzewów) i sposobu zabezpieczenia systemów korzeniowych drzew będących w kolizji z utwardzanym podłożem, zlokalizowanych na terenie działki o nr [...] objętej inwestycją. Zarówno z osnowy ww. postanowień, jak i decyzji organu pierwszej instancji jednoznacznie wynika, że podstawę działania organu stanowił wyłącznie art. 30 ust. 5c Prawa budowlanego. Zgodnie z tym przepisem, w razie konieczności uzupełnienia zgłoszenia organ administracji architektoniczno-budowlanej nakłada na zgłaszającego, w drodze postanowienia, obowiązek uzupełnienia, w określonym terminie, brakujących dokumentów, a w przypadku ich nieuzupełnienia – wnosi sprzeciw w drodze decyzji. Także analiza uzasadnienia decyzji pierwszoinstancyjnej wskazuje, że powodem wniesienia sprzeciwu przez Prezydenta [...] był fakt nieprzedłożenia przez inwestora w terminie wyznaczonym przez ten organ, żądanej inwentaryzacji i uzgodnień dotyczących drzewostanu na działce inwestycyjnej. Skarżąca uważa, że nałożony na nią w drodze ww. postanowień Prezydenta [...] obowiązek przedłożenia rzeczonych uzgodnień nie był uzasadniony i dlatego nie zgadza się z decyzją organu pierwszej instancji, wnosząc odwołanie do Wojewody [...]. Organ odwoławczy z niezrozumiałych powodów całe swoje uzasadnienie poświęcił natomiast na przekonywanie skarżącej, że zasadne było wydanie przez organ pierwszej instancji decyzji w trybie art. 30 ust. 7 Prawa budowlanego i orzeczenie o nałożeniu na Spółkę obowiązku uzyskania pozwolenia organu konserwatorskiego o zgodzie na realizację przedmiotowej inwestycji objętej zgłoszeniem. Rację ma przy tym skarżąca podnosząc, że organ odwoławczy zdaje się pomijać fakt, iż w obrocie prawnym znajduje się decyzja [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z dnia [...] grudnia 2017 r. nr [...] o pozwoleniu na utwardzenie działki o nr ew. [...] z obrębu [...] przy ul. J. w W. Decyzja ta jest ostateczna, a samo wznowienie postępowania w sprawie zakończonej tą decyzją nie oznacza jeszcze, że zostanie ona uchylona lub zmieniona. Również wstrzymanie wykonalności ww. decyzji przez organ ochrony zabytków nie daje podstaw do pomijania tej decyzji i nie może stanowić uzasadnienia dla stosowania art. 30 ust. 7 Prawa budowlanego, na którym notabene nie opierał swojego rozstrzygnięcia Prezydent [...]. Z przedstawionych względów, decyzja Wojewody [...] nie odpowiada prawu i nie poddaje się kontroli tutejszego Sądu, albowiem organ odwoławczy nie wywiązał się z obowiązku ponownego merytorycznego rozpoznania sprawy w zakresie, w jakim uczynił to Prezydent [...]. Ponownie rozpoznając odwołanie skarżącej, organ drugiej instancji zobowiązany będzie zatem zbadać prawidłowość orzeczenia Prezydenta [...] przez pryzmat rzeczywistych przyczyn, dla których organ ten uznał za konieczne wniesienie sprzeciwu do zgłoszenia inwestycji Spółki. Ponadto, zadaniem organu odwoławczego będzie ponowne merytoryczne rozpoznanie sprawy w jej całokształcie, w tym uwzględnienie istnienia w obrocie ostatecznej decyzji – pozwolenia konserwatorskiego, oraz ocena skutków, jakie wywoływać może fakt wstrzymania jej wykonalności, a także wyczerpujące odniesienie się do wszystkich ww. okoliczności w uzasadnieniu decyzji kończącej sprawę. W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w oparciu o art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a., uwzględniając – stosownie do treści art. 205 § 2 p.p.s.a. wysokość wpisu od skargi (500 zł) i koszty zastępstwa procesowego, tj. wynagrodzenie pełnomocnika będącego adwokatem (480 zł).