VII SA/Wa 1181/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Gierak-Podsiadły, , Sędzia WSA Agnieszka Jędrzejewska-Jaroszewicz (spr.), Sędzia WSA Izabela Ostrowska, Protokolant spec. Piotr Bibrowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 lutego 2018 r. sprawy ze skargi G. R., J. S., M. K., R. P., T. S., Z. G. i Ł. S. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...]marca 2017 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji po wznowieniu postępowania I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji, II. zasądza od Wojewody [...] na rzecz G. R., J. S., M. K., R. P., T. S., Z.G. i Ł.S. po 200 zł (dwieście złotych) dla każdego z nich tytułem zwrotu wpisu sądowego oraz solidarnie kwotę 480 zł (czterysta osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego. Wojewoda [...]decyzją z dnia [...] marca 2017 r., nr [...] ,po rozpatrzeniu wniosku R. P., G. R., M. K., Z. G., T. S., E.U., J. S., Ł. S. oraz D. M. z dnia [...].07.2016 r. odmówił uchylenia decyzji własnej nr NR [...] z dnia [...].12.2015 r. dotyczącej budowy stacji bazowej telefonii komórkowej sieci [...] S.A. [...] z wewnętrzną linią zasilającą na dz. nr ew. [...] obręb [...], gm. [...]. Decyzja zapadła w oparciu o następujący stan faktyczny sprawy. Na podstawie wniosku inwestora [...] S.A. z dnia [...].03.2015 r. Starosta [...] wydał pozwolenie na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej sieci [...] S.A. [...] z wewnętrzną linią zasilającą na dz. nr ew. [...] obręb [...], gm. [...]. W dniu [...].07.2016 r. R. P., G. R., M. K., Z. G., T. S., E. U., J.S., Ł. S., D.M. złożyli wniosek o wznowienie postępowania administracyjnego na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Wnioskodawcy oświadczyli, że dowiedzieli się o okolicznościach stanowiących podstawę do wznowienia postępowania po uzyskaniu informacji w Starostwie Powiatowym w [...] w dniu [...].06.2016 r. Zgodnie z art. 148 § 1 i 2 k.p.a. podanie o wznowienie postępowania wnosi się w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o decyzji, zatem wskazany termin został zachowany. W związku z powyższym postanowieniem nr [...] z dnia [...].08.2016 r. wznowiono postępowanie administracyjne zakończone ostateczną decyzją nr [...] z dnia [...].12.2015 r. Pismem z dnia [...].08.2016 r. wezwano wnioskodawców do wykazania interesu prawnego w terminie 7 dni od dnia otrzymania pisma. W wyznaczonym terminie E. U. oraz D. M., tj. w ciągu 7 dni od otrzymania pisma z dnia [...].08.2016 r. nie złożyli pism o wykazanie interesu prawnego w postępowaniu. Pozostałe osoby złożyły pisma w powyższej sprawie. W dniu [...].11.2016 r. Starosta [...]zwrócił się do Gminy [...] o opinię jako organu właściwego w sprawie, czy niniejsza stacja bazowa telefonii komórkowej zalicza się do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać lub potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, czy wymaga sporządzenia raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko oraz wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Gmina [...]nie ustosunkowała się do powyższego zapytania. Organ wskazał, że interes prawny stwarzający dla określonego podmiotu legitymację procesową strony w postępowaniu o wydanie pozwolenia na budowę, wprowadza się z art. 3 pkt 20 w powiązaniu z art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego. W myśl powyższej ustawy stronami w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę są: inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści łub zarządcy nieruchomości znajdujący się w obszarze oddziaływania nieruchomości. Przez obszar oddziaływania obiektu należy rozumieć teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu, w tym zabudowy, tego terenu. Wskazał także, że właściciele, użytkownicy wieczyści czy zarządcy nieruchomości sąsiadujących z projektowaną budową, aby uzyskać status strony w sprawie pozwolenia na budowę muszą wskazać przepis, przewidujący w konkretnej sytuacji ograniczenie w swobodnym korzystaniu z ich nieruchomości, wprowadzone ze względu na powstanie w ich sąsiedztwie określonego obiektu budowlanego. Organ podkreślił, iż należy przy tym rozróżnić "oddziaływanie na nieruchomość" i "oddziaływanie na nieruchomość w sposób ograniczający jej zagospodarowanie". Tylko drugie z tych pojęć stanowić będzie podstawę do ustalenia interesu prawnego strony w postępowaniu o pozwolenie na budowę. Podmiot ma prawo wywodzić swój interes prawny jako strona w postępowaniu, jeżeli oddziaływanie obiektu powoduje naruszenie konkretnych norm prawa materialnego, np. przepisów techniczno- budowlanych. Sam fakt, że dany podmiot jest właścicielem, użytkownikiem wieczystym czy zarządcą nieruchomości sąsiadującej z nieruchomością, na której ma być realizowana inwestycja nie jest wystarczającą podstawą do uznania, że podmiotowi takiemu przysługuje status strony w postępowaniu o wydanie pozwolenia na budowę. W rozpoznawanej sprawie nie występuje takie prawne ograniczenie w sposobie zagospodarowania nieruchomości wnioskodawcy. Organ odnosząc się do zarzutów dotyczących nieprzeprowadzenia postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko i braku wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedmiotowej inwestycji wyjaśnił, że inwestor dołączył do projektu budowlanego dokument - kwalifikację przedsięwzięcia pod względem konieczności sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko, wykonaną przez mgr inż. P. L., z którego wynika, iż przedmiotowa inwestycja nie stanowi przedsięwzięcia mogącego zawsze jak i potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko na podstawie § 2 i 3 Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco odziaływać na środowisko (Dz.U. 2010.213.1397). dodatkowo sama inwestycja jak i zasięg jej oddziaływania nie leżą bezpośrednio na obszarze objętym programem Natura 2000. Skarżący, kwestionując ustalenia zawarte w ww. dokumentacji, nie przedstawili zaś jakichkolwiek dowodów podważających wiarygodność tych opracowań. Zauważono przy tym, że w powyższej klasyfikacji zaznaczono obszary, w których wystąpi natężenie pola elektromagnetycznego o wartości wyższej od przewidzianych norm. Położone są w osiach głównych promieniowania anten, na azymutach 20°, 140° i 260°, w odległości odpowiednio od poziomu gruntu 19,6m; 19,6m; 18,8 m od środka elektrycznego anten, koreluje to z wprowadzonym planem miejscowym zakazem zabudowy wyższej niż 12 m dla obszarów oznaczonych w planie symbolem MN. Tym samym brak jest podstaw, do uznania, aby realizacja spornej inwestycji negatywnie wpływała na ewentualne przyszłe plany inwestycyjne właścicieli sąsiednich działek. Ponadto organ odniósł się do kwestii dotyczącej naruszenia zapisów planu miejscowego. W ocenie Wojewody [...] sam plan (Uchwała Rady Gminy [...] nr [...] z dnia [...].11.2012 r., w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla części wsi [...] w Gminie [...]) w § 12 ustala zasady dotyczące modernizacji, rozbudowy i budowy systemów infrastruktury technicznej w zakresie systemu telekomunikacyjnego dla całego obszaru planu ustala możliwość sytuowania stacji bazowych i masztów telefonii cyfrowej, bez ograniczeń wysokości masztów nadawczych i obiektów telefonii cyfrowej. Dodatkowo organ zauważył, że art 46 ust 1 Ustawy z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych (Dz. U. Z 2010 r. Nr 106, poz. 675) reguluje zasady lokalizowania inwestycji telekomunikacyjnych, art. ten stanowi, iż Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, zwany dalej "planem miejscowym", nie może ustanawiać zakazów, a przyjmowane w nim rozwiązania nie mogą uniemożliwiać lokalizowania inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej, w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami, jeżeli taka inwestycja jest zgodna z przepisami odrębnymi". Zaś art. 75 ust. 1 w/w ustawy stanowi, iż "Przepis art. 46 stosuje się do planów miejscowych obowiązujących w dniu wejścia w życie ustawy". W ocenie organu w pismach z dnia [...].08.2016 r. wnioskodawcy nie wykazali w przedmiotowym postępowaniu konkretnego przepisu prawa materialnego, z którego wywodzą swój interes prawny, tym samym wnioskującym nie może przysługiwać przymiot strony w niniejszej sprawie. W konsekwencji nie można uznać, że nieruchomości wnioskodawców znajdują się w obszarze oddziaływania przedmiotowego obiektu w rozumieniu art. 3 pkt 20 prawa budowlanego. Analogicznie do art. 28 ust. 2 ww. ustawy Prawo budowlane wnioskującym o wznowienie postępowania nie przysługiwał status stron w dniu złożenia wniosku pozwolenie na budowę. Organ podsumował przy tym, że w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu administracyjnym (art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a.). Zgodnie z art. 151 k.p.a. § 1 pkt. 1 organ administracji publicznej, po wznowieniu i przeprowadzeniu postępowania wydaje decyzję, w której odmawia uchylenia decyzji dotychczasowej, gdy stwierdzi brak podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1, art. 145a lub art. 145 b. W związku z faktem, że w trakcie postępowania nie stwierdzono, że strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu, zgodnie art. 151 § 1 pkt 1 organ administracji publicznej zobowiązany jest wydać decyzję w której odmawia uchylenia decyzji dotychczasowej. Skargę na powyższą decyzję Wojewody [...] wywiedli do tutejszego sądu: G. R., R, P., M, K,, J, S,, Z, G,, Ł,S,, oraz T, S, za pośrednictwem profesjonalnego pełnomocnika. Skarżący zaskarżonej decyzji zarzucili: I. Naruszenie przepisów postępowania (mające istotny wpływ na wynik sprawy), tj.: 1. art. 7, art. 77 § 1, art. 80 k.p.a. w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, polegające na niewyczerpującym zebraniu i rozpatrzeniu całego materiału dowodowego i niepodjęciu wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy w zakresie określenia obszaru oddziaływania obiektu, a w konsekwencji uznania, iż skarżący są stroną w postępowaniu administracyjnym w przedmiocie pozwolenia na budowę przedmiotowej inwestycji. 2. Art. 8 i art. 107 § 3 k.p.a. poprzez nienależyte uzasadnienie zaskarżonej decyzji z uwagi na zawarcie w nim zbyt ogólnych stwierdzeń, co uniemożliwia realizację zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa oraz uniemożliwia dokonanie kontroli zaskarżonej decyzji, w szczególności niewyjaśnienie dlaczego na potrzeby określenia obszaru oddziaływania obiektu organ oparł się jedynie na kryteriach określony w § 2 ust. 1 pkt 7 i § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 09 listopada 2010 r. W sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. z 2010 r" nr 213, poz. 1397), a nie w oparciu o przepisy techniczne jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, czy inne normy materialnego prawa administracyjnego; także niewyjaśnienie dlaczego organ oparł się na dokumentacji projektowej i założeniach przyjętych przez inwestora, nie wskazując przy tym czy podlegały one szczegółowej analizie i krytycznej weryfikacji organu, do którego należy wyznaczenie obszaru oddziaływania obiektu, a w konsekwencji tego błędne ustalenie kręgu stron postępowania. 3. art. 10 k.p.a. poprzez uniemożliwienie skarżącym jako stronie postępowania czynnego udziału w sprawie i wypowiedzenia się co do zgromadzonego materiału dowodowego, naruszającej ich interes prawny. 4. Art. 9 i 11 k.p.a. poprzez niedostateczne wyjaśnienie podstaw i przesłanek utrzymania w mocy decyzji Starosty [...] nr [...] z dnia [...] grudnia 2016 roku, znak: [...]. 5. Art. 151 § 1 pkt 1) w zw. art. 149 § 2 w zw. z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. polegające na przyjęciu, że w niniejszej sprawie nie zachodzą podstawy do wznowienia postępowania z przyczyn określonej w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. , a w konsekwencji iż zachodzą w niniejszej sprawie podstawy do odmowy uchylenia ostatecznej decyzji Starosty [...] nr [...] z dnia [...] grudnia 2015 roku, w sytuacji gdy w postępowaniu administracyjnym nie brały udziały osoby, które są stronami w tym postępowaniu. II. Naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.: 1. art. 28 ust. 2 w zw. z art. 3 pkt 20 ustawy z dnia 07 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. Nr 89, poz. 414) oraz art. 28 k.p.a. poprzez uznanie, że skarżący nie mają interesu prawnego w postępowaniu dotyczącym zatwierdzenia projekt budowlany i udzielenia pozwolenia na budowę dla przedmiotowej inwestycji, podczas gdy skarżący wykazali, że nieruchomości, których są właścicielami znajdują się w obszarze oddziaływania przedmiotowej inwestycji, 2. § 2 pkt 1) oraz pkt 2) rozporządzenie Ministra Środowiska z dnia 30 października 2003 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku oraz sposobów sprawdzania dotrzymania tych poziomów (Dz.U. 2003, Nr 192, poz. 1883) w zw. z §314 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. 2015, poz. 1422, tj.) poprzez ich niezastosowanie, które ostatecznie doprowadziło do błędnego uznania, że skarżący nie wykazali, że istnieją przepisy, w tym przepisy odrębne, z których mogą oni wywieść swój interes prawny, a w konsekwencji, że nie są stroną w postępowaniu. 3. art. 3 pkt 20 ustawy Prawo budowlane poprzez błędne uznanie, że nieruchomość skarżących leży poza obszarem oddziaływania planowanej inwestycji, 4. art. 5 ust. 1 pkt 9 ustawy Prawo budowlane w zw. z art. 140 i 144 k.c. poprzez brak poszanowania, występujących w obszarze oddziaływania planowanej inwestycji, uzasadnionych interesów osób trzecich i na skutek tego narażenie skarżących na oddziaływanie pola elektromagnetycznego występującego w przestrzeni nad ich gruntami, pomimo, iż negatywne oddziaływanie pola elektromagnetycznego nie może naruszać granic nieruchomości innej niż ta, na terenie której jest wytwarzane i do której inwestor posiada tytuł prawny, na pogorszenie stanu technicznego należącego do niej budynku. W oparciu o tak sformułowane zarzuty skarżący wnieśli na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit.b p.p.s.a o uwzględnienie skargi i uchylenie zaskarżonej decyzji w całości utrzymującej w mocy decyzję Starosty [...] nr [...] z dnia [...] grudnia 2016 r. znak: [...] odmawiającej uchylenia decyzji własnej nr [...] z dnia [...] grudnia 2015 r., znak: [...] dotyczącej zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę dla [...] SA dot. Budowy stacji bazowej telefonii komórkowej sieci [...] SA [...] z wewnętrzną linią zasilającą na dz. Nr ew. [...] w [...] (obr.[...]), gm. [...], a także poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. Ponadto skarżący wnieśli o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych, w tym kosztów zastępstwa procesowego. W obszernym uzasadnieniu skargi wskazano między innymi , że w niniejszej sprawie decydujące znaczenie dla ustalenia kręgu stron postępowania administracyjnego mają przepisy rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 30 października 2003 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku oraz sposobów sprawdzania dotrzymania tych poziomów(Dz.L). Nr 192, poz.1883) w zw. z §314 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. W ocenie skarżących, w oparciu o te przepisy powinno być przeprowadzone postępowanie dowodowe w niniejszej sprawie, a w konsekwencji organ powinien stwierdzić, że działki skarżących znajdują się w obszarze oddziaływania inwestycji. Nie można bowiem pozbawić właścicieli nieruchomości, co do projektowanego budynku, który poprzez określone cechy może oddziaływać na nie, prawa do tego by w trakcie postępowania w sprawie pozwolenia na budowę, jako strona postępowania zapoznały się z materiałem dowodowym, w tym z wynikami analizy i ewentualnego prawa wniesienia uwag czy też zastrzeżeń. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dna 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269, ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Sąd administracyjny nie rozstrzyga merytorycznie o zgłoszonych przez stronę żądaniach, a jedynie w przypadku stwierdzenia, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa, o którym mowa w art. 145 p.p.s.a. uchyla ją lub stwierdza jej nieważność. Badając legalność zaskarżonej decyzji -stosownie do dyspozycji powołanych przepisów- Sąd stwierdził, że skarga zasługuje na uwzględnienie. W rozpatrywanej sprawie Wojewoda [...]zaskarżoną decyzją nr [...] z dnia [...]marca 2017 r. utrzymał w mocy decyzję Starosty [...] z dnia [...] grudnia 2016r., odmawiającą uchylenia własnej decyzji z dnia [...] grudnia 2015 r. , zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę dla [...] SA stacji bazowej telefonii komórkowej sieci [...]S.A. [...] z wewnętrzną linią zasilającą na działce ew. [...] w [...] - nie znajdując podstaw do uwzględnienia, wskazanej przez wnioskodawców postępowania wznowieniowego, przesłanki z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. W pierwszej kolejności wskazać należy, że postępowanie wznowieniowe jest postępowaniem nadzwyczajnym stwarzającym możliwość ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej zakończonej decyzją ostateczną i stanowi wyjątek od przyjętej przez ustawodawcę w art. 16 § 1 k.p.a. zasady trwałości ostatecznych decyzji administracyjnych. Po wznowieniu postępowania zadaniem organu jest zbadanie istnienia podstaw wznowienia, a w razie ich stwierdzenia organ przeprowadza postępowanie wyjaśniające w celu rozstrzygnięcia istoty sprawy. Po przeprowadzeniu postępowania co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy organ administracji publicznej wydaje decyzję, określoną w art. 151 k.p.a. Za podstawę wznowienia skarżąca wskazała art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. zgodnie z którym w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu. Z art. 145 § 1 pkt 4 wyraźnie zatem wynika, że tylko strona, która nie brała udziału w postępowaniu bez swej winy, może złożyć wniosek o wznowienie postępowania administracyjnego. W art. 28 k.p.a. precyzuje pojęcie strony postępowania administracyjnego i stanowi, że stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. W orzecznictwie utrwalone jest z kolei stanowisko, że tylko przepis prawa materialnego stanowiąc podstawę interesu prawnego, stwarza dla określonego podmiotu legitymację procesową strony. (por. wyrok NSA z 26 października 1999 r. IV SA 1739/97, LE nr 47859). W postępowaniu dotyczącym decyzji o pozwoleniu na budowę tak rozumiany interes prawny ustala się w oparciu o przepis art. 28 ust.2 prawa budowlanego, który jako przepis szczególny wobec art. 28 k.p.a. ogranicza ,w sprawach dotyczących pozwolenia na budowę, pojęcie strony do inwestora oraz właścicieli, użytkowników wieczystych lub zarządców nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania danego obiektu. Zasadniczym zagadnieniem było zatem ,w sprawie niniejszej , zbadanie prawidłowości ustalenia kręgu stron postępowania w oparciu o przepisy art. 28 k.p.a. w związku z art. 28 ust.2 i art 3 pkt 20 ustawy Prawo budowlane. Jak wskazano wyżej, zgodnie z art. 28 k.p.a. stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Obszarem oddziaływania zgodnie z art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego jest zaś teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu, w tym zabudowy, tego terenu (chodzi tu o przepisy powszechnie obowiązujące, zawierające regulacje odnoszące się do odległości obiektów i granic nieruchomości, przepisy z zakresu ochrony środowiska, warunki techniczne, jakim powinny odpowiadać budynki i inne obiekty). Z analizy akt sprawy bezspornie wynika, że Skarżący są właścicielami działek objętych miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego zatwierdzonego uchwałą Rady Gminy [...] nr [...] z dnia [...] listopada 2013r. oraz uchwałą zmieniającą Rady Gminy [...] nr [...] z dnia [...]stycznia 2013r., położonych na terenie zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej o symbolu 1MN. § 15 pkt 2b wskazanego planu przewiduje na tym terenie zabudowę do 12 m wysokości . Odnosząc się do kwestii obszaru oddziaływania spornej inwestycji wynikającego z montażu anten należy wskazać, że wpływ powyższej inwestycji na środowisko ( w tym ludzi) polega na emisji promieniowania elektromagnetycznego. Dopuszczalny poziom oddziaływania pola elektromagnetycznego dla miejsc dostępnych dla ludzi określony został w tabeli 2 załącznika nr 1 rozporzadzenia Ministra Środowiska z dnia 30 października 2003r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku oraz sposobów sprawdzania dotrzymywania tych poziomów i wynosi 0,1 W/m2, która to wartość uznana została za bezpieczną dla ludzi. Z przekroczeniem dopuszczalnego poziomu pola elektromagnetycznego związane jest również ograniczenie w zagospodarowaniu nieruchomości o którym mowa w art. 28 ust.2 w zw. z art.3 ust.20 prawa budowlanego . Zgodnie bowiem z § 314 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, budynek z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi nie może być wzniesiony na obszarach stref w , których występuje przekroczenie dopuszczalnego poziomu oddziaływania elektromagnetycznego określonego w przepisach odrębnych dotyczących ochrony przed oddziaływaniem elektromagnetycznym. Przy czym za miejsca przeznaczone na poby ludzi uważa się miejsca gdzie wzniesiono już budynki przeznaczone na pobyt ludzi ,ale również miejsca gdzie mogą być wznoszone takie budynki zgodnie z wymogami obowiązująch przepisów. Z akt administracyjnych sprawy bezsprzecznie wynika, że brak jest w nich opracowania, które pozwoliłoby na dokonanie weryfikacji czy na obszarze usytuowania nieruchomości skażących emitowane jest pole elektromagnetyczne o mocy większej niż 0,1 W/m2 stosownie do w.w. rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 30 października 2003r. W szczególności ani projekt zgospodarowania terenu ani znajdująca się w aktach sprawy kwalifikacja przedsięwzięcia nie określają obszaru gęstości pól elektromagnetycznych emitowanych przez anteny stacji. W świetle powyższych ustaleń stwierdzić należy, że w ustalonym przez orgny stanie faktycznym sprawy brak jest jednoznacznych podstaw do przyjęcia , że sporna inwestycja swym obszarem oddziaływania nie wprowadziła ograniczeń w korzystaniu przez Skarżących z prawa zabudowy w takim zakresie, w jakim przysługuje ono inwestorowi zgodnie z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego a także, że przyszłe inwestycje budowlane będą znajdować się poza obszarem oddziaływania promieniowania spornych anten. Wobec tego, należy uznać, że organy przedwcześnie uznały , że nieruchomości Skarżących nie znajdują się w obszarze oddziaływania kwestionowanej przez nich inwestycji a tym samym , że nie przysługuje im przymiot strony w kontrolowanym obecnie postępowaniu. Kontrola zaskarżonej oraz poprzedzającej ją decyzji wykazała, iż organy przeprowadziły postępowanie w sposób naruszający zasady wyrażone w art. 7, art. 8, art. 11, art. 77 § 1, art. 80, i art. 107 § 3 k.p.a. , co mogło mieć wpływ na wynik sprawy , a zatem uzasadnia ich uchylenie. Z powyższych względów Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit.c i 200 p.p.s.a. , orzekł jak w wyroku.