VII SA/Wa 1182/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Paweł Groński, Sędzia WSA Grzegorz Rudnicki, Sędzia WSA Krystyna Tomaszewska (spr.), Protokolant spec. Joanna Piątek - Macugowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 lutego 2018 r. sprawy ze skargi J. W. i L. W. na decyzję Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia [...] marca 2017 r. znak: [...] w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego oddala skargę Zaskarżoną decyzją z dnia [...] marca 2017 r., znak: [...] Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego po rozpatrzeniu odwołania [...] i [...] od decyzji [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków nr [...] z dnia [...] grudnia 2016r umarzającej postępowanie wiaty w sprawie wydania pozwolenia na dobudowę wolnostojącej do budynku współczesnego przy ul. [...] w [...], dz. Nr [...] - utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ odwoławczy wskazał, że [...] i [...] w dniu 31.10.2016 r. złożyli wniosek do [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków o pozwolenie na prowadzenie robót budowlanych w [...], przy ul. [...], działka nr [...], określając przewidywany termin rozpoczęcia i zakończenia robót budowlanych na październik-listopad 2016 r. Do wniosku załączona została dokumentacja zawierająca opis wykonania robót, szkice i rysunki wiaty wolnostojącej. [...] Wojewódzki Konserwator Zabytków decyzją nr [...], z dnia [...] grudnia 2016r umorzył jako bezprzedmiotowe postępowanie w sprawie wydania pozwolenia na dobudowę wiaty wolnostojącej do budynku współczesnego przy ul. [...] w [...], dz. Nr [...]. W uzasadnieniu orzeczenia organ wskazał, że podczas przeprowadzonej w dniu 30.11.2016 r. kontroli stwierdzono, iż wnioskowane roboty budowlane zostały zrealizowane, a wiata wolnostojąca już istnieje, a zatem postępowanie stało się bezprzedmiotowe. Dodano przy tym, iż w związku z nieuzyskaniem wymaganego pozwolenia na budowę wiaty, należy ją usunąć. Odwołanie od tej decyzji złożyli inwestorzy [...] i [...]. W toku postępowania odwoławczego Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego wyjaśnił, iż właściwość rzeczowa organu ochrony zabytków wynika z faktu, że działka nr [...] przy ul. [...] w [...] jest zlokalizowana na obszarze nawarstwień kulturowych starego miasta [...], wpisanych do rejestru zabytków zabytku decyzją Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z dnia [...].04.1992 r., nr rej [...]. Zakres ochrony przedmiotowej nieruchomości określają jednocześnie ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego przyjętego uchwałą Rady Miasta w [...] Nr [...] z dnia [...] marca 2009 r. Dz. Urz. Woj. [...] Nr [...], poz. [...]). Zgodnie z art. 36 ust. 1 pkt. 1 ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami, pozwolenia wojewódzkiego konserwatora zabytków wymaga prowadzenie prac konserwatorskich, restauratorskich lub robót budowlanych przy zabytku wpisanym do rejestru. W przedmiotowej sprawie, brak jest możliwości wydania pozwolenia na prowadzenie wnioskowanych robót budowlanych skoro zostały one już wykonane, co wykazała kontrola przeprowadzona w dniu 30 listopada 2016r. Odnosząc się do podniesionych w odwołaniu zarzutów organ odwoławczy stwierdził, że wprawdzie w treści decyzji organu I instancji znalazło się stwierdzenie " dobudowa wiaty wolnostojącej" zamiast budowa wiaty wolnostojącej. Jednak nie budzi wątpliwości, że przedmiotem postępowania było pozwolenie na budowę wiaty, zgodnie z przedstawioną dokumentacją projektową – wiaty wolnostojącej, a wskazana omyłka nie miała znaczenia dla rozstrzygnięcia w sprawie. Natomiast stwierdzenie organu pierwszej instancji dotyczące konieczności natychmiastowego usunięcia wolnostojącej wiaty, zawarte w uzasadnieniu decyzji nie stanowi nakazu podjęcia działań, który wymaga przeprowadzenia postępowania, o którym mowa w art. 45 ust. 1 ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na wyżej opisane rozstrzygnięcie wnieśli [...] i [...] zarzucając naruszenie: 1) przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, w postaci: naruszenia art. 7 k.p.a. w związku z art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 78 § 1 k.p.a. poprzez nieuwzględnienie wniosku dowodowego o prowadzonym przez PINB w [...] w postępowaniu w sprawie legalizacji samowoli budowlanej dotyczącej wybudowanej wiaty 2) naruszono przepisy art. 156 § 1 pkt. 2 i pkt. 7 k.p.a. w związku z art. 43 pkt. 2, art. 44 ust. 1 pkt. 2 i art. 44 ust.1 ustawy o ochronie zabytków poprzez umorzenie postępowania administracyjnego wszczętego wnioskiem z dnia 31 października 2016 roku. oraz przepisy art. 105 § 1 k.p.a. w związku z art. 36 ust. 1 pkt 1, art. 89 pkt 1 oraz art. 91 ust. 4 pkt. 4 ustawy o ochronie zabytków. 3) art. 36 ust. 1 ustawy o ochronie zabytków w związku z art. 39 ust.1 i art. 49b ustawy prawo budowlane mając wiedzę, że toczy się postępowanie legalizacyjne wszczęte przez PINB w [...]. Naruszono art. 7, art. 77 § 1 | art. 80 k.p.a. poprzez nie podjęcie działań w celu załatwienia sprawy. Wskazując na powyższe skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji wraz z zasądzeniem zwrotu kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczas zaprezentowaną argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269, ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta co do zasady sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, a więc polega na weryfikacji decyzji organu administracji publicznej z punktu widzenia obowiązującego prawa materialnego i procesowego. Stosownie do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 1270, ze zm.), dalej p.p.s.a., wojewódzki sąd administracyjny rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Dokonując oceny zaskarżonej decyzji w świetle wskazanych wyżej kryteriów Sąd stwierdził, iż decyzja prawa nie narusza dlatego skarga podlegała oddaleniu. Przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego utrzymująca w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków nr [...] z dnia [...] grudnia 2016r umarzającą postępowanie w sprawie wydania pozwolenia na dobudowę wiaty wolnostojącej do budynku współczesnego przy ul. [...] w [...], usytuowanego na działce Nr [...]. Z akt sprawy wynika, że działka [...] zlokalizowana jest na obszarze nawarstwień kulturowych Starego Miasta [...] wpisanych do rejestru zabytków decyzją Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z dnia [...].04.1992 r., nr rej [...]. W związku z powyższą prawną formą ochrony konserwatorskiej, na podstawie art. 36 ust. 1 w/w ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami, podejmowanie jakichkolwiek działań na przedmiotowym terenie, wymaga pozwolenia wojewódzkiego konserwatora zabytków. Podczas przeprowadzonej kontroli w dniu 30 listopada 2016 roku na działce [...] stwierdzono, iż wnioskowane roboty budowlane zostały już wykonane. Organ pierwszej instancji ustalił, że inwestorzy wybudowali wiatę wolnostojącą i umorzył postępowanie w sprawie wydania pozwolenia na jej dobudowę. W ocenie Sądu prawidłowo został zastosowany przepis art. 105 § 1 Kpa, stanowiący podstawę materialnoprawną decyzji [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków nr [...] z dnia [...] grudnia 2016r. Na podstawie art. 105 § 1 k.p.a. gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe w całości albo w części, organ administracji publicznej wydaje decyzję o umorzeniu postępowania odpowiednio w całości albo w części. W niniejszej sprawie postępowanie w sprawie wydania pozwolenia na przeprowadzenie robót budowlanych polegających na budowie wiaty stało się bezprzedmiotowe bowiem inwestorzy wybudowali wiatę nie czekając na pozwolenie organu konserwatorskiego. Decyzja uprawniająca inwestora do rozpoczęcia robót budowlanych może dotyczyć wyłącznie przyszłych zamierzeń inwestycyjnych. Skoro więc budowa wiaty wolnostojącej została zrealizowana bez pozwolenia organu konserwatorskiego to prawidłowo organ uznał, że bezprzedmiotowe stało się prowadzenie postępowania w sprawie wydania pozwolenia na budowę wiaty. Kwestia postępowania legalizacyjnego które toczy się przed organami nadzoru budowlanego pozostaje bez wpływu na podjęte rozstrzygnięcie. W postępowaniu legalizacyjnym inwestor zostanie zobowiązany do przedstawienia zgody organu konserwatorskiego na wykonane roboty budowlane i postępowanie to nie pozostaje w żadnym związku z umorzonym postępowaniem zakończonym kontrolowaną przez Sąd decyzją. Jak wyjaśnił Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego stwierdzenie organu pierwszej instancji dotyczące konieczności natychmiastowego usunięcia wolnostojącej wiaty, zawarte w uzasadnieniu decyzji nie stanowi nakazu podjęcia działań, który wymaga przeprowadzenia postępowania, o którym mowa w art. 45 ust. 1 ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami. Także określenie przez organ I instancji zamierzenia " inwestycyjnego jako " dobudowa wiaty wolnostojącej" zamiast budowa wiaty wolnostojącej pozostaje bez wpływu na wynik sprawy bowiem nie budzi wątpliwości, że przedmiotem postępowania było pozwolenie na budowę wiaty, zgodnie z przedstawioną dokumentacją projektową – wiaty wolnostojącej. Wobec powyższych rozważań odnosząc się do zarzutów skargi stwierdzić należy, iż są one niezasadne. Zdaniem sądu organ zebrał, rozpatrzył i ocenił materiał dowodowy w sposób prawidłowy i wystarczający dla wydania prawidłowego rozstrzygnięcia z zachowaniem reguł określonych w art. 7 i art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., czemu dał wyraz w uzasadnieniu odpowiadającym wymogom art. 107 § 3 k.p.a. Mając na uwadze, iż w sprawie został dokładnie wyjaśniony stan faktyczny w rozumieniu art. 7 k.p.a. jak również został wyczerpująco rozpatrzony cały materiał dowodowy zgodnie z art. 77 k.p.a., a ponadto decyzja odpowiada wymogom art. 107 § 3 k.p.a. sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oddalił skargę.