VII SA/Wa 1189/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Leszek Kamiński (spr.), , Sędzia NSA Bożena Walentynowicz, Asesor WSA Agnieszka Wilczewska-Rzepecka, Protokolant Monika Sosna-Parcheta, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 czerwca 2005 r. sprawy ze skargi K. T. na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2004 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności postanowienia skargę oddala. Postanowieniem z dnia [...] października 2002 r. o zastępczym wykonaniu obowiązku Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w C. wezwał K. T. do wykonania w terminie do [...] listopada 2002 r. obowiązku dokonania rozbiórki placów składowych i manewrowych wykonanych samowolnie. Obowiązek wynikał z tytułu wykonawczego nr [...]. i dotyczył obiektów zlokalizowanych na działce [...] poza pasem o szer. 40 m od ulicy B.w C. W razie niewykonania wymienionego obowiązku organ postanowieniem tym zobowiązał K. T. do wpłacenia kwoty 41 417 zł tytułem zaliczki na poczet zastępczego wykonania ww. obowiązku. Po rozpoznaniu odwołania od tego postanowienia Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. utrzymał je w mocy postanowieniem z dnia [...] listopada 2002 r. ([...]). K. T. złożył w dniu [...] stycznia 2004 r. do Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego wniosek o stwierdzenie nieważności powyższego postanowienia. Zarzucił, że wszczęcie egzekucji i wydanie postanowienia o zastępczym wykonaniu obowiązku mogło być skuteczne jedynie wówczas, gdyby decyzja rozbiórkowa zawierała wyznaczony termin rozbiórki, brak zaś takiego terminu w decyzji powoduje jego zdaniem, iż termin do przeprowadzenia egzekucji nie zaczął w ogóle biec, niemożliwe było zatem skierowanie do niego upomnienia i w konsekwencji wydanie postanowienia o zastępczym wykonaniu obowiązku. Powołał się na, mające jego zdaniem zastosowanie w tej sprawie, wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego stwierdzające nieważność decyzji, w których określano termin rozbiórki, pomimo iż obowiązujący wówczas przepis nie dawał takiej możliwości. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem z dnia [...] czerwca 2004 r. odmówił stwierdzenia nieważności postanowienia Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia [...] listopada 2002 r. ([...]), następnie zaś po ponownym rozpoznaniu sprawy utrzymał w mocy swoje postanowienie, postanowieniem z dnia [...] lipca 2004 r. [...]. Oba postanowienia Główny Inspektor uzasadnił tym, iż postępowanie nie ujawniło żadnej z wad wymienionych w art. 156 k.p.a a odnosząc się do zarzutów wskazał, że decyzja nie zawierająca terminu wykonania obowiązku staje się wykonalna z chwilą uzyskania przymiotu ostateczności. Na postanowienie z dnia [...] lipca 2004 r. [...] K. T. złożył skargę, ponawiając argumenty przytaczane we wcześniejszych pismach i dodatkowo twierdząc, że ostateczność decyzji jest instytucją prawa procesowego nie rodzi więc materialnego obowiązku, organ zaś w odpowiedzi na skargę podtrzymał stanowisko zajęte w postanowieniach. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje. Skargę należało oddalić, gdyż zaskarżone postanowienie odpowiada prawu. Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Oznacza to, że Sąd, rozpoznając skargę, ocenia czy zaskarżony administracyjny akt indywidualny nie narusza przepisów prawa materialnego bądź przepisów postępowania administracyjnego. Oceniając z tego punktu widzenia zarzuty skargi stwierdzić należało, że nie znajdują one uzasadnienia. Nie ma racji skarżący twierdząc, że decyzja nakazująca rozbiórkę bez określenia terminu wykonania tego obowiązku nie może podlegać egzekucji. Jest przeciwnie, od daty ostateczności decyzja taka jest wykonalna i podlega egzekucji administracyjnej, zasadne zatem było podjęcie postępowania egzekucyjnego i wydanie postanowienia, któremu skarżący zarzucił następnie rażące naruszenie prawa. Zgodnie z zasadą wyrażoną w art. 11 k.p.a. organy administracji publicznej powinny działać tak, aby w miarę możności doprowadzić do wykonania przez strony decyzji bez potrzeby stosowania środków przymusu. Jeśli jednak zobowiązany nie wykonuje nałożonego na niego obowiązku, organ ma obowiązek wszczęcia postępowania egzekucyjnego. Art. 6 § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2002 r. Nr 110, poz. 968 z późn. zm.) stanowi bowiem, że w razie uchylania się zobowiązanego od wykonania obowiązku wierzyciel, w tym przypadku organ administracji, powinien podjąć czynności zmierzające do zastosowania środków egzekucyjnych. Prawo zatem, w sposób jednoznaczny, nakłada na organy administracyjne powinność egzekwowania decyzji ostatecznych, również wówczas, gdy prawo materialne nie daje podstawy do określenia w decyzji terminu wykonania obowiązku. Ostateczność indywidualnego aktu administracyjnego oznacza, że akt taki wchodząc do obrotu prawnego ustala prawa i obowiązki adresata rozstrzygnięcia oraz, że staje się wykonalny. Ostateczność i wykonalność aktu administracyjnego zobowiązuje organ wydający taki akt do podjęcia działań wprowadzających go w życie. Ponieważ zarzut skarżącego okazał się chybiony, a Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego prowadząc postępowanie w ramach nadzoru administracyjnego nie ustalił innych wad powodujących nieważność postanowienia, Sąd w ramach prowadzonej kontroli postępowania administracyjnego doszedł do przekonania, że zaskarżone postanowienie odpowiada prawu. Nadesłane przez skarżącego przed rozprawą postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w G. (sygn. akt [...]) z dnia [...] lutego 2005 r. wstrzymujące wykonalność postanowienia wydanego w innej sprawie, dotyczy kwestii nie związanej ze obecnie rozpoznawaną sprawą i pozostaje bez wpływu na jej rozstrzygnięcie. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę oddalił.