VII SA/Wa 119/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący - Sędzia WSA Bogusław Cieśla po rozpoznaniu w dniu 8 kwietnia 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi W. S. na decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] z dnia [...] września 2000 r. nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki postanawia: odrzucić skargę. W. S. pismem z dnia 3 grudnia 2014 r. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] z dnia [...] września 2000 r. nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki. W dniu 27 marca 2015 r. zostało złożone pismo pełnomocnika skarżącego (ustanowionego w ramach prawa pomocy) – r. pr. M. Ł., w którym pełnomocnik zaznaczył, że popiera skargę. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. W świetle art. 52 § 1 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej: p.p.s.a.), skargę do wojewódzkiego sądu administracyjnego można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. Z powyższego wynika, że wyczerpanie stosownych środków zaskarżenia stanowi podstawową przesłankę dopuszczalności skargi do sądu administracyjnego. Przepis art. 52 § 1 p.p.s.a. określa związek między postępowaniem administracyjnym, w którym podejmowane są decyzje administracyjne i postanowienia, podlegające zaskarżeniu do wojewódzkiego sądu administracyjnego, a postępowaniem sądowoadministracyjnym. Wyraża on zasadę, że postępowanie sądowoadministracyjne nie może zostać uruchomione, jeżeli przed wniesieniem skargi nie zostały wykorzystane określone środki weryfikacji kwestionowanych indywidualnych aktów administracyjnych. Taka intencja ustawodawcy znajduje potwierdzenie w regulacji ujętej w powołanym wyżej art. 52 § 2 p.p.s.a. O wyczerpaniu dyspozycji przewidzianej w art. 52 § 1 p.p.s.a. można mówić dopiero po rozpoznaniu przez organ administracji publicznej II instancji wniesionego środka zaskarżenia. Zatem dopiero akt administracyjny wydany po rozpatrzeniu złożonego przez stronę środka zaskarżenia, przysługującego jej w postępowaniu administracyjnym prowadzonym w danej sprawie, otwiera tej stronie drogę do skutecznego wniesienia skargi do sądu administracyjnego. W niniejszej sprawie skargą została objęta decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] z dnia [...] września 2000 r. nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki. Od tej decyzji przysługiwało stronom prawo wniesienia odwołania zgodnie z treścią art. 127 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267), dalej K.p.a. Zatem by skarga W. S. mogła być skutecznie wniesiona należało uprzednio wnieść środek odwoławczy od decyzji pierwszej instancji. Strona jak wynika z akt administracyjnych sprawy nie wykorzystała tego środka. Tym samym uznać należy, że w sprawie nie został wyczerpany tryb wniesienia skargi. Na marginesie należy również zauważyć, że strona skarży decyzję wydaną prawie 15 lat temu, co do której w dniu [...] stycznia 2004 r. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wydał postanowienie o odmowie przywrócenia terminu do wniesienia odwołania. Z powyższych względów, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.