VII SA/Wa 1193/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jolanta Augustyniak-Pęczkowska, Sędzia WSA Daria Gawlak-Nowakowska, Sędzia WSA Joanna Gierak-Podsiadły (spr.), Protokolant ref. staż. Bartłomiej Grzybowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 października 2011r. sprawy ze skargi A. Spółki jawnej z siedzibą w B. na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] marca 2011r. znak: [...] w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego I. uchyla zaskarżone postanowienie, II. stwierdza, że zaskarżone postanowienie nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku, III. zasądza od Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego na rzecz skarżącej A. Spółki jawnej z siedzibą w B. kwotę 460 zł (czterysta sześćdziesiąt złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Przedmiotem skargi A. Sp. jawna w B. jest postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] marca 2011 r. znak: [...], wydane po rozpatrzeniu zażalenia J. K. i P. D. na postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 2011 r. znak: [...]. Zaskarżone postanowienie zostało wydane w postępowaniu nadzwyczajnym prowadzonym w trybie stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej. Postępowanie to zainicjowane zostało wnioskiem skarżącej Spółki zawartym w piśmie z dnia 20 października 2010 r., w którym zakwestionowano decyzję Starosty S. z dnia [...] września 2010 r. nr [...] o pozwoleniu na budowę (wydaną dla J.K. i P. D.) budynku usługowo-handlowego z wbudowanymi 4 mieszkaniami, na działkach nr ewid. [...] i [...] w S., a jednocześnie zawarto żądanie wstrzymania wykonania ww. decyzji Starosty na zasadzie art. 159 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) dalej zw. k.p.a. Wojewoda [...], orzekając w sprawie w I instancji, na podstawie art. 159 § 1 w zw. z art. 156 § 1 k.p.a., wstrzymał wykonanie ww. decyzji Starosty S. z dnia [...] września 2010 r. W uzasadnieniu postanowienia Wojewoda wskazał, że wspólnicy spółki jawnej A. wnieśli o wstrzymanie wykonania ww. decyzji Starosty S. na mocy art. 159 k.p.a. z uwagi na duże prawdopodobieństwo wystąpienia wad wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a. Wnoszący podanie o wstrzymanie wykonania ww. decyzji wskazali, iż przedmiotowe rozstrzygnięcie Starosty S. wydane zostało z rażącym naruszeniem art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Wojewoda wyjaśnił w tym miejscu, że wstrzymanie wykonania decyzji nieważnej służy pomniejszeniu jej negatywnych skutków, które mogłyby wystąpić do czasu ewentualnego wydania decyzji stwierdzającej nieważność. Zaznaczył, że przepis art. 159 § 1 k.p.a. wymaga zaistnienia "prawdopodobieństwa", a nie uprawdopodobnienia przez stronę faktu wystąpienia jednej z przesłanek określonych w art. 156 § 1 k.p.a. Podał następnie, że z treści art. 159 § 1 k.p.a. stanowiącego podstawę prawną do wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania konkretnej decyzji wynika, iż organ administracji publicznej ma obowiązek wstrzymać wykonanie decyzji, gdy zachodzi prawdopodobieństwo istnienia jednej z przesłanek pozytywnych stwierdzenia nieważności decyzji określonych w art. 156 § 1 k.p.a. Odnosząc się do rozpatrywanego wniosku Wojewoda stwierdził, że w jego ocenie w sprawie zachodzi prawdopodobieństwo obarczenia decyzji Starosty S. wadą określoną w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Podniósł, że istnieje przypuszczenie, iż decyzja Starosty S. pozostaje w sprzeczności z ustaleniami Uchwały NR [...]Rady Miejskiej w S. z dnia [...] marca 2006 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta S. w granicach administracyjnych i części obszaru gminy S. (Dziennik Urzędowy Województwa [...] z dnia 12 maja 2006 r. Nr 129, poz. 1229) w zakresie obowiązujących ustaleń dotyczących przeznaczenia terenów o różnych funkcjach. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem z dnia [...] stycznia 2011 r. na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 w zw. z art. 144 k.p.a., po rozpatrzeniu zażalenia J. K. i P. D., uchylił zaskarżone postanowienie i umorzył postępowanie organu I instancji w ww. zakresie. W uzasadnieniu orzeczenia organ odwoławczy podał, że powodem wydania tego typu rozstrzygnięcia było ustalenie, iż postępowanie toczyło się z wniosku podmiotu nie posiadającego przymiotu strony w świetle treści art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego. Organ odwoławczy wyjaśnił, iż w sprawie należało w pierwszej kolejności zbadać, czy wnioskodawca posiada legitymację prawną do występowania z wnioskiem o unieważnienie decyzji Starosty S. z dnia [...] września 2010 r. Powołał się przy tym na art. 157 § 3 k.p.a., art. 28 tej ustawy, a także art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego wyjaśniając, iż przymiot strony należało w niniejszej sprawie ustalić z uwzględnieniem tej ostatniej regulacji prawnej (będącej unormowanie szczególnym w stosunku do art. 28 k.p.a.). Należało zatem, jak wyjaśnił, ustalić obszar oddziaływania spornej inwestycji na podstawie przepisów odrębnych wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu terenu (o czym stanowi, jak podał, art. 3 pkt 20 prawa budowlanego). W kontekście poczynionych spostrzeżeń dotyczących ustalenia przymiotu strony w oparciu o ww. art. 28 ust. 2, GINB zauważył, iż wnioskodawca nie wskazał przepisu, z którego wywodziłby swój interes prawny do kwestionowania decyzji o pozwoleniu na budowę. Organ wskazał przy tym, iż z projektu budowlanego objętego sporną decyzją Starosty S. wynika, że projekt ten obejmuje budynek o wysokości 8,5 m, który to został usytuowany w odległości 14,8 m od granicy działki nr ew. [...], stanowiącej własność wnioskodawcy A. sp. j. w B. Wskazał też osiemnaście miejsc parkingowych, zaprojektowanych we wschodniej części działki, znajduje się w najbardziej zbliżonych punktach w odległości 6 m od granicy działki nr ewid. [...], zaś ich odległość od budynku usytuowanego na działce nr ew. [...] wynosi odpowiednio 11,7 m i 13,8 m. Organ zauważył też, że sam fakt graniczenia nieruchomości z działką inwestycyjną, nie oznacza, że znajduje się ona w obszarze oddziaływania inwestycji, a tym samym, że jej właściciel posiada przymiot strony w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę, jak również w sprawie stwierdzenia nieważności pozwolenia na budowę. Tylko ograniczenie w zagospodarowaniu nieruchomości wynikające z konkretnego przepisu prawa daje podstawę do uczestniczenia w charakterze strony w postępowaniu administracyjnym. W konsekwencji GINB przyjął, iż działka o nr ewid. [...] nie znajduje się w obszarze oddziaływania inwestycji objętej kwestionowaną decyzją Starosty S. i brak jest podstaw do przyznania A. sp. j. w B. przymiotu strony w postępowaniu w sprawie stwierdzenia nieważności tej decyzji Starosty S. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na ww. postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego złożyła A. Spółka jawna w B. Zaskarżonemu postanowieniu Spółka zarzuciła: -naruszenie prawa materialnego, a mianowicie art. 28 ust. 2 w zw. z art. 3 pkt 20 Prawo budowlane i art. 28 k.p.a., poprzez jego błędną wykładnię oraz niewłaściwe zastosowanie skutkujące odmową przyznania skarżącej przymiotu strony postępowania, podczas gdy wydane pozwolenie na budowę ma skutkować m.in. koniecznością przebudowy istniejącego kanału sanitarnego, służącego posesji A. sp.j. i posadowionemu na niej budynkowi, ale także koniecznością uzgodnienia ze skarżącą oraz wyrażania przez nią zgody na dokonanie zmiany przyłączy sanitarnych, częściową rozbiórkę urządzeń infrastruktury sanitarnej i kanalizacyjnej, co powoduje, że nieruchomość skarżącej znajduje się w sferze oddziaływania inwestycji; -naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie: a) art. 6, art. 7, art. 8 k.p.a., poprzez powołanie w uzasadnieniu rozstrzygnięcia jedynie rozważań z innego postępowania, a także niewłaściwe ustalenie stanu faktycznego i prawnego, co skutkowało wadliwym przyjęciem, że A. Sp. j. nie posiada legitymacji prawnej do skutecznego żądania wszczęcia postępowania, czy też wnoszenia odwołania od zapadłych we wszczętym postępowaniu rozstrzygnięć, b) art. 6, art. 7, art. 8 k.p.a., poprzez powołanie w uzasadnieniu rozstrzygnięcia jedynie rozważań z innego postępowania, a także przyznanie skarżącej przymiotu strony w postępowaniu o pozwolenie na budowę, a następnie zakwestionowanie przymiotu bycia stroną w postępowaniu o uchylenie decyzji o pozwoleniu na budowę, podczas gdy krąg podmiotów tych postępowań jest tożsamy, a organ dwukrotnie przesądził, że skarżącej przysługuje przymiot strony, c) art. 77 § 1 k.p.a., poprzez dokonanie jedynie rozważań teoretycznych w zakresie kto może być stroną niniejszego postępowania, nie przenosząc tego na grunt stanu faktycznego, z którego wynika, że nieruchomość skarżącej jest w obszarze oddziaływania obiektu, co potwierdza również dokumentacja zgromadzona w sprawie, d) art. 157 § 2 w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., poprzez jego niewłaściwe zastosowanie w sytuacji, kiedy organ pierwszej instancji powziąwszy wiadomość, że przy wydawaniu decyzji doszło do rażącego naruszenia prawa, mógł podjąć czynności i stwierdzić nieważność decyzji Starosty S. o pozwoleniu na budowę z urzędu wobec stwierdzenia poważnego i oczywistego uchybienia przepisom prawa wskazanym w decyzji organu pierwszej instancji niezależnie od wniosku strony. Mając na uwadze powyższe skarżąca Spółka wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości. Rozwijając w uzasadnieniu skargi podniesione na jej wstępie zarzuty, skarżąca przede wszystkim stwierdziła, iż w świetle brzmienia art. 28 k.p.a. i art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego nie ulega wątpliwości, że posiada ona przymiot strony w sprawie, a to w szczególności ze względu na fakt, że kwestionowana w trybie nieważnościowym decyzja Starosty S. dotyczy również jej obowiązków, co wiąże się z koniecznością przebudowy kanałów i studni sanitarnych służących posesji skarżącej i posadowionemu na niej budynkowi. Organ w odpowiedzi na skargę podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga okazała się zasadna. Przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie było orzeczenie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] marca 2011 r., którym organ uchylił postanowienie organu I instancji wstrzymujące -na wniosek skarżącej Spółki- wykonanie decyzji Starosty S. z dnia [...] września 2010 r. i umorzył postępowanie organu I instancji w tym zakresie. Powodem wydania tego rodzaju (formalnego) rozstrzygnięcia przez organ odwoławczy było (jak wynika z uzasadnienia postanowienia tego organu) ustalenie, iż wnioskodawca postępowania – Spółka jawna A. nie ma przymiotu strony w sprawie, w rozumieniu art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego. Stąd też organ odwoławczy uznał, iż brak było podstaw do prowadzenia z wniosku ww. Spółki postępowania nieważnościowego, jaki i załatwienia w tym trybie wniosku skarżącej o wstrzymanie wykonania kwestionowanej decyzji i wydania -w oparciu o art. 159 k.p.a.- postanowienia. Z tego też powodu GINB przyjął, iż wydane rozstrzygnięcie merytoryczne należało uchylić, a wszczęte w tym zakresie postępowanie umorzyć. Co do zasady z działaniem organu odwoławczego w niniejszej sprawie można się zgodzić, tj. za prawidłowe trzeba uznać umorzenie (przez organ odwoławczy) postępowania prowadzonego w trybie stwierdzenia nieważności w zakresie wstrzymania wykonania kwestionowanej decyzji w sytuacji, gdy wszczęcie tego postępowania (a następnie wydanie merytorycznego orzeczenia na podstawie art. 159 k.p.a.) nastąpiło na wniosek podmiotu nie mającego interesu prawnego w sprawie, nie będącego stroną postępowania. Niemniej, w ocenie Sądu, w niniejszej sprawie wydanie tego rodzaju rozstrzygnięcia nie zostało poprzedzone prawidłowo przeprowadzonym postępowaniem wyjaśniającym, a to powoduje, iż rozstrzygnięcie to jest co najmniej przedwczesne. W ocenie Sądu, Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego orzekając jak w zaskarżonym postanowieniu (w oparciu o art. 138 § 1 pkt 2 w zw. z art. 144 k.p.a.), nie wyjaśnił bowiem w sposób wyczerpujący wszystkich okoliczności sprawy, w szczególności tych, na które powołały się obie sporne strony (tak skarżąca Spółka, jak i inwestor – w pismach kierowanych do organu I, jak i II instancji), tj. tych, które były istotne zwłaszcza dla skarżącej Spółki (a zarazem wnioskodawcy tego postępowania nieważnościowego). Dlatego też za zasadne Sąd uznał zarzuty podniesione w skardze, sprowadzające się do naruszenia w sprawie art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a., a w konsekwencji i art. 107 § 3 tej ustawy. Uchybienia te uzasadniały uchylenie -w oparciu o przepis art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej: p.p.s.a.)- zaskarżonego postanowienia. Przed rozwinięciem powyższego przypomnienia wymaga, iż postępowanie zakończone zaskarżonym postanowieniem wszczęte zostało na wniosek skarżącej Spółki zawarty w piśmie z dnia 20 października 2010 r. Skarżąca zakwestionowała w nim ważność decyzji Starosty S. z dnia [...] września 2010 r. o pozwoleniu na budowę obiektu na działce bezpośrednio sąsiadującej z zabudowaną nieruchomością, stanowiącą jej własność. W ww. piśmie skarżąca zawarła jednocześnie żądanie wstrzymania wykonania kwestionowanej decyzji. Z akt wynika, iż w postępowaniu zakończonym ww. decyzją z dnia [...] września 2010 r. skarżąca nie brała udziału, tj. nie została uznana za stronę tego postępowania. Za konieczne Spółka uznała więc przedstawić -w odrębnym piśmie procesowym z dnia 30 grudnia 2010 r. (skierowanym do organu I instancji, już po złożeniu wniosku o stwierdzenie nieważności)- argumenty przemawiające za przyznaniem jej przymiotu strony w tej sprawie. W aktach sprawy znajduje się także pismo procesowe pełnomocnika inwestora z dnia 15 stycznia 2011 r. (tj. J. K. i J. D.) zawierające stanowisko tej strony postępowania, m.in. co do interesu prawnego wnioskodawcy w niniejszej sprawie. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego -wydając zaskarżone postanowienie- na powyższe nie zwrócił żadnej uwagi. Zupełnie nie uwzględnił okoliczności faktycznych, na które powołała się (zwłaszcza) skarżąca. Okoliczności te ani nie zostały przedstawione w stanie faktycznym sprawy, ani nie stanowiły żadnej oceny organu odwoławczego w kontekście przepisów mających zastosowanie w sprawie. Z uzasadnienia zaskarżonego postanowienia wynika, iż okoliczności, z których skarżąca wywodziła swój interes prawny w sprawie (zaakceptowane następnie przez Wojewodę postanowieniem uwzględniającym jej żądanie o wstrzymanie wykonania decyzji), zostały przez organ odwoławczy całkowicie pominięte. Nie stanowiły one żadnej analizy tego organu. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego w uzasadnieniu wydanego postanowienia zawarł przede wszystkim rozważania ogólne (teoretyczne) na temat wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji i przymiotu strony w tym postępowaniu. Wskazał m.in., iż przed wszczęciem postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności organ administracji obowiązany jest dokonać kontroli, czy zachodzą przesłanki formalnoprawne warunkujące jego dopuszczalność. Wyjaśnił, iż w tym zakresie organ zobligowany jest m.in. zbadać, czy wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji pochodzi od strony postępowania. Wskazał przy tym, że w sytuacji, gdy wniosek dotyczy ważności decyzji wydanej w przedmiocie pozwolenia na budowę, ustalając przymiot strony wnioskodawcy należy uwzględnić art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego będący przepis szczególnym w stosunku do art. 28 k.p.a. Te spostrzeżenia organu odwoławczego są jak najbardziej prawidłowe, ale niewystarczające do uznania, iż wydane postanowienie odpowiada prawu. Poczynione spostrzeżenia natury ogólnej należało przenieść na grunt niniejszej sprawy, biorąc pod uwagę wszystkie te okoliczności faktyczne (w tym podniesione przez wnioskodawcę tego postępowania), które mogłyby mieć znaczenie prawne, a tego -w ocenie Sądu- organ odwoławczy w niniejszej sprawie nie uczynił. GINB -kierując się treścią art. 28 ust. 2 i art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego- wskazał tylko na charakter i parametry inwestycji objętej sporną decyzją Starosty S. oraz szereg przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (upatrując w nich ewentualnej podstawy do przyznania skarżącej Spółce przymiotu strony). GINB w uzasadnieniu wydanego orzeczenia nie przedstawił w efekcie rzeczowej argumentacji, odnoszącej się do tych okoliczności, z którymi to skarżąca wiązała swój przymiot strony w sprawie, i na które wskazała już w postępowaniu przed organem I instancji. Skarżąca podnosiła konkretne argumenty na poparcie swojego stanowiska w tym zakresie, a to oznacza, iż winny być one uwzględnione (tj. ocenione, przeanalizowane), bo do tego obligowały organ przepisy art. 7, art. 77 i art. 80 k.p.a. W tym miejscu Sąd zauważa, iż wyroku z dnia 29 września 1997 r. (sygn. akt I SA/Wr 700/79) Naczelny Sąd Administracyjny przyjął, iż zaniechanie przez organ administracji podjęcia czynności procesowych zmierzających do zebrania pełnego materiału dowodowego, zwłaszcza gdy strona powołuje się na określone i ważkie dla niej okoliczności, jest uchybieniem przepisom postępowania administracyjnego, skutkującym wadliwością decyzji. W wyroku z dnia 11 lipca 2001 r. (sygn. akt IV SA 703/99 LEX nr 51234), Naczelny Sąd Administracyjny przyjął natomiast, iż organ administracji, który nie ustosunkowuje się do twierdzeń uważanych przez strony za istotne dla sposobu załatwienia sprawy, uchybia obowiązkom wynikającym z art. 8 i art. 11 k.p.a. Nie może też oczekiwać, że zrobi to za niego Sąd, kontrolując zaskarżoną decyzję. Sąd bowiem sprawuje kontrolę zgodności z prawem zaskarżonych decyzji i nie może zastępować organu w działaniach, do których ten jest ustawowo zobowiązany i uzasadniać zań podjętych rozstrzygnięć. Zaniechanie przez organy administracji państwowej uzasadnienia swych decyzji w sposób przekonywający, a więc odnoszący się do wszystkich zarzutów, zgodny z zasadami wyrażonymi w art. 7-9 i 11 k.p.a. skutkuje - w myśl utrwalonego już orzecznictwa NSA - wadliwością tych decyzji jako naruszających dyspozycję art.art. 77, 80, 81 i art. 107 § 3 k.p.a. (v. także wyrok NSA z dnia 6 sierpnia 1984 r., sygn. akt II SA 742/84, ONSA 1984/2/67). Dostrzegając powyższe Sąd w konsekwencji uznał, iż bez oceny okoliczności podniesionych w postępowaniu przez skarżącą Spółkę, a dotyczących jej interesu prawnego w sprawie, GINB nie mógł wydać prawidłowego rozstrzygnięcia w tym zakresie. W kontekście powyższego przypomnieć raz jeszcze trzeba, iż Spółka A. wskazała argumentację związaną z przymiotem strony w piśmie z dnia 30 grudnia 2010 r. Skarżąca podała, że inwestycja objęta sporną decyzją Starosty S. wymaga m.in. przebudowy kanałów i studni sanitarnych służących jej posesji o nr ewid. [...] i położonemu na niej budynkowi nr [...]. To zaś, jak stwierdziła, przesądza o tym, iż jej nieruchomość znajduje się w sferze oddziaływania planowanej inwestycji, a ona posiada interes prawny w sprawie. Spółka wskazała przy tym na to, iż jej stanowisko znajduje potwierdzenie w piśmie Miejskiego Przedsiębiorstwa Wodociągów i Kanalizacji w S. z dnia [...] października 2009 r. znak: [...] ustalającym warunki techniczne przyłączy wodno - kanalizacyjnych inwestycji na działce o nr geodezyjnych [...] i [...]. Podała, iż stwierdzono w nim, że przyłącze sanitarne z posesji nr [...] należy przebudować po uprzednim uzgodnieniu z właścicielem posesji o nr ewid. [...]. Spółka wskazała także na zapisy decyzji Starosty S. z dnia [...] września 2010 r., zgodnie z którymi -jak zauważyła- przebudowa istniejącego kanału sanitarnego, przeznaczonego częściowo pod rozbiórkę winna być przedstawiona Spółce A. i wymaga jej zgody. Powyższe wymagało oceny Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego w świetle treści art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego i art. 3 pkt 20 tej ustawy. Tymczasem, w zaskarżonym postanowieniu Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego (kwestionującym przymiot strony skarżącej w niniejszej sprawie), zabrakło szczegółowego odniesienia się do ww. okoliczności związanych z przyłączem sanitarnym, przebudową istniejących kanałów sanitarnych i studni. Organ odwoławczy okoliczności tych nie przywołał i w efekcie nie wyjaśnił ich znaczenia prawnego w niniejszej sprawie. Takie działanie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego należało ocenić jako naruszające art. 7, art. 77 § 1 k.p.a. oraz art. 138 § 1 pkt 2 w zw. z art. 144 tej ustawy i art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego. Z uwagi na brak odniesienia się do konkretnych okoliczności przewijających się w tej sprawie a ważnych dla skarżącej, uzasadnienie postanowienia Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego sprawia wrażenie szablonowego. Dlatego też, Sąd za konieczne uznał uchylenie zaskarżonego orzeczenia. Ponownie rozpatrując sprawę Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego powinien uwzględnić ww. uwagi Sądu i raz jeszcze rozstrzygnąć kwestię przymiotu strony skarżącej Spółki i jej legitymację do żądania wstrzymania wykonania decyzji Starosty Sokólskiego, dając temu wyraz w uzasadnieniu rozstrzygnięcia. Z tych też przyczyn, w oparciu o art. 145 § 1 pkt 1 lit. c, art. 152 i art. 200 p.p.s.a., należało orzec jak w sentencji wyroku.