VII SA/Wa 1194/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Gierak – Podsiadły po rozpoznaniu w dniu 20 czerwca 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi [...] Spółki jawnej z siedzibą w [...] na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] marca 2011 r. znak: [...] w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego postanawia: oddalić wniosek [...] Spółki jawnej z siedzibą w [...] o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W skardze na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...] marca 2011 r., skarżąca Spółka zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Powyższą decyzją Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego uchylił decyzję Wojewody [...] z [...] stycznia 2011 r. stwierdzającą, na wniosek skarżącej Spółki, nieważność decyzji Starosty [...] z [...] września 2010 r., zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej J. K. i J. D. – wspólnikom spółki cywilnej [...] s.c. pozwolenia na budowę budynku usługowo – handlowego z wbudowanymi czterema mieszkaniami jednopokojowymi na działkach [...] i [...] w [...] i umorzył postępowanie organu I instancji. W uzasadnieniu skargi, w części dotyczącej wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, skarżąca Spółka podała, że z okoliczności sprawy wynika, iż kontrolowana w postępowaniu nieważnościowym decyzja udzielająca pozwolenia na budowę jest dotknięta poważną wadą, która powoduje, że decyzja ta nie może ostać się w obrocie prawnym. Skarżąca spółka wskazała też, że przedmiotowa inwestycja jest kontynuowana i może zostać zakończona. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 dalej: p.p.s.a.), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże, na podstawie § 3 omawianego artykułu, po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, o ile w sprawie występuje jedna z wymienionych we wskazanym przepisie przesłanek. Zaznaczyć bowiem trzeba, że instytucja wstrzymania wykonania ma charakter wyjątkowy i jej zastosowanie może mieć miejsce wyłącznie w sytuacji stwierdzenia, iż zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, gdyby akt lub czynność zostały wykonane. Warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest więc wykazanie przez skarżącego we wniosku okoliczności świadczących o możliwości wystąpienia przynajmniej jednej z ww. przesłanek. Zatem, strona wnosząca o wstrzymanie wykonania winna wykazać te okoliczności, poprzez odniesienie się do konkretnych zdarzeń, które to czyniłby wniosek o wstrzymanie zasadnym. Należy także zauważyć, iż wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności może dotyczyć tylko takich z nich, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania. Przez pojęcie wykonania aktu administracyjnego należy rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie egzekucji do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z treścią aktu. Nie każdy więc akt administracyjny kwalifikuje się do tak rozumianego wykonania, a co za tym idzie nie każdy wymaga wykonania. Co do zasady, z przymiotu wykonalności nie korzystają wszelkie akty administracyjne odmowne oraz te spośród konstytutywnych aktów uprawniających, które dla spowodowania stanu prawnego lub faktycznego w nich określonego nie wymagają żadnych działań ze strony podmiotów uprawnionych. Problem wykonania aktu administracyjnego dotyczy zatem aktów zobowiązujących, ustalających dla ich adresatów nakazy powinnego zachowania lub zakazy określonego zachowania, aktów, na podstawie których określony podmiot uzyskuje równocześnie uprawnienie i mocą którego zostają na niego nałożone określone obowiązki oraz aktów, na podstawie których jeden podmiot jest do czegoś zobowiązany, a drugi wyłącznie uprawniony. Kierując się powyższym Sąd stwierdza, iż rozpoznawany wniosek o wstrzymanie wykonania dotyczy decyzji wydanej w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji. Zaskarżoną decyzją Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego uchylił decyzję Wojewody [...] z [...] stycznia 2011 r. stwierdzającą nieważność decyzji Starosty [...] z [...] września 2010 r. i umorzył postępowanie organu I instancji. Zaskarżona decyzja nie nakłada więc na skarżącą Spółkę żadnych obowiązków, które mogłyby być wykonane dobrowolnie lub w sposób przymusowy. Z uwagi na swój formalny charakter, nie ma charakteru decyzji wymagającej wykonania i nie powoduje bezpośrednich skutków, o których mowa w art. 61 p.p.s.a. Dlatego też Sąd uznał, iż zaskarżona decyzja nie nadaje się do wykonania. Jednocześnie Sąd zauważa, że rozpoznawany wniosek nie został uzasadniony. Wniosek zawiera jedynie żądanie wstrzymania wykonania, nie wskazuje natomiast na okoliczności faktyczne (konkretne zdarzenie), które w kontekście przesłanek wymienionych w art. 61 § 3 p.p.s.a. mogłyby przemawiać za jego pozytywnym załatwieniem. We wniosku wskazano tylko na wadliwość decyzji weryfikowanej w postępowaniu nadzwyczajnym i zasadność decyzji I instancji stwierdzającej jej nieważność. Należy zaś zauważyć, że katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu jest zamknięty i na etapie rozpoznawania wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego rozstrzygnięcia lub czynności sąd nie bada zasadności samej skargi. Na marginesie należy również dodać, iż postanowienie o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest rozstrzygnięciem tymczasowym. Postanowienie tego rodzaju ma charakter wpadkowy, zaś jego byt prawny kończy się z chwilą wydania przez sąd wyroku. Z tych też powodów Sąd nie uwzględnił rozpoznawanego wniosku i na podstawie art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.