VII SA/Wa 1196/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Halina Emilia Święcicka, Sędziowie sędzia WSA Joanna Gierak-Podsiadły (spr.), sędzia WSA Elżbieta Zielińska-Śpiewak, Protokolant ref. staż Katarzyna Dawejnis, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 kwietnia 2016 r. sprawy ze skargi G. J. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] kwietnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego oddala skargę Przedmiotem skargi wniesionej przez G. J. jest decyzja [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] kwietnia 2015 r. nr [...]. Orzeczeniem tym organ, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm., dalej: k.p.a.) i art. 83 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2013 r., poz. 1409 ze zm.), po rozpatrzeniu odwołania G. J. od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] sierpnia 2014 r. nr [...], umarzającej postępowanie administracyjne w sprawie przebudowy targowiska w ramach programu "[...]" na terenie działek o nr ew. [...],[...] i [...] w miejscowości [...], utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu ww. decyzji, [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego przedstawiając przebieg postępowania podał, że organ powiatowy wszczął na wniosek G. J. postępowanie w sprawie przebudowy targowiska, na terenie działek o nr ew. [...],[...] i [...] w [...]. W dniu [...] lipca 2014 r. przeprowadził czynności kontrolne, podczas których ustalił m. in., że w ramach prowadzonej inwestycji dokonano zmiany lokalizacji pamiątkowego krzyża. W miejscu pierwotnej lokalizacji krzyża istnieje grunt rodzimy, gruz, kamienie oraz jeden element postumentu krzyża. Pierwotna lokalizacja krzyża ogrodzona jest taśmą. Krzyż wraz z postumentem zlokalizowany jest od strony ul. [...], odgrodzony od targowiska ogrodzeniem stalowym na cokole betonowym. Organ odwoławczy wskazał przy tym, że z poczynionych ustaleń wynika, iż Starosta [...] po rozpatrzeniu wniosku Gminy [...], w dniu [...] kwietnia 2012 r. wydał decyzję o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na wykonanie robót polegających na przebudowie targowiska w [...], w ramach programu "[...]", na działkach nr ew. [...],[...] i [...]. Wskazana decyzja, decyzją z dnia [...] kwietnia 2014 r. nr [...] została zmieniona, a zmiana dotyczy projektu zagospodarowania terenu w zakresie miejsca usytuowania obiektu małej architektury (pamiątkowego krzyża). Ta ostatnia decyzja została utrzymana w mocy decyzją Wojewody [...] z dnia [...] maja 2014 r. nr [...]. G. J. nie zgadzając się z tym orzeczeniem wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, który wyrokiem z dnia 17 lutego 2015 r. sygn. akt VII SA/Wa 1438/14 skargę tę oddalił. Wskazany wyrok nie jest prawomocny. Nadto, organ odwoławczy wskazał, że [...] Wojewódzki Konserwator Zabytków decyzją z dnia [...] lipca 2014 r. nr [...] udzielił pozwolenia na przeprowadzenie przez Miasto [...] sondażowych badań archeologicznych na terenie działki o nr ew. [...] w [...]. Na czas przeprowadzenia badań decyzją z dnia [...] lipca 2014 r. nr [...], wstrzymano prace budowlane związane z przebudową omawianego targowiska. W trakcie prac potwierdzono, że w miejscu dawnej lokalizacji krzyża znajduje się łącznie 11 obiektów w tym 4 jamy grobowe zawierające łącznie 9 pochówków. Decyzją z dnia [...] lipca 2014 r. nr [...]organ konserwatorski pozwolił na wznowienie prac budowlanych wstrzymanych decyzją nr [...]. I dalej, organ odwoławczy stwierdził, że ocena stanu faktycznego i prawnego dokonana w sprawie przez organ powiatowy jest prawidłowa. Okoliczności sprawy uzasadniały bowiem zastosowanie art. 105 § 1 k.p.a. i umorzenie postępowania z uwagi na jego bezprzedmiotowość. Wyjaśnił, że o bezprzedmiotowości można mówić w sytuacji braku któregokolwiek z elementów materialnego stosunku prawnego, z powodu czego nie można wydać decyzji załatwiającej sprawę co do jej istoty. Organ powiatowy umorzył postępowanie z uwagi na brak podstaw do prowadzenia dalszego postępowania w oparciu o przepisy prawa budowlanego. [...]WINB podzielił tę ocenę wskazując na to, że inwestor - Gmina [...] realizuje inwestycję w oparciu o pozwolenie na budowę (które przewiduje m. in. zmianę lokalizacji metalowego krzyża), a kontrola prowadzonej inwestycji mająca miejsce w dniu [...] lipca 2014 r. nie wykazała istotnych odstępstw od zatwierdzonej dokumentacji budowlanej, mogącej skutkować prowadzeniem postępowania w oparciu o przepisy art. 50-51 Prawa budowlanego. Stwierdził w konsekwencji, że "do czasu posiadania przez inwestora pozwolenia na budowę organ powiatowy w ramach swoich ustawowych kompetencji nie ma podstaw do prowadzenia dalszego postępowania w omawianej sprawie". Organ odwoławczy dostrzegł jednocześnie, że istotą tej sprawy jest lokalizacja krzyża upamiętniającego Powstańców [...], który znajduje się na terenie [...]. Wskazał w tym miejscu na orzeczenia wydane przez organ konserwatorski, m. in. na decyzję tego organu z dnia [...] lipca 2014 r. nr [...] zezwalającą na wznowienie prac budowlanych wstrzymanych wcześniejszym orzeczeniem tego organu, co oznacza (jak podniósł), iż organ właściwy ds. ochrony zabytków nie wniósł zastrzeżeń do wykonywanych robót. Na koniec organ odwoławczy podał, że to strona wyznacza swoim żądaniem zakres postępowania, a organ jest związany tym wnioskiem i winien wydać merytoryczne rozstrzygnięcie, jeżeli domaga się tego strona. Wszczęcie postępowania przez organ powiatowy na wniosek strony dało w niniejszej sytuacji możliwość umorzenia postępowania, gdyż wniosek G. J. z dnia [...] lipca 2014 r. nie został sprecyzowany w stopniu umożliwiającym odniesienie się do żądania w decyzji merytorycznej. W skardze do Sądu na ww. decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] kwietnia 2015 r. nr [...], skarżący – G. J. wniósł o jej uchylenie i zarzucił naruszenie art. 7, art. 77 i art. 107 § 3 k.p.a. Nie zgodził się ze stanowiskiem organu, iż jego wniosek nie został sprecyzowany w stopniu umożliwiającym odniesienie się do żądania w decyzji merytorycznej. Wskazał, że żaden z organów w toku postępowania nie zwrócił się do niego o jego sprecyzowanie. Podał też, że decyzja wydana w przedmiocie zmiany pozwolenia na budowę, tj. decyzja Starosty [...] z dnia [...] kwietnia 2014 r. nr [...] utrzymana w mocy decyzją Wojewody [...] została zaskarżona do Sądu, a zapadły w tej sprawie wyrok oddalający skargę nie jest prawomocny. Podał także, że choć organ podnosił w sprawie, że inwestor posiada decyzję na przeniesienie pamiątkowego krzyża, to jednak nie wziął pod uwagę, iż "krzyż został rozczłonowany, jedna część została przeniesiona w nowe miejsce a druga została w pierwotnym miejscu". Za wadliwe uznał zaakceptowanie w sprawie powstania dwóch pomników jednego w pierwotnym miejscy, drugiego w nowym na podstawie decyzji z dnia [...] kwietnia 2014 r. Nadto podał, że aby zdemontować krzyż i umieścić go w innym miejscu, Gmina [...] winna posiadać decyzję zezwalającą na rozbiórkę pomnika, a takiej decyzji nie posiada. Dlatego też koniecznym było wszczęcie postępowania przez nadzór budowlany. Na koniec wskazał na naruszenie w sprawie terminów przewidzianych na jej załatwienie, a wynikających z art. 35 k.p.a. W odpowiedzi na skargę [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko w sprawie. Pismem procesowym z dnia [...] listopada 2015 r. stowarzyszenie rejestrowe – [...], na podstawie art. 33 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), wniosło o dopuszczenie do udziału w postępowaniu w charakterze uczestnika. Do wniosku załączyło m. in. statut. W żądaniu zaś wskazało, że celem działania Stowarzyszenia jest "szerzenie wśród społeczeństwa znajomości historii miasta, regionu, budzenie zamiłowania do niej, a także do poszanowania dla pamiątek i zabytków przeszłości." Jak wskazuje § 9 pkt 7 statutu cel ten jest realizowany m. in. przez gromadzenie wiedzy o zabytkach kultury narodowej, ich ochroną przed dewastacją i zniszczeniem. Na rozprawie w dniu 7 kwietnia 2016 r. Sąd do protokołu postanowił o dopuszczeniu ww. Stowarzyszenia do udziału w postępowaniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] kwietnia 2015 r. nr [...], utrzymująca w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] sierpnia 2014 r. znak: [...]umarzającą postępowanie administracyjne w sprawie przebudowy targowiska w miejscowości [...], na terenie działek o nr ew. [...],[...],[...]. Postępowanie zakończone ww. decyzją organ wojewódzkiego, wszczęte zostało z wniosku skarżącego, a w jego toku organ powiatowy ustalił, że na wskazanych działkach trwają prace budowlane prowadzone w oparciu o ostateczną decyzję o pozwoleniu na budowę. Ustalił nadto, że wykonane prace są zgodne z zatwierdzoną dokumentacją budowlaną. Przeprowadzone w dniu [...] lipca 2014 r. czynności kontrolne nie wykazały bowiem, aby zakres robót wykonanych do dnia tejże kontroli wskazywał na odstępstwo od warunków i ustaleń określonych w decyzji o pozwoleniu na budowę z dnia [...] kwietnia 2012 r., zmienionej decyzją z dnia [...] kwietnia 2014 r. W obu ww. decyzjach wskazano w efekcie, że okoliczności sprawy nie uzasadniają wydania decyzji nakazującej lub zakazującej, i przyjęto, że zachodzi podstawa do zastosowania art. 105 § 1 k.p.a. Ocena ta, zdaniem Sądu, jest prawidłowa. W myśl wskazanego przepisu Kodeksu, gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe w całości albo w części, organ administracji publicznej wydaje decyzję o umorzeniu postępowania odpowiednio w całości albo w części. Jak wskazał WSA w Gliwicach, w wyroku z dnia 6 marca 2013 r., sygn. akt II SA/Gl 1392/12, sprawa administracyjna jest bezprzedmiotowa w rozumieniu art. 105 § 1 k.p.a. wtedy, gdy nie ma materialnoprawnych podstaw do władczej, w formie decyzji administracyjnej, ingerencji organu administracyjnego. Wówczas jakiekolwiek rozstrzygnięcie merytoryczne pozytywne, czy negatywne staje się prawnie niedopuszczalne. W ocenie Sądu, taka też sytuacja wystąpiła w kontrolowanej sprawie. Dotyczy ona robót prowadzonych na terenie trzech działek w miejscowości [...], tj. inwestycji polegającej na przebudowie targowiska w ramach programu pn. "[...]". Inwestycja ta realizowana jest przez Gminę [...] na podstawie decyzji Starosty [...] z dnia 2 kwietnia 2012 r. nr [...]zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na przebudowę targowiska w [...], na działkach o nr ew. [...],[...] i [...]. W ramach tej inwestycji przewidziano przebudowę i rozbudowę istniejącego budynku handlowego, budowę budowli – zadaszonych stoisk konstrukcji stalowej, budowę 25 miejsc postojowych dla samochodów osobowych z komunikacją wewnętrzną, przebudowę dwóch zjazdów z dróg publicznych – działek [...] i [...] na działkę [...]. Decyzją Starosty [...] z dnia [...] kwietnia 2014 r. nr [...], wskazana decyzja o pozwoleniu na budowę z dnia [...] kwietnia 2012 r. została zmieniona w ten sposób, że zatwierdzono tą ostatnią zamienne rysunki przewidujące zmianę miejsca usytuowania obiektu małej architektury (krzyża metolowego znajdującego się na terenie targowiska). Obie wskazane decyzje są ostateczne i pozostają (na tę chwilę) w obrocie prawnym. Przy czym, dostrzec należy, że ta ostatnia została utrzymana w mocy decyzją Wojewody [...] z dnia [...] maja 2014 r., następnie zaskarżoną do tut. Sądu. W sprawie tej zapadł wyrok oddalający skargę (o sygn. akt VII SA/Wa 1438/14), który na dzień orzekania przez organy nadzoru budowlanego (a także Sąd w niniejszej sprawie) nie uprawomocnił się (sprawa jest na etapie postępowania przed NSA ze skargi kasacyjnej skarżącego, sygn. akt II OSK 1610/15). Niemniej, powyższe nie miało wpływu na możliwość wszczęcia i kontynuowania inwestycji (skoro pozwolenie na budowę, zmienione ostateczną decyzją w trybie art. 36a Prawa budowlanego, jest ostateczne i pozostaje w obrocie prawnym), ani na zakres kompetencji organów nadzoru budowlanego w niniejszej sprawie. W takiej bowiem sytuacji zadaniem tych organów było sprawdzenie inwestycji w zakresie jej zgodności z zatwierdzoną dokumentacją budowlaną i przepisami, i wyjaśnienie, czy nie ma podstaw do uruchomienia postępowania naprawczego (w zw. z art. 50 ust. 1 pkt 2 i 4 Prawa budowlanego). Zdaniem Sądu, w tym też kontekście przeprowadzono postępowanie w sprawie. Dla dokonania oceny w tej materii, organy nadzoru budowlanego dysponowały wystarczającym materiałem dowodowym, tj. zatwierdzoną dokumentacją budowlaną oraz protokołem z czynności kontrolnych mających miejsce na terenie inwestycji w dniu [...] lipca 2014 r. Kontrola ta odbyła się w trybie art. 81 ust. 4 Prawa budowlanego, w myśl którego organy administracji architektoniczno-budowlanej i nadzoru budowlanego przy wykonywaniu obowiązków określonych przepisami prawa budowlanego mogą dokonywać czynności kontrolnych. Protokolarne ustalenia dokonane w toku tych czynności stanowią podstawę do wydania decyzji oraz podejmowania innych środków przewidzianych w przepisach prawa budowlanego. Zatem, ustalenia poczynione w trakcie ww. czynności kontrolnych mogły stanowić materiał dowodowy w niniejszej sprawie. Z wymienionego protokołu wynika, że kontrola robót budowlanych przeprowadzona [...] lipca 2014 r. objęła całość inwestycji; przebudowę i rozbudowę istniejących obiektów (budynku, zjazdów), budowę nowych obiektów, jak również pamiątkowy krzyż. Wskazano, iż teren budowy jest zabezpieczony a ostatnia adnotacja w dzienniku budowy pochodzi z dnia [...] lipca 2014 r. (i dotyczy przeprowadzania badań sondażowych archeologicznych, v. zapis w dzienniku budowy). Odnośnie metalowego krzyża ustalono, że doszło do zmiany jego lokalizacji; w miejscu pierwotnej znajduje się grunt rodzimy, gruz, kamienie i jeden element postumentu krzyża. Teren ogrodzono taśmą. Powyższe potwierdza dokumentacja zdjęciowa załączona do ww. protokołu. Dokumentacja zdjęciowa przedstawia również nową lokalizację krzyża, którego elementy zostały odrestaurowane. Pomnik jest ogrodzony i usytuowany na fundamencie z betonu. Taki też m. in. zakres robót przewidziano w opisie projektu zagospodarowania terenu do decyzji zmieniającej z dnia [...] kwietnia 2014 r. W dokumentacji budowlanej zatwierdzonej wymienioną decyzją przewidziano bowiem zmianę lokalizacji krzyża, ale też wskazano, że roboty będą dotyczyły jedynie elementów składowych części nadziemnej krzyża; w miejscu dotychczasowej lokalizacji pomnika – krzyża będzie umieszczona płyta z pamiątkowym napisem; nadziemne elementy krzyża: metalowy krzyż, metalowa tablica, granitowe bloczki postumentu będą odrestaurowane i zakonserwowane; fundament pomnika będzie wykonany z betonu, a od strony targowiska krzyż będzie ogrodzony. Porównując zakres robót przewidzianych we wskazanej, ostatecznej decyzji z dnia [...] kwietnia 2014 r. (zmieniającej decyzję o pozwoleniu na przebudowę targowiska) z zakresem prac wykonanych, nie sposób w efekcie podważyć ustaleń organów nadzoru budowlanego poczynionych w niniejszej sprawie. Nie sposób bowiem stwierdzić, aby realizując inwestycję (w tym - w zakresie dotyczącym pamiątkowego krzyża) odstąpiono od warunków pozwolenia na budowę. W konsekwencji Sąd nie podzielił zarzutów skargi, które to dotyczą pamiątkowego krzyża, jego przeniesienia, ale też jego "rozczłonowania", i legalności inwestycji w tej części. Sąd w tym kontekście dodatkowo zaznacza, że z zatwierdzonej dokumentacji budowlanej wyraźnie wynika jaki zakres prac w stosunku do przedmiotowego pomnika przewidziano; prace te obejmują zarówno nową jak i dotychczasową lokalizację krzyża. Biorąc pod uwagę opis zawarty w tej dokumentacji odnoszący się do nowej lokalizacji postumentu oraz dokumentację zdjęciową załączoną do ww. protokołu kontroli robót budowlanych, jak i załącznik do tego protokołu w postaci mapy, brak jest podstaw, by stwierdzić, że doszło w tym zakresie do istotnych odstępstw w rozumieniu art. 36a ust. 5 Prawa budowlanego. Przy czym, odnośnie dotychczasowej lokalizacji krzyża należy dostrzec, że materiał dowodowy wskazuje na to, iż prace nie zostały zakończone. Prowadzono wówczas na tym obszarze archeologiczne badania sondażowe, następnie - wykopaliskowe badania archeologiczne (v. decyzja organu konserwatorskiego z dnia [...] lipca 2014 r. nr [...]). Na ten czas wstrzymano prace budowlane w związku z przebudową targowiska. Stąd też w dacie przeprowadzania czynności kontrolnych przez organ nadzoru budowlanego żadne prace w ramach analizowanej inwestycji nie były prowadzone, a mogły zostać podjęte dopiero po wydaniu stosownej decyzji przez organ konserwatorski, co nastąpiło w dniu [...] lipca 2014 r. (nr [...]). Zatem, inwestycja w całości nie została zakończona (choć zdecydowaną większość prac przy obiektach budowanych czy przebudowywanych już zrealizowano), a skoro tak, to nie można na tę chwilę i z przyczyn podnoszonych przez skarżącego (a odnoszących się do poprzedniej lokalizacji krzyża) stwierdzić, że doszło do istotnego naruszenia warunków pozwolenia na budowę. Nie sposób także przyjąć, iż krzyż w nowym miejscu wykonano niezgodnie z zakresem robót przewidzianych w ww. decyzji zmieniającej z 2014 r. Znajdujące się w aktach sprawy zdjęcie krzyża -wykonanego w nowym miejscu- wskazuje bowiem na to, że zawiera on wszystkie elementy, które w zatwierdzonej dokumentacji budowalnego przewidziano do przeniesienia, odrestaurowania i zabezpieczenia (metalowy krzyż, metalowa tablica, granitowe bloczki). Poprzednia lokalizacja krzyża nie została zaś w dacie dokonywanej kontroli uporządkowana, trwały tam wówczas jeszcze prace archeologiczne. To wszystko nie daje zaś podstaw do kontynuowania postępowania w trybie naprawczym. Dodać też należy, iż w tym postępowaniu nie mogły odnieść zamierzonego skutku zarzuty dotyczące prawidłowości wydanej decyzji o pozwoleniu na budowę. W ramach przebudowy targowiska przewidziano zmianę lokalizacji metalowego krzyża (i dodatkowe prace z tym związane), a decyzja obejmująca te roboty jest ostateczna i pozostaje w obrocie prawnym. Przepisy kompetencyjne zawarte w Prawie budowlanym nie dają zaś organom nadzoru budowlanego uprawnień do bezpośredniego ingerowania w decyzje wydane przez organy administracji architektoniczno-budowlanej. Dlatego też organy orzekające w sprawie nie miały podstaw do kwestionowania legalności inwestycji w omawianym zakresie. Co więcej, skoro ustaliły, że roboty budowlane prowadzone są w oparciu o ostateczne (i pozostające w obrocie prawnym) pozwolenie na budowę, nadto – zgodnie z warunkami tego pozwolenia, to mogły w dalszej kolejności stwierdzić, że nie ma podstaw do kontynuowania postępowania. Poczynienie ustaleń co do legalności wykonanych robót i ich zgodności z zatwierdzonym projektem budowlanym uprawniało bowiem organy nadzoru budowlanego do stwierdzenia, że brak jest sprawy administracyjnej, w związku z którą należałoby dalej prowadzić to postępowanie i wydać merytoryczną decyzję. W takiej sytuacji nie było bowiem podstaw ani do zastosowania wobec tych robót trybu z art. 48, ani z art. 50-51 Prawa budowlanego. Stąd też zachodziła konieczność zastosowania ww. art. 105 Kodeksu, i wydania decyzji o charakterze formalnym, tj. umarzającej postępowanie. Rację ma przy tym organ odwoławczy wskazując, że wydanie decyzji formalnej (o umorzeniu postępowania, w miejsce decyzji na przykład o charakterze odmownym) było możliwe także z tej przyczyny, iż wniosek inicjujący to postępowanie nie zawierał żadnego sprecyzowanego żądania. W piśmie z dnia [...] lipca 2014 r. G. J. wyraził swoje zaniepokojenie i troskę w związku z pracami dotyczącymi pomnika, a w piśmie z dnia [...] lipca 2014 r. - wniósł o dokonanie sprawdzenia inwestycji w tej części, w istocie w zakresie jej legalności. Skoro więc wniosek G. J. nie zawierał konkretnego żądania, to organ nie znajdując podstaw do dalszego działania w sprawie, mógł orzec na zasadzie art. 105 § 1 k.p.a. Wskazać także trzeba, że w sprawie (pomimo stanowiska pełnomocnika skarżącego prezentowanego na rozprawie w dniu 7 kwietnia 2016 r.) nie doszło do naruszenia art. 10 § 1 k.p.a. w stopniu uzasadniającym uchylenie wydanych decyzji. Sąd w składzie orzekającym w niniejszej sprawie podziela bowiem pogląd reprezentowany w orzecznictwie sądowo-administracyjnym (por. wyrok NSA z dnia 18 maja 2006 r. sygn. II OSK 831/05, OSP 2007, z. 3, poz. 26, odpowiednio uchwała siedmiu sędziów NSA z dnia 25 kwietnia 2005 r., FPS 6/04, ONSAiWSA 2005, Nr 4, poz. 66), że nie każde naruszenie art. 10 § 1 k.p.a. skutkuje uchyleniem decyzji poddanej kontroli sądu. Zarzut naruszenia ww. przepisu poprzez niezawiadomienie strony o zebraniu materiału dowodowego i możliwości składania wniosków może odnieść skutek tylko wówczas, gdy stawiająca go strona wykaże, że zarzucane uchybienie uniemożliwiło jej dokonanie konkretnych czynności procesowych. Do strony stawiającej zarzut należy więc wykazanie istnienia związku przyczynowego pomiędzy naruszeniem przepisów postępowania a wynikiem sprawy. W rozpoznawanej sprawie zarzut naruszenia prawa wynikającego z tej regulacji nie znajduje uzasadnienia, skarżący nie wykazał bowiem istnienia wskazanego związku. Z tych też przyczyn Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, a decyzje zapadłe w sprawie nie naruszają prawa w stopniu uzasadniającym ich wzruszenie. Niemniej, zdaniem Sądu, organy orzekające w sprawie nie ustrzegły się błędu, a to poprzez brak ustalenia na etapie wstępnym, czy skarżącemu przysługuje interes prawny w rozumieniu art. 28 k.p.a. do uruchomienia postępowania w niniejszej sprawie. Sąd dostrzega przy tym, że jak wynika z akt skarżący jest właścicielem/władającym działką o nr ew. [...] w [...] (wypis uproszczony z rejestru gruntów), która przylega bezpośrednio do działki objętej przedmiotową inwestycją o nr ew. [...]. Był też stroną postępowania o wydanie pozwolenia na przebudowę targowiska, jak również kolejnej – zmieniającej pierwotne pozwolenie. W swoich pismach do organu nadzoru budowlanego kwestionuje jednak nie całość inwestycji, ale tylko jej niewielką część, obejmującą pamiątkowy krzyż, a ten zarówno w dotychczasowej jak i projektowanej lokalizacji znajduje się w znacznym oddaleniu od nieruchomości skarżącego. Dlatego też, zdaniem Sądu, organy nadzoru budowlanego winny były (a tego nie uczyniły) ustalić, czy skarżący ma interes prawny do uruchomienia postępowania przed tymi organami w zakresie robót prowadzonych przy pamiątkowym krzyżu. Obowiązujące przepisy wymagają bowiem od każdego organu administracji publicznej wyjaśnienia, czy wniosek spełnia wymogi formalne, w tym – czy pochodzi od strony postępowania. W tej sprawie ta kwestia budzi wątpliwości, a nie została w żaden sposób wyjaśniona. Niemniej Sąd uznał, że skoro postępowanie obejmowało swoim zakresem całość inwestycji (a więc także tę część, w związku z którą udział skarżącego w sprawie może być uzasadniony), a nadto – zakończyło się umorzeniem postępowania, to nie ma powodów, aby tylko z tej przyczyny kwestionować wydane w sprawie orzeczenia. Podnosząc powyższe Sąd miał na uwadze, iż wyrok tut. Sądu o sygn. akt VII SA/Wa 1438/14 jest nieprawomocny, a tym samym nie wiążący, co o tyle ma znaczenie, że nie zakwestionowano w nim interesu prawego skarżącego w sprawie dotyczącej zmiany pozwolenia na przebudowę targowiska. Z tych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł, jak w sentencji.