VII SA/Wa 1196/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Wojciech Sawczuk po rozpoznaniu w dniu 10 września 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi [...] z siedzibą w [...] na decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w [...] z dnia [...] marca 2018 r. nr [...] w przedmiocie wstrzymania wprowadzania produktu do obrotu i wycofania produktu z obrotu postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego [...] z [...] stycznia 2018 r. nr [...] [...] z siedzibą w [...] reprezentowana przez radcę prawnego złożyła do Sądu skargę na decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w [...] z dnia [...] marca 2018 r. nr [...] w przedmiocie wstrzymania wprowadzania do obrotu produktu biobójczego "[...]" i wycofania tego produktu z obrotu. W skardze skarżąca zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu I instancji, wskazując na istnienie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody oraz spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Uzasadniając wniosek wskazano, że wykonanie zaskarżonej decyzji uniemożliwi sprzedaż, a więc uzyskiwanie z tego tytułu korzyści. W magazynie skarżącej pozostaje ok. 1000 sztuk preparatu. Skarżąca sprzedaje miesięcznie ok. 750 sztuk preparatu o łącznej wartości 16.263,75 zł. W 2017 roku skarżąca sprzedała 9001 sztuk preparatu o łącznej wartości 195.165,00 zł. Na dzień sporządzenia skargi skarżąca nie wprowadza do obrotu produktu prawie od 3 miesięcy a więc nie uzyskała z tego tytułu przychodu w kwocie 48.791,25 zł. Każdy kolejny miesiąc będzie tę stratę powiększał. Należy jednocześnie wziąć pod uwagę koszty wycofania z obrotu preparatu, czyli zwrot klientom ceny zakupu oraz koszt jego utylizacji. Koszty wycofania z obrotu produktu mogą więc sięgnąć nawet 815.334,00 zł. Nie bez znaczenia pozostają również trudne do oszacowania koszty wizerunkowe skarżącej, które będzie musiała ponieść z tytułu błędnie wydanej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2018 r. poz. 1302, dalej: p.p.s.a.) zasadą postępowania sądowoadministracyjnego jest to, że wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Sąd może jednak na wniosek skarżącego wstrzymać wykonanie decyzji pod warunkiem zaistnienia przesłanek określonych w art. 61 § 3 ustawy, a mianowicie jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Uwzględnienie wniosku o udzielenie tymczasowej ochrony w postaci wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, co stanowi odstępstwo od zasady wyrażonej w art. 61 § 1 p.p.s.a., jest zatem uwarunkowane uprzednim stwierdzeniem, że spełniona została któraś z określonych powyżej przesłanek. Ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym, wprowadzona w § 3 cyt. przepisu, stanowi wyjątek od zasady przewidzianej w cyt. § 1 tego artykułu (wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności). Zastosowanie instytucji wstrzymania wykonania może mieć bowiem miejsce tylko w sytuacjach ściśle określonych w tym przepisie, tj. w razie stwierdzenia, iż zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, gdyby akt lub czynność zostały wykonane. Ciężar udowodnienia lub choćby uprawdopodobnienia, że zachodzą przesłanki do zastosowania w danej sprawie ochrony tymczasowej spoczywa na stronie wnioskującej. Jej zadaniem jest zatem wykazanie i należyte uzasadnienie zaistniałych przesłanek wstrzymania. Biorąc pod uwagę powyższe stwierdzić należy, że wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. W niniejszej sprawie strona skarżąca wprawdzie uzasadniła wniosek jednakże wniosek nie odnosi się do analizy całościowej sytuacji finansowej skarżącej. Sąd nie posiada wiedzy, a wniosek nie zawiera takich informacji, czy Preparat był jedynym produktem sprzedawanym przez skarżącą czy jednym z wielu. A zatem trudno także ocenić czy poniesione straty z tytułu nie sprzedanych sztuk Preparatu są całościowymi stratami jakie skarżąca poniesie w związku z wydaniem zaskarżonej decyzji. Czy Spółka utrzymywała się na rynku jedynie ze sprzedaży omawianego Preparatu czy również innych produktów. Całościowa analiza wyczerpująco przedstawionej sytuacji finansowej skarżącej, a nie wybiórcze informacje dotyczące ceny i ilości sprzedawanych średnio sztuk tego konkretnego produktu pozwoliłaby Sądowi ocenić szkodę, jaka powstanie po stronie skarżącej w wyniku dotychczasowego wstrzymania się z wprowadzaniem produktu do o obrotu w kontraście do finansowej kondycji Spółki. Brak dokumentów, w oparciu, o które Sąd miałby poddać analizie kondycję finansową i możliwości płatnicze Spółki powoduje, że wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. Należy mieć również na względzie, że prowadzenie spółki co do zasady wiąże się z pewnym ryzykiem finansowym na tle jej działalności. Nie bez znaczenia pozostaje także przedmiot decyzji objętej wnioskiem o wstrzymanie wykonania (wycofanie i wstrzymanie wprowadzania do obrotu produktu biobójczego) w kontekście ochrony interesów skarżącej, ale również zdrowia i życia konsumentów użytkujących sporny Preparat. Rolą Sądu jest wyważenie interesów obu stron. Skoro ustawodawca przewidział obligatoryjny obowiązek uzyskania zezwolenia na handel takim preparatem, miał zapewne na względzie dobro jego użytkowników. Uzyskanie zezwolenia jest ustawowo obwarowane określonymi warunkami podlegającymi weryfikacji w kontekście przepisów o produktach biobójczych oraz przepisów o warunkach i wymaganiach higienicznych i zdrowotnych, a te z kolei mają na celu zapewnienie bezpieczeństwa życia i zdrowia ludzi użytkujących dany preparat. Biorąc pod uwagę niedostatecznie przekonywującą argumentację i niedostatecznie przedstawioną sytuację finansową Spółki w kontekście przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. mogących wykazać bądź przynajmniej uprawdopodobnić, że wykonanie decyzji zrodzi niebezpieczeństwo wywołania po stronie skarżącej znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków - należało odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Mając na uwadze powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, działając na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.