VII SA/Wa 120/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mirosława Kowalska, , Sędzia WSA Bożena Więch-Baranowska (spr.), Sędzia WSA Daria Gawlak-Nowakowska, Protokolant Anna Tomaszek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 maja 2010 r. sprawy ze skargi C. Sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] nr [...] w przedmiocie sprzeciwu wobec zgłoszenia zamiaru wykonania robót budowlanych I. uchyla zaskarżoną decyzję ; II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku; III. zasądza od Wojewody [...] na rzecz C. Sp. z o.o. z siedzibą w W. kwotę 500 (pięćset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Prezydent [...] decyzją Nr [...] z dnia [...] wniósł sprzeciw do zgłoszenia C. Sp. z o.o. w W. dotyczącego zamiaru instalacji urządzenia reklamowego na terenie przy ul. [...] w W. W uzasadnieniu organ administracji architektoniczno-budowlanej wskazał, że zgłoszone roboty budowlane ujęte w projekcie nie mieszczą się w pojęciu "instalowanie tablic i urządzeń reklamowych", zaś wielkość urządzenia i jego ciężar oraz sposób osadzenia w gruncie świadczą o tym, że jest to wolno stojące trwale związane z gruntem urządzenie reklamowe o którym mowa w art. 3 pkt 3 ustawy. Tym samym jest to typ budowli do którego nie może mieć zastosowanie przepis art. 29 ust. 2 pkt 6 prawa budowlanego, bowiem budowla wymieniona w art. 3 pkt 3 wymaga pozwolenia na budowę. W wyniku odwołania inwestora badający sprawę Wojewoda [...] decyzją Nr [...] z dnia [...] utrzymał w mocy decyzję wnoszącą sprzeciw. W uzasadnieniu organ odwoławczy podał, że przedmiotowe zgłoszenie dotyczy budowy urządzenia reklamowego o znacznej wysokości ok. 6 m, trwale związanego z gruntem, a opis techniczny wskazuje, że prace budowlane będą polegały na wykonaniu nowego obiektu budowlanego w określonym miejscu a nie tylko jego instalacji czy remontu. Dlatego też w ocenie organu odwoławczego w omawianym przypadku nie ma zastosowania art. 29 ust. 2 pkt 6 prawa budowlanego, zaś ocena zgłoszonego w dokumentacji projektowej urządzenia, zważywszy jego wielkość, masę i sposób osadzenia prowadzi do wniosku, iż jest to budowla z art. 3 pkt 3 prawa budowlanego wymagająca pozwolenia na budowę. Skargę na powyższą decyzję wniósł inwestor domagając się uchylenia obu decyzji i zarzucając naruszenie art. 29 ust. 2 pkt 6 prawa budowlanego poprzez błędne przyjęcie, że wielkość i cechy konstrukcyjne obiektu przesądzają o tym czy wymaga pozwolenia na budowę oraz zakwalifikowanie urządzeń reklamowych do budowli a także naruszenie przepisów proceduralnych tj. art. 7 i 77 oraz 107 § 1 i 3 kpa. Po rozpoznaniu skargi Wojewódzki Sąd Administracyjny wyrokiem wydanym 9 kwietnia 2008r. w sprawie VII SA/Wa 140/08 uchylił zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu Sąd podkreślił, że w jego ocenie, biorąc pod uwagę treść przepisu art. 29 ust. 2 pkt 6 w związku z art. 30 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego instalowanie i remont tablic i urządzeń reklamowych nie tylko na obiektach budowlanych i niezależnie od ich wymiarów i od tego czy są czy też nie trwale związane z gruntem. Wymaga jedynie zgłoszenia zamiaru ich instalowania właściwemu organowi a nie konieczności uzyskania pozwolenia na budowę. W ocenie Sądu instalacja przedmiotowego urządzenia reklamowego nie wymagała pozwolenia na budowę, a organ wydając rozstrzygnięcie błędnie zinterpretował przepis art. 29 ust. 2 pkt 6 w związku z art. 30 ust. 6 pkt 1 Prawa budowlanego. Po ponownym rozpatrzeniu odwołania spółki C., Wojewoda [...] decyzją nr [...] wydaną [...] na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa., utrzymał w mocy decyzję Prezydenta [...] z dnia [...]. W uzasadnieniu organ odwoławczy podał, że według jego oceny w sytuacji zgłoszenia dokonanego przez odwołującą się spółkę nie może mieć zastosowania przepis art. 29 ust. 2 pkt 6 Prawa budowlanego bowiem zgłoszenie dotyczy urządzenia reklamowego zagłębionego w grunt 1,0m, na fundamencie o wymiarach 2,0x4,0m, o wysokości słupa 6m, z ekranami o wymiarach 3x6m. Zdaniem organu wielkość projektowanego urządzenia jak i sposób osadzenia w gruncie świadczą o tym, że zgłoszona inwestycja jest budowlą o której mowa w art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego tj. wolnostojącym, trwale związanym z gruntem urządzeniem reklamowym i jego realizacja wymaga pozwolenia na budowę. Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wniosła spółka z o.o. C. Wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji Prezydenta [...] skarżąca zarzuciła organowi naruszenie art. 29 ust. 2 pkt 6, art. 3 pkt 3 i art. 30 Prawa budowlanego, art. 7, art.77, art. 107 § 1 i 3 i art. 138 § 1 pkt 1 kpa. oraz, art. 153 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi . W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wnosząc o jej oddalenie podtrzymał argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Sądy administracyjne, zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.), kontrolują jedynie legalność zaskarżonej decyzji, a więc prawidłowość zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafność ich wykładni. Uwzględnienie skargi następuje wówczas gdy Sąd stwierdzi, że doszło do naruszenia prawa art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002r., nr 153, poz. 1270 ze zm.), przy czym ocena tego naruszenia następuje w świetle prawa obowiązującego w dacie wydania zaskarżonej decyzji. W rozpoznawanej sprawie tego rodzaju naruszenia wystąpiły, wobec czego należy uznać, iż skarga jest zasadna. Kontrolowana przez Sąd decyzja Wojewody [...] z [...] zapadła z naruszeniem art. 153 ustawy z 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Bowiem organ odwoławczy związany był wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 9 kwietnia 2008r. wydanym w sprawie sygn. akt VII SA/Wa 140/08. Podkreślić należy, iż stosownie do treści art. 153 cyt. ustawy ocena prawna wyrażona w orzeczeniu sądu wiąże w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność była przedmiotem zaskarżenia. Przez ocenę prawną należy rozumieć sąd o prawnej wartości sprawy. W zakresie oceny prawnej mieści się krytyka zaskarżonego rozstrzygnięcia w aspekcie prawnym, jak i wyjaśnienie, dlaczego zastosowanie to zostało w danym konkretnym przypadku uznane przez sąd administracyjny za błędne i jakie – zdaniem sądu – zastosowanie lub interpretacja przepisów prawnych powinna mieć miejsce, aby rozstrzygnięcie organu administracji mogło być uznane za zgodne z prawem (zob. wyrok NSA z dnia 15 stycznia 1998r., sygn. akt II SA 1560/97). Ocena prawna dotyczy stanu faktycznego, wykładni przepisów prawa materialnego i procesowego oraz prawidłowości korzystania z uznania administracyjnego. Oznacza to, że organ administracji jest obowiązany rozpatrzyć sprawę stosując się do oceny prawnej zawartej w uzasadnieniu wyroku bez względu na poglądy prawne wyrażone w orzeczeniach sądowych w innych sprawach. Związanie wynikające z omawianego przepisu przestaje obowiązywać jedynie w przypadku zmiany stanu prawnego i faktycznego, a także po wzruszeniu wyroku pierwotnego w trybach nadzwyczajnych (por. wyrok NSA z dnia 1 października 2001r., sygn. akt SA/Rz 434/2000). Ponieważ w niniejszej sprawie nie zaszła taka sytuacja, Wojewoda [...] był związany oceną prawną wyrażoną w w/w wyroku. Powołany przepis ustawy ma charakter bezwzględnie obowiązujący i w sposób jednoznaczny wyznacza kierunek postępowania powodując, że organ administracji nie posiada już swobody w zakresie stosowania prawa, a także nie może odstąpić od wyrażonych przez Sąd w uzasadnieniu wyroku ocen, i wskazań. W wyroku z dnia 9 kwietnia 2008r. Sąd jednoznacznie wskazał jaka jest jego ocena robót objętych zgłoszeniem oraz jaka powinna być interpretacja przepisu art. 29 ust. 2 pkt 6 w związku z art. 30 ust. 6 pkt 1 Prawa budowlanego aby rozstrzygnięcie organu mogło być uznane za zgodne z prawem. Związanie samego Sądu rozpoznającego sprawę w niniejszym postępowaniu w rozumieniu cytowanego wyżej art. 153 ustawy oznacza, że nie może on formułować nowych ocen prawnych sprzecznych z wyrażonym wcześniej (w wyroku z dnia 9 kwietnia 2008r.) poglądem, lecz zobowiązany jest do podporządkowania się orzeczeniu w pełnym zakresie oraz konsekwentnego reagowania w razie stwierdzenia braku zastosowania się do wskazań w zakresie dalszego postępowania przed organem administracji publicznej. Przy ponownym rozpatrzeniu odwołania skarżącej spółki Wojewoda [...] będzie zobowiązany uwzględnić wiążącą go ocenę Sądu jednoznacznie wyrażoną w wyroku z dnia 9 kwietnia 2008r. i wydać rozstrzygnięcie z uwzględnieniem uregulowań art. 153 ppsa. Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 145 § 1 ust. 1 lit. c, art. 152 ustawy z 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002r., nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł jak w sentencji wyroku.